Ман он соъат ки аз модари бзодм
من آن ساعت که از مادر بزادم
Ба доми меҳру чанг ма фитодам
به دام مهر و چنگ مه فتادم
Маро гуфтанд меҳру маи ду ходим
مرا گفتند مهر و مه دو خادم
Ба навбати рӯзу шаб бар ман мулозим
به نوبت روز و شب بر من مُلازم
Яке момои яке лолоӣ ман шуд
یکی ماما یکی لالای من شد
Сари зонуии ин ду ҷой ман шуд
سر زانوی این دو جای من شد
Ба ман гуфтанд кин лолоу момо
به من گفتند کاین لالا و ماما
Куҳани хдмтгзороннд бар мо
کُهن خدمتگزارانند بر ما
Ниёкони туро ҳам ин ду буданд
نیاکان تو را هم این دو بودند
Ки рӯзу шаб парасторӣ намуданд
که روز و شب پرستاری نمودند
Таваҳҳум аз ин ду ёбии парвариш ҳо
تو هم از این دو یابی پرورش‌ها
Хурӣ аз суфраи ӣнони хӯриш ҳо
خوری از سفره اینان خورش‌ها
Гирифтам беш роҳи зиндагонӣ
گرفتم بیش راه زندگانی
зи тифлии пои ниҳодам дар ҷавонӣ
ز طفلی پا نهادم در جوانی
зи як то сини сӣу чли расидам
ز یک تا سن سیّ و چِل رسیدم
Худӣ оростам , қадӣ кашидам
خودی آراستم، قدّی کشیدم
Ба зеварҳо ҳаме кардам музайян
به زیورها همی کردم مزین
Буруну андаруни хонаи ман
برون و اندرون خانهٔ من
Лабам аз лаъл шуд дандони зи лўлў
لبم از لعل شد دندان ز لُولُو
зи нақди умри ҷайбу ҷайби мамлу
ز نقدِ عمر جیب و جَیب مملو
Ду чашм аз ҷазаъ ва ду гӯнаи зи марҷон
دو چشم از جزع و دو گونه ز مرجان
Гуҳарҳои фаровони ҳашта дар ҷон
گهرهای فراوان هشته در جان
зи анбар мӯӣ кардам аз садафи гӯш
ز عنبر موی کردم از صدف گوش
зи сими содаи окндми баннои гӯш
ز سیم ساده آکندم بُنا گوش
Чўкм кам соҳиби ин мояи гаштам
چو کم کم صاحب این مایه گشتم
Рафиқи духтари ҳамсояи гаштам
رفیق دختر همسایه گشتم
Баннои шаҳвату мастии ниҳодам
بنای شهوت و مستی نهادم
Зимоми дил ба даст нафас додам
زمام دل به دست نفس دادم
Ду ходим ёфтандам ғофилу маст
دو خادم یافتندم غافل و مست
Барои ғоратами гаштанди ҳам даст
برای غارتم گشتند هم دست
Чу огоҳ аз дарун байт буданд
چو آگاه از درون بیت بودند
Асоси албитро як як рабуданд
اثاث البیت را یک یک ربودند
Яке шаб омаду лаъли лабами барад
یکی شب آمد و لعل لبم برد
Яке рӯз омаду рахти шабами барад
یکی روز آمد و رختِ شبم برد
Яке аз нақди умрами кост кам кам
یکی از نقد عمرم کاست کم کم
Яке аз гавҳари ҷонами дамодам
یکی از گوهر جانم دمادم
Ду ҷазаъ ва сӣ ва ду лу ءлўء шуд аз чанг
دو جِزع و سی و دو لُو‌ءلُوء شد از چنگ
Яке аз шиша ва он дигар аз санг
یکی از شیشه و آن دیگر از سنگ
Чаҳ гӯям худ чаҳ ҳо омад ба рӯзам
چه گویم خود چه‌ها آمد به روزم
Чисон карданд кам кам мояи сӯзам
چسان کردند کم کم مایه‌سوزم
Тиҳӣ шуд хона , холӣ монад дастам
تهی شد خانه، خالی ماند دستم
Ба панҷоҳ ва се соли инам ки ҳастам
به پنجاه و سه سال اینم که هستم
На эҳсосоти ман боқӣ на афкор
نه احساسات من باقی نه افکار
Ҳамоно сӯратӣ ҳастам ба девор
همانا صورتی هستم به دیوار
Сипорам навҷавонони ватан ро
سپارم نوجوانان وطن را
Ки гоҳе бингаранд ин акси ман ро
که گاهی بنگرند این عکس من را
з кед меҳру ма ғофил намонанд
ز کَیدِ مهر و مه غافل نمانند
Ҷавониро ба ғифлати нгзроннд
جوانی را به غفلت نگذرانند