Чунин мегуфт шогирдӣ ба мактаб

چنین می گفت شاگردی به مَکتَب

Ки ин мактаб чаҳ торикаст ёрб

که این مکتب چه تاریکست یارب

Набошад ҷузи ҳамон торики девор

نباشد جز همان تاریک دیوار

Ҳамон лавҳи сиёҳи тирау тор

همان لوحِ سیاهِ تیره و تار

Ҳамон дарс ва ҳамон баҳси мубин

همان درس و همان بحث مُبَیَّن

Ҳамон таклиф ва он ҷои муайян

همان تکلیف و آن جای مُعَیَّن

Ҳамеша ин китоб ва ин қлмдон

همیشه این کتاب و این قلمدان

Ҳамин дафтар ки дар пешасту девон

همین دفتر که در پیشَست و دیوان

Нишоед хонд инро зиндагонӣ

نشاید خواند این را زندگانی

Касолат бошад ин на шодмонӣ

کسالت باشد این نه شادمانی

Муаллим дар ҷавобаши ин чунин гуфт

مُعَلِّم در جوابش این چنین گفت

Ки бошад ҳоли ту бо ҳоли ман ҷуфт

که باشد حالِ تو با حالِ من جُفت

Ҳамин минбари маро ҳамвора дар зер

همین مِنبَر مرا همواره در زیر

Кунам ҳар субҳдами ин дарси ткрир

کنم هر صبحدم این درس تَکریر

Набошад ҷузи ҳамон қил ва ҳамон қол

نباشد جز همان قیل و همان قال

Ҳамон таълими сарфу наҳви атфол

همان تعلیم ِصَرف و نَحوِ اَطفال

Чаҳ атфолӣ ки бо ин ҷумлаи тадрис

چه اطفالی که با این جمله تدریس

намедонанд ҷузи тазвиру талбис

نمی دانند جز تَزویر و تَلبیس

Чунон танбал ба вақти дарси хондан

چنان تنبل به وقتِ درس خواندن

Ки ҳам худро Касали созанд ва ҳам ман

که هم خود را کسل سازند و هم من

Ба шогирду муаллими бор бисёр

به شاگرد و معلِّم بار بسیار

Ба гардан ҳаст ва бояд баради ночор

به گردن هست و باید بُرد ناچار