Ҳамд бар кирдигори яктои бод

حمد بر کردگارِ یکتا باد

Ки марои шавқи дарс хондан дод

که مرا شوقِ درس خواندن داد

Ошно кард чашми ман ба китоб

آشنا کرد چشمِ من به کتاب

Дода тавфиқи хайрам аз ҳар боб

داده توفیقِ خیرم از هر باب

Дар сари ман ҳавои дарси ниҳод

در سرِ من هوایِ درس نِهاد

Дар дили ман муҳаббати устод

در دلِ من مَحَبَّتِ اٌستاد

Падарамро ато намӯд ҳаёт

پدرم را عَطا نٌمود حَیات

То кунад сарфи кори ман авқот

تا کند صرفِ کارِ من اوقات

Модарамро тноўрӣ бахшед

مادرم را تَناوَری بخشید

Меҳри фарзанд парварӣ бахшед

مِهرِ فرزند پروری بخشید

Ҳар ду мақдӯри худ ба кори оранд

هر دو مقدورِ خود به کار آرند

То маро дарс хон ба бори оранд

تا مرا درس خوان به بار آرند

Ишқ бошад ба дарсу машқи маро

عشق باشد به درس و مشق مرا

Набӯд ҷуз ба ин ду ишқи маро

نبود جز به این دو عشق مرا

Дарсу машқам чу нотамом буд

درس و مشقم چو ناتمام بٌوَد

Бозӣ аз баҳри ман ҳаром буд

بازی از بهرِ من حرام بٌوَد

Дар сари корҳои бе масраф

در سرِ کارهایِ بی مصرف

Накунам ҳеҷ вақти хеш , талаф

نکنم هیچ وقتِ خویش، تلف