Дошт аббоси қулии хони писарӣ

داشت عباس قلی خان پسری

Писар беадаб ва бе ҳунарӣ

پسر بی ادب و بی هنری

Исм ӯ буд алии мардони хон

اسم او بود علی مردان خان

Кулуфти хонаи зи дасташ ба амон

کُلفَت خانه ز دستش به اَمان

Пушти колискаи мардум май ҷуст

پشت کالسکه مردم می جَست

Дил колиска нишинро ме хаст

دلِ کالسکه نشین را می خَست

Ҳар саҳаргаҳи дам дар бар лаби ҷӯ

هر سحرگه دمِ در بر لبِ جو

Буд чун карам ба гули рафтаи фурӯ

بود چون کِرمِ به گِل رفته فُرُو

Бскаҳ буд он писари хирау бад

بسکه بود آن پسر خیره و بد

Ҳама аз ӯ бадашон ме омад

همه از او بدشان می آمد

Ҳарчӣ мегуфт ллаҳ лаҷ ме кард

هرچه می گفت لَلِه لَج می کرد

Даҳанашро ба ллаҳ каҷ ме кард

دهنش را به لَلِه کج می کرد

Ҳар куҷои лонаи гунҷишкӣ буд

هر کجا لانه گنجشکی بود

Бачаи гунҷишк дар оварадӣ зуд

بچه گنجشک در آوردی زود

Ҳарчӣ медоданд мегуфт кам аст

هرچه می‌دادَند می گفت کم است

Модараши мот ки ин чаҳ шикамаст !

مادرش مات که این چه شکمست !

На падари розӣ аз ӯ на модар

نه پدر راضی از او نه مادر

На муаллим на ллаҳ на нукар

نه‌ معلم نه لَلِه نه نوکر

эй писари ҷони ман ин қисса бихон

ای پسر جان من این قصه بخوان

Ту машав мисли алии мардони хон

تو مشو مثل علی مردان خان