Яке хирс будаст дар ҷангалӣ

یکی خِرس بودست در جنگلی

Дарандаи ҳиўнии қавии ҳайкалӣ

دَرَنده هَیُونی قوی هِیکلی

Ду сайёди устоди чолоку чуст

دو صیّادِ استادِ چالاک و چُست

Яке Алфреди ному дигари агст

یکی آلفرِد نام و دیگر اُگُست

Намуданд бар як работии вуруд

نمودند بر یک رِباطی ورود

Ки бар ҷангали хирси наздик буд

که بر جنگلِ خرس نزدیک بود

Сухан омад аз хирси андари миён

سخن آمد از خرس اندر میان

Бар эшон намуданд таърифи он

بر ایشان نمودند تعریفِ آن

Ки дар ҷусса беҳад бузургаст ӯ

که در جُثه بی‌حد بزرگ است او

Буд пӯсташи пари баҳоу накӯ

بود پوستش پر بها و نکو

Басӣ омаданд аз шикори оварон

بسی آمدند از شکار آوران

Ки оҷиз бимонаданд аз сайди он

که عاجز بماندند از صیدِ آن

Агсти он замон гуфт ки мо ду ёр

اُگُست آن زمان گفت که ما دو یار

Ба зӯдӣ намоем ӯро шикор

به زودی نماییم او را شکار

Аз он ҷонвар мо надорем бок

از آن جانور ما نداریم باک

Ки сайёди ин ҷо буд тарснок

که صیّاد این جا بود ترسناک

Ба ҷангал бирафтанд он ду ҷавон

به جنگل برفتند آن دو جوان

Паии хирси гаштанд ҳар сӯи равон

پیِ خرس گشتند هر سو روان

Қазоро намуданд ҳар ҷои гузар

قضا را نمودند هر جا گذر

Надиданд он рӯз аз хирси асар

ندیدند آن روز از خرس اثر

зи ҷангали сӯии хона боз омаданд

ز جنگل سویِ خانه باز آمدند

Бад-ӣн ҳол буданд худ рӯз чанд

بدین حال بودند خود روزِ چند

Бимонаданд як ҳафта дар он работ

بماندند یک هفته در آن رِباط

з ҳар қисми мأкўлшон дар бисот

ز هر قسم مأکولشان در بِساط

Хариданд аз мизбони нону об

خریدند از میزبان نان و آب

Надонад ваҷҳи таому шароб

ندادند وجهِ طعام و شراب

Намуданд бо ӯ қарору мадор

نمودند با او قرار و مدار

Ки созем чун хирсро мо шикор

که سازیم چون خرس را ما شکار

Фурушем пас ҷилди он хирс ро

فروشیم پس جلدِ آن خرس را

Намоем мари қарзи худро адо

نماییم مر قرضِ خود را ادا

Ҳамон қисми рӯзӣ ба ҷангал шуданд

همان قسم روزی به جنگل شدند

Паии хирс ҳар сӯ шитобон баданд

پیِ خرس هر سو شتابان بُدند

Бидиданд то метр мортн расед

بدیدند تا مِتر مارتَن رسید

Буғурред аз давр чун он ду дид

بغّرید از دور چون آن دو دید

Ду сайёд бо ҷуръату худписанд

دو صیّادِ با جُرأت و خودپسند

Ки нокуштааш пӯсти бФрўхтнд

که ناکُشته‌اش پوست بفروختند

Дар он дам ки диданди он бели тан

در آن دم که دیدند آن بیل تن

Намуданд кам ҷуръати хештан

نمودند کَم جرأتِ خویشتن

Фитод Алфредро туфангаши зи даст

فُتاد آلفرِد را تفنگش ز دست

зи бимаш ба болой шохӣ биҷуст

ز بیمش به بالای شاخی بجست

Агсти он замон хуфт чун мурдагон

اُگُست آن زمان خفت چون مردِگان

Наёвард беруни нафас аз даҳон

نیاورد بیرون نفس از دهان

Чу наздик бошад метри мортн бар ӯ

چو نزدیک باشد متر مارتن بر او

Басӣ кард мари гӯши байняши бӯ

بسی کرد مر گوش بینیش بو

Варои мурдаи пиндошт , зўбри гузашт

وَرا مُرده پنداشت، زوبر گذشت

Чу аз чашми эшон басии даври гашт

چو از چشمِ ایشان بسی دور گشت

Агст аз замини ҷусти шӯридаи бахт

اگست از زمین جَست شوریده بخت

Бишуд Алфред бар замин аз дарахт

بشد آلفرد بر زمین از درخت

Бигуфто бар ӯ бо лаб ним ханд

بگفتا بر او با لبِ نیم خند

Чаҳ дар гӯшти он хирс биниҳод банд ?

چه در گوشَت آن خرس بنهاد بند؟

Чунин дод посух ки ин гуфт ӯст

چنین داد پاسخ که این گفتِ اوست

Чу нокуштае хирс мафруш пӯст

چو ناکُشته‌ای خرس مفروش پوست

Чаҳ хуш гуфт Фирдавсӣ бе қарин

چه خوش گفت فردوسیِ بی‌قرین

Ба шаҳнома дар ҷанги хоқони чин

به شهنامه در جنگِ خاقانِ چین

« фиристода гуфт эй худованди Рахш

«فرستاده گفت ای خداوندِ رَخش

Ба дашти оҳӯӣ ногирифта мабахш ! »

به دشت آهویِ ناگرفته مبخش!»