Аз тарафӣ низ дар он субҳи гоҳ

از طَرَفی نیز در آن صبح‌گاه

Зуҳраи маин духтари холўии моҳ

زُهره مِهین دخترِ خالویِ ماه

?алааи ишқу худованди ноз

آلهۀ عشق و خداوندِ ناز

Одамиёнро ба муҳаббати гудоз

آدمیان را به مَحَبّت گداز

Пешаи ваии ошиқии омухтан

پیشۀ وی عاشقی آموختن

Хирмани абноءи башар сӯхтан

خرمنِ اَبناء بشر سوختن

Хастау оҷиз шуда дар кори худ

خسته و عاجز شده در کارِ خود

Волау ошуфтаи ҷӯи афкори худ

واله و آشفته جو افکارِ خود

Хост ки брхстгии оради шикаст

خواست که برخستگی آرد شکست

Як ду се соъат кашад аз кори даст

یک دو سه ساعت کشد از کار دست

Сайри гулу гардиш боғӣ кунад

سیرِ گلُ و گردشِ باغی کند

Тозаи зи гули гашт димоғӣ кунад

تازه ز گلُ گَشت دِماغی کند

Кунад з бар кисвати афлокён

کند ز بر کِسوَتِ افلاکیان

Кард ба сари миқнааи хокён

کرد به سر مِقنَعه خاکیان

Хештан орост ба шакли башар

خویشتن آراست به شکلِ بشر

Сӯй замин кард зи кайҳони гузар

سویِ زمین کرد ز کیهان گذر

Омад аз оромгаҳи худ фурӯд

آمد از آرامگهِ خود فرود

Рафт бидон сӯ ки манӯчеҳр буд

رفت بدان سو که منوچهر بود

Зери дарахтӣ ба лаби чашма сор

زیرِ درختی به لبِ چشمه سار

Чашм вай афтод ба чашми савор

چشمِ وی افتاد به چشمِ سوار

Тири назари гашт дар ӯ коргар

تیرِ نظر گشت در او کارگر

Коргараст ореи тири назар

کارگرست آری تیرِ نظر

Ларзаи биФтод дар аъсоб ӯ

لرزه بیفتاد در اعصابِ او

Ранг парид аз рухи шодоб ӯ

رنگ پرید از رخِ شادابِ او

Гашт ба як дил на ба сад дили асир

گشت به یک دل نه به صد دل اسیر

Дар хами фитроки ҷавони далер

در خمِ فتراکِ جوانِ دِلیر

Рафт ки як бора диҳад дил ба бод

رفت که یک باره دهد دل به باد

Ёди алуҳияти хеши аўФтод

یادِ اُلوهّیتِ خویش اوفتاد

Гуфт ба худ хилқати ишқ аз манаст

گفت به خود خلقتِ عشق از منست

Ин чаҳ заъифӣу забун гаштан аст

این چه ضعیفّی و زبون گشتن است

Ман ки яке унсур афлокем

من که یکی عُنصُرِ اَفلاکیَم

Аз чаҳ забун писарӣ хокем

از چه زبونِ پسری خاکیم

?алааи ишқи манам дар ҷаҳон

آلهۀ عشق منم در جَهان

Аз чаҳ ба ман чира шавад ин ҷавон

از چه به من چیره شود این جوان

Ман агар ошуфта ва шайдо шавам

من اگر آشفته و شیدا شوم

Пеши худоёни ҳама расво шавам

پیشِ خدایان همه رسوا شوم

Ишқ ки аз панҷаи ман зода аст

عشق که از پنجۀ من زاده است

Вази шикани зулфи ман афтода аст

وز شکنِ زلفِ من افتاده است

Бо ман агар даъвӣ киштӣ кунад

با من اگر دعویِ کَشتی کند

Бо дгарони пас чаҳ дуруштӣ кунад ?

با دگران پس چه دُرُشتی کند؟

Хўобгаҳи ишқ буд мушти ман

خوابگهِ عشق بود مشت من

Зодаи ман чун газад ангушти ман ?

زادۀ من چون گَزَد انگشتِ من؟

Торӣ аз он дом ки доими танам

تاری از آن دام که دایم تنم

Дар раҳи ин тозаи ҷавони афканам

در رهِ این تازه جوان افکنم

Ишқи нуҳум дар вай ва зораш кунам

عشق نهم در وی و زارش کنم

Турфа Ғаззолӣаст шикораш кунам

طُرفه غزالی است شکارش کنم

Дасти кашам бар кул ва бар гӯш ӯ

دست کشم بر کَل و بر گوشِ او

То биппарад аз сар ӯ ҳуш ӯ

تا بپرد از سرِ او هوشِ او

Ҷунбиши як гӯшаи абрӯии ман

جنبشِ یک گوشۀ ابرویِ من

намекашадаш сояи сифати сӯии ман

می‌کَشَدَش سایه صفت سویِ من

Ман ки башарро ба ҳам андохтам

من که بشر را به هم انداختم

Ошиқ ва дил дода ҳам сохтам

عاشق و دل‌دادۀ هم ساختم

Хуби тавонам ки кунам кори хеш

خوب توانم که کنم کارِ خویش

Созмш аз ишқи гирифтори хеш

سازمش از عشق گرفتارِ خویش

Гарчи Низомӣаст ғуломаш кунам

گرچه نظامی است غلامش کنم

Мунсариф аз шуғл низомаш кунам

منصرِف از شغلِ نظامش کنم

Ин ҳамаро гуфт ва қавӣ кард дил

این همه را گفت و قوی کرد دل

Дод ба худ ҷуръат ва шуд мустақил

داد به خود جرأت و شد مستقلّ

Кард ниҳони аҷзу аёни нози хеш

کرد نهان عَجز و عیان نازِ خویش

Ҳемана пай дод ба овози хеш

هیمنه پی داد به آوازِ خویش

Гуфт салом эй писари моҳу ҳўр

گفت سلام ای پسرِ ماه و هور

Чашми бад аз рӯй накӯй ту давр

چشمِ بد از رویِ نکویِ تو دور

эй зи башари беҳтару бгзидаҳ тар

ای ز بشر بهتر و بگزیده ‌تر

Балки зи ман низ писандида тар

بلکه ز من نیز پسندیده تر

эй ки пас аз халқи ту халлоқи ту

ای که پس از خَلقِ تو خَلاّقِ تو

Ҳамчуи хилоиқ шудаи муштоқи ту

همچو خلایق شده مُشتاقِ تو

эй ту баин миваи боғ баӣ

ای تو بهین میوۀ باغِ بِهی

Ғунчаи сурхи чамани Фрҳӣ

غنچۀ سرخِ چمنِ فَرّهی

Чини сари зулфи арӯси ҳаёт

چینِ سرِ زلفِ عروسِ حیات

Холи длорои рухи коинот

خالِ دلارایِ رخِ کاینات

Дар чамани ҳасани гулу фохта

در چمنِ حسن گل و فاخته

Сурху сифедӣ ба рахт тохта

سرخ و سفیدی به رُخَت تاخته

Бскаҳи ту хилқат шудаии шӯху шнг

بسکه تو خِلقت شدهٔی شوخ و شنگ

Гашта ба хилқат кун ту арсаи танг

گشته به خلقت کُنِ تو عرصه تنگ

Каз пас ту боз чаҳ ранг оварад

کز پسِ تو باز چه رنگ آوَرَد

Ҳасани ҷаҳонро ба чаҳ қолаби барад

حسنِ جهان را به چه قالب بَرَد

Бе ту ҷаҳони ҳеҷ сафойӣ надошт

بی تو جهان هیچ صفایی نداشت

Боғии умеди об ва ҳавоӣ надошт

باغی اُمید آب و هوایی نداشت

Қасди куҷои дорӣу ном ту чист

قصدِ کجا داری و نامِ تو چیست

Дар дили ин кӯҳи маром ту чист

در دلِ این کوه مرامِ تو چیست

Коши фурӯди ое аз он тези гом

کاش فرود آیی از آن تیز گام

Каз лаби ин чашма ситонем ком

کز لبِ این چشمه ستانیم کام

Дар сари ин сабзаи ман ва ту ба ҳам

در سرِ این سبزه من و تو به هم

Хуш ба ҳам ойем дар ин субҳдам

خوش به هم آییم در این صبحدم

Муғтанамаст ин чамани длФриб

مُغتَنم است این چمنِ دلفریب

эй шаҳи ман пой дар ор аз ркиб

ای شهِ من پای در آر از رکیب

Шохи гулии по ба сари сабза на

شاخِ گلی پا به سرِ سبزه نه

Шохи гули андари васати сабза ба

شاخِ گل اندر وسطِ سبزه به

Банд кун он ршаҳ ба қрбўси зин

بند کن آن رشه به قربوسِ زین

Ҷуфт бизан аз сари зин бар замин

جفت بزن از سرِ زین بر زمین

Хоҳӣ агар панҷа ба ҳам афканам

خواهی اگر پنجه به هم افکنم

Вари ду кафи даст рикобӣ кунам

ور دو کفِ دست رکابی کنم

То ту наҳй бар кафи ман пои худ

تا تو نهی بر کفِ من پای خود

Гарм кунӣ дар дили ман ҷои худ

گرم کنی در دل من جایِ خود

ё ки бунаи по ба сари дӯши ман

یا که بنه پا به سرِ دوشِ من

Сар бихӯр аз дӯш дар оғӯши ман

سر بخور از دوش در آغوشِ من

Нарму сабки рӯҳи биё дар барам

نرم و سبک روح بیا در بَرَم

Тот чу сабза ба замини густарам

تات چو سبزه به زمین گسترم

Бӯсаи ширини даҳумат бе шумор

بوسۀ شیرین دهمت بی شمار

Қисса ширин кунамат сад ҳазор

قصۀ شیرین کنمت صد هزار

Кӯҳу биёбони пай оҳӯ мабар

کوه و بیابان پیِ آهو مَبُر

Ғуссаи ҳам чашмӣ оҳӯ махӯр

غصۀ هم چشمیِ آهو مخور

Гарм буд рӯзи дили кӯҳсор

گرم بُوَد روز دلِ کوهسار

Оҳўко даст бидор аз шикор

آهُوَکا دست بدار از شکار

Ҳайф буд каз асари офтоб

حیف بُوَد کز اثر آفتاب

Коҳад аз он рӯй чу гули обу тоб

کاهَد از آن رویِ چو گُل آب و تاب

ё зи дами боди ҷинояти шиор

یا ز دمِ بادِ جنایت شِعار

Бар сар зулфат биншинад ғубор

بر سرِ زلفت بنشیند غبار

Хоҳӣ агар бо дили худ шӯр кун

خواهی اگر با دلِ خود شور کن

Ҳарчӣ дилат гуфт ҳамон тавр кун

هرچه دلت گفت همان‌طور کن

Ин ҳама бишунид манӯчеҳр аз ӯ

این همه بشنید منوچهر از او

Ҳеҷ наомад ба дилаши меҳр аз ӯ

هیچ نیامد به دلش مِهر از او

Рӯҳи ҷавони ҳамчуи дилаши сода буд

روحِ جوان همچو دلش ساده بود

Мунсариф аз майли буту бода буд

منصرِف از میلِ بت و باده بود

Гарчи ба қади андакӣ афзӯн намӯд

گرچه به قد اندکی افزون نمود

Соли вай аз шонздаҳ афзӯн набӯд

سالِ وی از شانزده افزون نبود

Кашмакаши ишқи надида ҳануз

کشمکشِ عشق ندیده هنوز

Лиззати мастии нчшидаҳ ҳануз

لَذَّت مستی نچشیده هنوز

Бо ҳамаи нӯши лабӣ эй аҷаб

با همۀ نوش لبی ای عجب

Каз менӯшаш нарасида ба лаб

کز میِ نوشش نرسیده به لب

Буд дар ӯ рӯҳи сипоҳӣгарӣ

بود در او روحِ سپاهیگری

Монеъи дил бохтану дилбарӣ

مانعِ دل باختن و دلبری

Лоҷарам аз ҳуҷби ҷавобии надод

لاجَرَم از حُجب جوابی نداد

Ёфт хитобӣу хитобии надод

یافت خِطابی و خِطابی نداد

Гӯйии часбидаи зи шаҳди зиёд

گویی چسبیده ز شَهد زیاد

Лаб ба лаби он писари ҳури зод

لب به لبِ آن پسرِ حور زاد

Зуҳра дигар бораи сухан соз кард

زُهره دگر باره سخن ساز کرد

Замзамаи дилбарӣ оғоз кард

زمزمۀ دلبری آغاز کرد

К-эии писари хуб таъаллул макун

کای پسرِ خوب تعلّل مکن

Дар амали хайр таъаммул макун

در عملِ خیر تأمّل مکن

Меҳри маро эй ба ту аз ман дуруд

مهر مرا ای به تو از من دُرود

Бинӣ ва аз асби ниёеи фурӯд ? !

بینی و از اسب نیایی فرود؟!

Субҳ ба ин хуррамӣ ва ин чаман

صبح به این خُرَّمی و این چمن

Бо чамани орои санамии ҳамчуи ман

با چمن آرا صنمی همچو من

Ҳайф набошад ки гаронӣ кунӣ

حیف نباشد که گِرانی کنی

Собирӣу сахт гумоне кунӣ

صابِری و سخت گمانی کنی

Лаби мФшори ӣнҳама бар икдгр

لب مَفِشار اینهمه بر یکدگر

Ранги табиии зи лаб худ мабар

رنگِ طبیعی ز لب خود مبر

ё бирасад сурхӣ ӯро шикаст

یا برسد سرخیِ او را شکست

ё кунадаш сурхтар аз ончӣ ҳаст

یا کندش سرخ‌تر از آنچه هست

Онкии турои ин даҳан танг дод

آنکه ترا این دهنِ تنگ داد

Ваон лаби ҷонпарвар гулранг дод

وان لبِ جان پرورِ گلرنگ داد

Дод ки то бӯса фишонӣ ҳаме

داد که تا بوسه فَشانی همی

Гуҳи бидиҳии гуҳи бастонеи ҳаме

گه بدهی گه بِسِتانی همی

Гоҳ ба даҳ сония бе беш ва кам

گاه به ده ثانیه بی بیش و کم

Гирӣ сӣ бӯсаи змни пушти ҳам

گیری سی بوسه زمن پشتِ هم

Гоҳи яке бӯса бубахшӣ зи хеш

گاه یکی بوسه ببخشی ز خویش

Муддаташ аз муддати сӣ бӯса беш

مدّتش از مدّت سی بوسه بیش

Бӯсаи аввали з лаб ояд ба дар

بوسۀ اوّل ز لب آید به در

Бӯса сонӣ кашад аз нофи сар

بوسۀ ثانی کشد از ناف سر

Ҳол бибин майл кадомин турост

حال ببین میلِ کدامین تُراست

Ҳар ду ҳам армил ту бошад равост

هر دو هم ارمیل تو باشد رواست

Боз чу ин гуфт ва ҷавобӣ надид

باز چو این گفت و جوابی ندید

Зӯри худоӣ ба тан андар дамид

زورِ خدایی به تن اندر دمید

Даст заду банд рикобаш гирифт

دست زد و بندِ رکابش گرفت

Решаи ҷону раг хобаш гирифт

ریشۀ جان و رگِ خوابش گرفت

Хоҳ нахоҳ аз сар зинаш кашид

خواه نخواه از سرِ زینش کشید

Дар бағали худ ба заминаш кашид

در بغلِ خود به زمینش کشید

Ҳар ду кашида сари сабзаи дароз

هر دو کشیده سرِ سبزه دراز

Ҳар ду зада такя бар оринҷи ноз

هر دو زده تکیه بر آرنجِ ناز

Қади мтўозӣу мҳозии ду хад

قد متوازی و مُحاذی دو خَد

Гӯйӣ кондозаҳ бигиранд қад

گویی کاندازه بگیرند قد

Ориз ҳар ду шудаи гулгуну гарм

عارضِ هر دو شده گلگون و گَرم

Ин яке аз шаҳват ва он як зи шарм

این یکی از شهوت و آن یک ز شرم

Ишқ ба озарми муқобил шуда

عشق به آزرم مقابل شده

Бар ду тарафи масъалаи мушкил шуда

بر دو طرف مسأله مشکل شده

Зуҳраи танноз ба анвоъи ноз

زهرۀ طناز به انواعِ ناز

Кард бар ӯ дасти таматтуъи дароз

کرد بر او دستِ تمتّع دراز

Ткмаҳ ба зери гулӯяш ҳарчӣ буд

تُکمه به زیر گلویش هرچه بود

Бо сари ангушт утуфат гушӯд

با سرِ انگشتِ عُطوفت گشود

Ёфт чу бо бе каллаии хўштрш

یافت چو با بی کُلَهی خوشترش

Каҷ шуду бардошти кулоҳ аз сараш

کج شد و برداشت کلاه از سرش

Даст ба ду қисмат фарқаш кашид

دست به دو قسمتِ فرقش کشید

Барқӣ аз он фарқ ба қалбаш расед

برقی از آن فرق به قلبش رسید

Мӯӣ ки нарм уфтаду тимори гарм

موی که نرم افتد و تیمار گرم

Барқи ҷаҳди охир аз он мӯии нарм

برق جهد آخر از آن موی نرم

Аз кафи он даст ки бо меҳр зад

از کفِ آن دست که با مهر زد

Барқи латифӣ ба манӯчеҳр зад

برقِ لطیفی به منوچهر زد

Рафт ки бӯсади зи рухи фаррухаш

رفت که بوسد ز رخِ فرّخش

Ранг манӯчеҳр парид аз Рахш

رنگِ منوچهر پرید از رُخَش

Хӯрд такони ҷумлаи аъзоӣ ӯ

خورد تکان جملۀ اعضایِ او

Аз нак сар то ба нак пой ӯ

از نُکِ سر تا به نُکِ پای او

Дид каз он бӯса фано ме шавад

دید کز آن بوسه فنا می‌شود

Булҳавасу сар бҳўо ме шавад

بوالهوس و سر بهوا می‌شود

Дид ки он бӯса тамомаш кунад

دید که آن بوسه تمامش کند

Мунсариф аз шуғл низомаш кунад

منصرِف از شغلِ نظامش کند

Бар тан ӯ чндшӣ омад падед

بر تنِ او چِندِشی آمد پدید

Пас арақии гарм ба ҷонаши давид

پس عَرَقی گرم به جانش دوید

Баради камии сӯрати худро ақаб

بُرد کمی صورتِ خود را عقب

Турфа дилӣ дошта ё ллъҷб !

طرفه دلی داشته یا للعجب!

Зуҳра аз ин воқеа бетоб шуд

زُهره از این واقعه بی تاب شد

Бӯсаи миёни ду лабаш об шуд

بوسه میان دو لبش آب شد

Ҳар рутабиро ки начинӣ ба вақт

هر رُطَبی را که نچینی به وقت

Об шавад баъд ба шохи дарахт

آب شود بعد به شاخِ درخت

Гуфт зи ман рухи з чаҳ бар тофтӣ ?

گفت ز من رخ ز چه بر تافتی؟

Балки зи ман хуб тарӣ ёфтӣ

بلکه ز من خوب تری یافتی

Дил ба ҳавоӣ дгарӣ доштӣ ?

دل به هوایِ دگری داشتی؟

ё лаби ман бенамак ингоштӣ

یا لبِ من بی نمک انگاشتی

Бар рухам ар охта будӣ ту теғ

بر رُخَم ار آخته بودی تو تیغ

Ба ки зи ман бӯсаи намоеи дареғ

به که ز من بوسه نمایی دِریغ

Ҷузи ту кас аз бӯсаи ман сар нахурд

جز تو کس از بوسۀ من سر نخورد

Ҳечкас ин тавр ба ман бар нахурд

هیچکس این طور به من بر نخورد

Аз чаҳ кунӣ ахми магар ман бидам

از چه کنی اَخم مگر من بَدَم

Балки малулӣ ки чаро омадам ?

بلکه ملولی که چرا آمدم؟

Ман ки ба ин хӯбӣу ръноиим

من که به این خوبی و رعناییم

Духтаракии ишқӣу шидоиим

دختَرَکی عشقی و شیداییم

Гири ту афтодаам эй тозаи кор

گیرِ تو افتاده‌ام ای تازه کار

Беҳтар аз ин гир наёяд шикор

بهتر از این گیر نیاید شکار

Хуб бибин бад ба саропоам ҳаст ?

خوب ببین بد به سراپام هست؟

Як сари мӯи айб дар аъзоам ҳаст ?

یک سرِ مو عیب در اعضام هست؟

Ҳеҷ худои нақс ба ман додааст ?

هیچ خدا نقص به من داده است؟

Ҳеҷ касе мисли ман афтодааст ?

هیچ کسی مثل من افتاده است؟

Ин сару симои фараҳи зои ман

این سر و سیمایِ فرح زایِ من

Ин фараҳафзо сару симои ман

این فرح افزا سر و سیمایِ من

Ин лаб ва ин гӯна ва ин байнем

این لب و این گونه و این بینیم

Бинӣ ҳамчун қалам чинем

بینیِ همچون قلمِ چینیم

Ин сар ва ин сина ва ин соқи ман

این سر و این سینه و این ساقِ من

Ин кафи нарми ин кФли чоқи ман

این کفِ نرم این کفلِ چاقِ من

Ин кул ва ин гардан ва ин нофи ман

این کَل و این گردن و این نافِ من

Ин шикам бе шикани софи ман

این شکمِ بی شکنِ صافِ من

Ин сар ва ин шона ва ин сина ам

این سر و این شانه و این سینه‌ام

Синаи софитар аз ойӣна ам

سینۀ صافی تر از آیینه‌ام

Боз маро ҳаст ду чиз дигар

باز مرا هست دو چیزِ دگر

Кат надаҳум ҳеҷ аз онҳо хабар

کِت ندهم هیچ از آنها خبر

Рози даруни дил почин мапурс

رازِ درونِ دلِ پاچین مپرس

Аз сифати ноф ба поин мапурс

از صفتِ ناف به پایین مپرس

Ҳаст дар ин пардаи баси овоза ҳо

هست در این پرده بس آوازه‌ها

Нағма дигар занад ин созҳо

نغمۀ دیگر زند این سازها

Чун бунаами пои тараб бар бисот

چون بنهم پای طرب بر بِساط

Аз дару девори баборади нишот

از در و دیوار ببارد نِشاط

Бар сари ин сабза бирақсам чунон

بر سرِ این سبزه برقصم چنان

Каз асар поам намонад нишон

کز اثرِ پام نماند نشان

Зери пай ман нашавад сабзаи ?ла

زیرِ پیِ من نشود سبزه لِه

Нарми терми ман ба тан аз курк ба

نرم‌ترم من به تن از کُرکِ بِه

Чун зи тараб бар сари гули пои нуҳум

چون ز طرب بر سرِ گُل پا نِهم

Дар сабукии толӣ парвона ам

در سبکی تالیِ پروانه ام

Гар бҷҳм аз сари ин гул бар он

گر بِجَهَم از سرِ این گُل بر آن

Ҳеҷ ба гулҳо нрсонми зиён

هیچ به گُل‌ها نرسانم زیان

Рақси ман андари сари гулҳои боғ

رقصِ من اندر سرِ گُل‌هایِ باغ

Рақс шуъоъаст ба рӯй чароғ

رقصِ شعاع است به رویِ چراغ

Бскаҳ буд ниру рахшони танам

بسکه بود نَیِّر و رَخشان تَنَم

Нур диҳад аз пас пероҳанам

نور دهد از پسِ پیراهنم

Зончаҳи турои хуб буд дар назар

زانچه ترا خوب بُوَد در نظر

Бӯса ман бошад аз он хубтар

بوسۀ من باشد از آن خوبتر

Ҳарчӣ зи ҷинси асал ва шукр аст

هرچه ز جنس عسل و شِکّر است

Бӯсаи ман аз ҳамаи ширин тар аст

بوسۀ من از همه شیرین تر است

То ду се бӯсаи нстонии ҳаме

تا دو سه بوسه نسِتانی همی

Лиззати ин кор ндонӣ ҳаме

لَذَّتِ این کار ندانی همی

Ту бустони бӯсае аз ман фара

تو بستان بوسه ای از من فَرِه

Бад шуд агар , бози сари ҷоаш на !

بد شد اگر، باز سرِ جاش نِه!

Ноз макун ! ман зи ту хушгили терм

ناز مکن! من ز تو خوشگل‌ترم

Ман зи ту дар ҳасану ваҷоҳати серум

من ز تو در حسن و وجاهت سَرَم

Не ғалат афтод ту хушгил тарӣ

نی غلط افتاد تو خوشگل‌تری

Дар ҳамаи чиз аз ҳамаи олами сиррӣ

در همه چیز از همه عالم سری

Ахм макун ! гӯш ба арзам бидиҳ

اخم مکن! گوش به عرضم بده

Муфт нахоҳам зи ту , қарзам бидиҳ !

مُفت نخواهم ز تو، قرضم بده!

Нест дар ин гуфта ман сўсаҳ Эй

نیست در این گفتهٔ من سوسه‌ای

Гар ту ба ман қарзи диҳии бӯса Эй

گر تو به من قرض دهی بوسه‌ای

Бӯсаи дигари сари он май нуҳум

بوسۀ دیگر سر آن می‌نهم

Лаҳзаи дигар , ба ту пас май даҳум

لحظۀ دیگر، به تو پس می‌دهم

Ман на турои биҳдаҳ вел ме кунам

من نه ترا بیهده وِل می‌کنم

Гар надиҳӣ бӯса дуел мекунам !

گر ندهی بوسه دُوئِل می‌کنم!

Гар надиҳӣ бӯса азобат кунам

گر ندهی بوسه عذابت کنم

Аз аташи ишқ кабобат кунам

از عَطَشِ عشق کبابت کنم

Не ғалатӣ рафт , бибахшо ба ман

نی غلطی رفت، ببخشا به من

Давр шуд аз ҳади назокати сухан

دور شد از حَدِّ نِزاکت سخن

Бар ту агар гуфта ман ҷавр кард

بر تو اگر گفتۀ من جور کرد

Ман чаҳ кунам ишқи ту ин тавр кард

من چه کنم عشقِ تو این طور کرد

Ман ки нагуфтам ту бидиҳ бӯсаи муфт

من که نگفتم تو بده بوسه مفت

Тоқ бидиҳ бӯса ва баргир ҷуфт

طاق بده بوسه و برگیر جفت

Аз чаҳ кунӣ сад дар доду ситад ?

از چه کنی سد درِ داد و ستد؟

Фоида дар дод ва ситад мерасад !

فایده در داد و ستد می‌رسد!

Қарз бидиҳ манфиаташро бигир

قرض بده منفعتش را بگیر

Зуди ҳам ин қарзи гузорам на дайр

زود هم این قرض گزارم نه دیر

Аз лаби ман бӯса мукаррар бигир

از لب من بوسه مکرّر بگیر

Чун ки ба охир расад аз сар бигир

چون که به آخِر رسد از سر بگیر

Аз сари ман то ба қадами як сира

از سرِ من تا به قدم یک سره

Ҳаст чарогоҳи ту оҳӯи барра

هست چراگاهِ تو آهو بره

Аз ту буд даррау моҳўри он

از تو بود درّه و ماهورِ آن

Чашмаи наздику тели даври он

چشمۀ نزدیک و تلِ دور آن

Ҳар тарафашро ки бихоҳӣ бачар

هر طرفش را که بخواهی بچر

Ҳар гули хӯбӣ ки биёбӣ бихар

هر گُلِ خوبی که بیابی بخر

Айши турои монеъ ва мҳзўр нест

عیشِ ترا مانع و محذور نیست

Тмр буд ёнъ ва нотавр нест

تَمر بود یانِع و ناطور نیست

Вар ту ндонӣ чаҳ кунӣ , ёдгир !

ور تو ندانی چه کنی، یادگیر!

Ёд аз ин Зуҳраи устоди гир

یاد از این زُهره استاد گیر

Хези ту сайёди шӯ ва ман шикор

خیز تو صیّاد شو و من شکار

Ман бадвами сар ба паии ман гузор

من بدوم سر به پیِ من گذار

Ман на шикорам ки зи ту Ром кунам

من نه شکارم که ز تو رم کنم

Заҳмати пои ту фароҳам кунам

زحمت پایِ تو فراهم کنم

Тир биндоз ки ман аз ҳаво

تیر بینداز که من از هوا

Гирам ва дар сина кунам ҷобаҷо

گیرم و در سینه کنم جابجا

Ман зи паии тири ту ҳар сӯи дувум

من ز پِی تیرِ تو هر سو دَوَم

Тири ту ҳар сӯ равад он сӯи рӯм !

تیرِ تو هر سو رود آن سو رَوَم!

Чашм ба ҳам на ки набинӣ маро

چشم به هم نِه که نبینی مرا

Ман зи ту пинҳон шавам ин гӯша ҳо

من ز تو پنهان شوم این گوشه‌ها

Гар ту марои ое ва пайдо кунӣ

گر تو مرا آیی و پیدا کنی

Май даҳумат ҳар чаҳ таманно кунӣ

می‌دهمت هر چه تمناّ کنی

Рег биовар ки зании тоқу ҷуфт

ریگ بیاور که زنی طاق و جفت

Бо гарави бӯса , на ё ҳарфи муфт

با گروِ بوسه، نه یا حرف مفت

Ҷир бизанӣ ё назанӣ парда Эй

جِر بزنی یا نزنی پَرده‌ای

Хуби рухӣ , ҳарчӣ кунӣ кардае !

خوب رخی، هرچه کنی کرده‌ای!

Гоҳи яке низ аз он рег ҳо

گاه یکی نیز از آن ریگ‌ها

Байни ду ангушти буна дар хафо

بین دو انگشت بنه در خِفا

Бехабар аз ман биппарон сӯии ман

بی خبر از من بپران سوی من

Нарм бизан бар ҳадафи рўФи ман

نرم بزن بر هدفِ روفِ من

Каҷи шӯи вазин ҷӯии равони пушти ҳам

کج شو وزین جویِ روان پشتِ هم

Об бипош аз сари ман то қадам

آب بپاش از سرِ من تا قدم

Мушти худ аз чашмаи пар аз об кун

مشت خود از چشمه پر از آب کن

Сар ба паии ман на ва партоб кун

سر به پیِ من نه و پرتاب کن

Ғусса махӯргар тани ман хис шуд

غصّه مخور گر تنِ من خیس شد

Рахт атў карда ман кис шуд

رختِ اتو کردۀ من کیس شد

Об бипош аз сари ман то ба по

آب بپاش از سرِ من تا به پا

Ҳаст дар ин кори басии нукта ҳо

هست در این کار بسی نکته‌ها

Нозук ва тангаст марои перҳан

نازک و تنگ است مرا پیرهن

Тар ки шавад нек бачасбад ба тан

تر که شود نیک بچسبد به تن

Пасту баландии ҳама пайдо шавад

پست و بلندی همه پیدا شود

Ончӣ наҳуфтааст ҳувайдо шавад

آنچه نهفته است هویدا شود

Кашфи басӣ сар наҳант кунад

کشف بسی سرِّ نهانت کند

Рози пас парда аёнат кунад

رازِ پسِ پرده عیانت کند

Гоҳ бикаш даст бар абрӯии ман

گاه بکش دست بر ابرویِ من

Гоҳ ба ҳам зани сари гесуии ман

گاه به هم زن سرِ گیسویِ من

Гоҳи биёи пеш ки бӯсии маро

گاه بیا پیش که بوسی مرا

Рух чу барам пеши ту вои пас гаро

رخ چو برم پیش تو وا پس گرا

Гар гузар аз бӯса кунад матлабат

گر گذر از بوسه کند مطلبت

Май занами ангушти адаб бар лабат

می‌زنم انگشتِ ادب بر لبت

Гар бабрии даст ба поини ман

گر ببری دست به پایینِ من

Таркаи хурӣ аз кафи симини ман

ترکه خوری از کفِ سیمینِ من

Ноф ба поин набарӣ даст ро

ناف به پایین نبری دست را

Нашиканӣ аз бе хурдии баст ро

نشکنی از بی‌خِرَدی بست را

Гар бабрии дасти тахаттӣ ба баст

گر بِبری دست تَخَطّی به بست

Таркаи гул май знмти пушти даст

ترکه گُل می‌زنمت پشتِ دست

Гоҳи биё рӯйу замонӣ ба зер

گاه بیا روی و زمانی به زیر

Гоҳ бидиҳ кӯлӣ ва кӯлӣ бигир

گاه بده کولی و کولی بگیر

Гуҳ ба лаб кӯҳ барорем ҳои

گه به لبِ کوه برآریم های

То ба дил кӯҳ бипечад садоӣ

تا به دل کوه بپیچد صَدای