Чу рафтанди наздики тиҳўри шоҳ

چو رفتند نزدیک طیهور شاه

Ниҳоданд нома дар он пешгоҳ

نهادند نامه در آن پیشگاه

Чу дар номаи он носазо хонд гуфт

چو در نامه آن ناسزا خواند گفت

Ки бо деви зода хирад нест ҷуфт

که با دیو زاده خرد نیست جفت

Бар ошуфту дижхимро гуфт шоҳ

بر آشفت و دژخیم را گفت شاه

Ки ин ҳар дуро кард бояд табоҳ

که این هر دو را کرد باید تباه

Аз ин , отбинро расед огаҳӣ

از این، آتبین را رسید آگهی

Фиристод каси пеши тахти маӣ

فرستاد کس پیش تخت مهی

Ки шоҳи сарафроз доно турост

که شاه سرافراز داناتر است

Фиристодаро чун чаҳ андар хур аст

فرستاده را خود چه اندر خور است؟

Надоранд шоҳони гетӣ ба ном

ندارند شاهان گیتی به نام

Куҷо бар фиристода ронанд ком

کجا بر فرستاده رانند کام

Ки эшон ҳамаи банда ва чокаранд

که ایشان همه بنده و چاکرند

На Фрмондҳоннд ки Фрмонбрнд

نه فرماندهانند که فرمانبرند

Яке посухи нома фармой кард

یکی پاسخ نامه فرمای کرد

Ки оради дили пели дандон ба дард

که آرد دل پیل‌دندان به درد

Фиристод нома бар отбин

فرستاد نامه بر آتبین

Ки моро фиристод кӯш ин чунин

که ما را فرستاد کوش این چنین

Мари ин бе бенонро табоҳӣ сазост

مر این بی‌بنان را تباهی سزاست

Ҳамонаст рои ту пешам равост

همان است رای تو پیشم رواست

Бубахшам ба ту хашми ин нокасон

ببخشم به تو خشم این ناکسان

Ту аз ман бидон деви посухи расон

تو از من بدان دیو پاسخ رسان

Чу бишунид пайғоми шоҳ , отбин

چو بشنید پیغام شاه، آتبین

Яке нома кард ӯ ба солори чин

یکی نامه کرد او به سالار چین

Ки бар хондам ин нома ӣ бадниҳод

که بر خواندم این نامهٔ بدنهاد

Худ ин ояд аз мардуми бднжод

خود این آید از مردم بدنژاد

зи нодонии ту бимонами шигифт

ز نادانی تو بمانم شگفت

зи мӯбади нҷстии ту роз наҳуфт

ز موبد نجستی تو راز نهفت

Надодати каси огоҳӣ аз кори мо

ندادت کس آگاهی از کار ما

Вази ин кӯҳу зини бахти бедори мо

وز این کوه و زین بخت بیدار ما

Бипурс ар надорӣ аз ин огаҳӣ

بپرس ار نداری از این آگهی

Ки ту нави расидаи яке аблаҳӣ

که تو نو رسیده یکی ابلهی

Ман аз хештани бартари андари ҷаҳон

من از خویشتن برتر اندر جهان

Надонам касе ошкору ниҳон

ندانم کسی آشکار و نهان

Ки буд аз ниёгони мо зери даст

که بود از نیاگان ما زیر دست

Ҳама шоҳ буданду яздони параст

همه شاه بودند و یزدان‌پرست

Маро чун бҳки доне ва дигарон

مرا چون بهک دانی و دیگران

Ки ҳастанд шоҳи туро кеҳтарон

که هستند شاه تو را کهتران

Ҷаҳонӣ агар наздам оранд рӯй

جهانی اگر نزدم آرند روی

Ба яздон каз айвон ниёем ба кӯй

به یزدان کز ایوان نیایم به کوی

Ба як марду сангии зи кӯҳи сиёҳ

به یک مرد و سنگی ز کوه سیاه

Бгрдонми ин лашкари кӣнаи хоҳ

بگردانم این لشکر کینه‌خواه

Бад-ӣни кори ҳушёртар дрнгр

بدین کار هشیارتر درنِگر

Чу барадӣ ба мобр гумоне мабар

چو بردی به ما بر گمانی مبر

Чун номаи бпоёни расонида буд

چون نامه به پایان رسانیده بود

Фиристод наздики тиҳўри зуд

فرستاد نزدیک طیهور زود

Бихонад ва бар ӯ офарин хонд ва гуфт

بخواند و بر او آفرین خواند و گفت

Ки бо ҷони пакети хиради боди ҷуфт

که با جان پاکت خرد باد جفت

Фиристодаро доду гуфто ки рӯ

فرستاده را داد و گفتا که رو

Ки рстии ту аз теғи гардани дарав

که رستی تو از تیغ گردن‌درو

Агар бор дигар фиристад касе

اگر بار دیگر فرستد کسی

Дирангӣ набошад набинам басӣ

درنگی نباشد نبینم بسی

Ҳам аз раҳ ба оби андари андозмш

هم از ره به آب اندر اندازمش

Ба дарёи хури моҳёни созмш

به دریا خور ماهیان سازمش

Фиристодагон роҳ бардоштанд

فرستادگان راه برداشتند

Пурандешаи он роҳи бгзоштнд

پراندیشه آن راه بگذاشتند

Сӯии рост ва чап кард ҳар ду нигоҳ

سوی راست و چپ کرد هر دو نگاه

Ки ёбанд ҷое бар он кӯҳи роҳ

که یابند جایی بر آن کوه راه

Надиданд , хираи фурӯи монданд

ندیدند، خیره فرو ماندند

зи дарбанди тарсони фурӯи ронданд

ز دربند ترسان فرو راندند

Ба киштӣ нишастанд , бодӣ чу нӯш

به کشتی نشستند، بادی چو نوش

Ба як маи расонидашон пеш кӯш

به یک مه رسانیدشان پیش کوش