набишта ба тиҳўр каз роҳ дод

نبشته به طیهور کز راه داد

Яке панд ман кард боядат ёд

یکی پند من کرد بایدْت یاد

Ба гетии надории ҷузи он кӯҳи ҷой

به گیتی نداری جز آن کوه جای

На бар ҳамсари шоҳи гетии худоӣ

نه‌ای همسر شاه گیتی‌خدای

Фузунтар макаши пои хеш аз гилӣм

فزونتر مکش پای خویش از گلیم

Ки бошад зи серумоти якбораи бим

که باشد ز سرمات یکباره بیم

Сияҳи морро чун сроиди замон

سیه مار را چون سرآید زمان

Яке сӯии роҳи орадаш бе гумон

یکی سوی راه آردش بی‌گمان

Ҷаҳонии ҳамаи шоҳро чокаранд

جهانی همه شاه را چاکرند

з ту меҳтаранд он куҷо кеҳтаранд

ز تو مهترند آن کجا کهترند

Наёранд бо шоҳи густохи вор

نیارند با شاه گستاخ‌وار

Сухани гуфтан аз моя ӣ шаҳриёр

سخن گفتن از مایهٔ شهریار

Туро Зуҳра он бошад эй бихрд

تو را زهره آن باشد ای بیخرد

Ки шоҳи ҷаҳон аз ту кайфари барад

که شاه جهان از تو کیفر برد

Чаро душмани шаҳ чу пешат расед

چرا دشمن شه چو پیشت رسید

Нбстии мар ӯро чнончўни сзид

نبستی مر او را چنانچون سزید

Аз он пас ки бигурехт он бднжод

از آن پس که بگریخت آن بدنژاد

Кас ӯро зи шоҳони паноҳии надод

کس او را ز شاهان پناهی نداد

зи гетии ту ӯро паноҳ омадӣ

ز گیتی تو او را پناه آمدی

Чуну низ бадхоҳ шоҳ омадӣ

چنو نیز بدخواه شاه آمدی

Гар ин корро зуди дарёфтӣ

گر این کار را زود دریافتی

Ба банд фурӯмоя бишитофтӣ

به بند فرومایه بشتافتی

Бипарҳезӣ аз хашму озори шоҳ

بپرهیزی از خشم و آزار شاه

Вази озори дории дили мо нигоҳ

وز آزار داری دل ما نگاه

Вагар сар бипечӣ зи фармони ман

وگر سر بپیچی ز فرمان من

Дил ту бипечад аз озори ман

دل تو بپیچد از آزار من

Чу ман Рахшро ҳамчу оташ кунам

چو من رخش را همچو آتش کنم

Фаровон бакӯшӣ ки дил хуш кунам

فراوان بکوشی که دل خوش کنم

Ба ҷону сари шоҳи гндоўрон

به جان و سر شاه گندآوران

Ба ҷону сари хусрави ховарон

به جان و سر خسرو خاوران

Ки озорам аз дил наёяд бурун

که آزارم از دل نیاید برون

Ду чандон кунам оби дарёи зи хӯн

دو چندان کنم آب دریا ز خون

Фиристода омад зи дарбанди кӯҳ

فرستاده آمد ز دربند کوه

зи болои бдидндшони он гуруҳ

ز بالا بدیدندشان آن گروه

Аз эшон бипурсед солорбор

از ایشان بپرسید سالاربار

Ки бо кӯҳу дарё чаҳ доред кор

که با کوه و دریا چه دارید کار

Фиристода гуфт эй сарояндаи мард

فرستاده گفت ای سراینده مرد

Ҳамаи сӯии пархошу тундии магарад

همه سوی پرخاش و تندی مگرد

На эдар зи роҳи камӣни омадем

نه ایدر ز راه کمین آمدیم

Фиристода аз шоҳи чини омадем

فرستاده از شاه چین آمدیم

з дарё буридем як моҳаи роҳ

ز دریا بریدیم یک ماهه راه

Яке нома дорем наздики шоҳ

یکی نامه داریم نزدیک شاه

Сухани божбонро чу огоҳ кард

سخن باژبان را چو آگاه کرد

Ҳамон гуҳи савории сӯй роҳ кард

همانگه سواری سوی راه کرد

Ба шаҳри бсило дар омад дмон

به شهر بسیلا در آمد دمان

Ба хусрав хабар дод аз он мардумон

به خسرو خبر داد از آن مردمان

Аз эшон чу огоҳ шуд шаҳриёр

از ایشان چو آگاه شد شهریار

Якеро фиристод бо сад савор

یکی را فرستاد با صد سوار

зи дарбандашони баради наздики шоҳ

ز دربندشان برد نزدیک شاه

Чу диданди кҳсор ва он танги роҳ

چو دیدند کهسار و آن تنگ راه

Ҳаме бо дил хеш гуфтанд кӯш

همی با دل خویش گفتند کوش

Ҳамоно надорад дилу ройу ҳуш

همانا ندارد دل و رای و هوش

Касе осмонро чаҳ чора кунад

کسی آسمان را چه چاره کند

Вагар хештан чун ситора кунад

وگر خویشتن چون ستاره کند

Ҳаме бо сипоҳаш хӯрд зинҳор

همی با سپاهش خورد زینهار

Агар лашкари оради бад-ӣни кӯҳсор

اگر لشکر آرد بدین کوهسار