Ҳамон гуҳи нбисндаҳро хонд пеш

همان گه نبیسنده را خواند پیش

Сухан ронад бо ӯ зи андоза беш

سخن راند با او ز اندازه بیش

Ба заҳҳок фармуд то нома кард

به ضحاک فرمود تا نامه کرد

Суханҳо равон аз сар хома кард

سخن‌ها روان از سر خامه کرد

Ки шоҳи ҷаҳони ҷовдони шоҳи бод

که شاه جهان جاودان شاه باد

Ҳунари раҳбару бахти ҳамроҳи бод

هنر رهبر و بخت همراه باد

Сараши сабзи бодоу гардунаши гоҳ

سرش سبز بادا و گردونش گاه

Баланди ахтари афсар , ситораи сипоҳ

بلند اختر افسر، ستاره سپاه

Ҳамоно зи кори падарами огаҳӣ

همانا ز کار پدرْم آگهی

Расида буд пеши тахти маӣ

رسیده بوَد پیش تخت مهی

Бмоноди ҷовиди шоҳи бузург

بماناد جاوید شاه بزرگ

Ҷаҳони банда ӣ пешгоҳи сутург

جهان بندهٔ پیشگاه سترگ

зи кирдори ман банда ӣ меҳрбон

ز کردار من بندهٔ مهربان

Камари баста бо ранҷи рӯзу шубон

کمر بسته با رنج روز و شبان

Магари душмани шоҳро кам кунам

مگر دشمن شاه را کم کنم

Ҳамаи кохашони пари з мотам кунам

همه کاخشان پر ز ماتم کنم

Аз он пас ки даҳ сол кардем ҷанг

از آن پس که ده سال کردیم جنگ

Ба кӯҳ ва ба беша , ба теғ ва ба санг

به کوه و به بیشه، به تیغ و به سنگ

Чу дармонди ноком , таркиш бирехт

چو درماند ناکام، ترکش بریخت

Бирафт ва ба кӯҳ бсило гурехт

برفت و به کوه بسیلا گریخت

Баромад кунун солиёнии чаҳор

برآمد کنون سالیانی چهار

Ки дорам ман он кӯҳу дарёи ҳисор

که دارم من آن کوه و دریا حصار

Агар низ солӣ диранг оварам

اگر نیز سالی درنگ آورم

Ҳамоно ки душман бчнг оварам

همانا که دشمن به چنگ آورم

Ба фармони ниҳодам кунун чашму гӯш

به فرمان نهادم کنون چشم و گوش

Чаҳ Фрмоидми шоҳи покизаи ҳуш

چه فرمایدم شاه پاکیزه هوش

Биёям парастиш кунам пеши шоҳ

بیایم پرستش کنم پیش شاه

Вагар роҳи ин кӯҳ дорам нигоҳ

وگر راه این کوه دارم نگاه

Чу фармон шоҳ оядам , он кунам

چو فرمان شاه آیدم، آن کنم

Равони пеши фурмонаш қурбон кунам

روان پیش فرمانش قربان کنم

Вази он пас дар ганҷҳо боз кард

وز آن پس در گنج‌ها باز کرد

зи ҳаргунае ҳадя эй соз кард

ز هرگونه‌ای هدیه‌ای ساز کرد

Даҳ уштури зи зар ва гуҳар кард бор

ده اشتر ز زرّ و گهر کرد بار

Даҳ уштури ҳамаи ҷома ӣ зарнигор

ده اشتر همه جامهٔ زرنگار

Ғуломони хлх , канизони чин

غلامان خلّخ، کنیزان چین

Якояки чнончўни гулу ёсамин

یکایک چنانچون گل و یاسمین

Гузидаи сутурон чу оби равон

گزیده ستوران چو آب روان

Ҳамон ҳиндӯии теғу бргстўон

همان هندوی تیغ و برگستوان

з лашкар гузин кард пас ду ҳазор

ز لشکر گزین کرد پس دو هزار

Ду асбаи саворони найзаи гузор

دو اسبه سواران نیزه‌گزار

Ба дастурашон дод ва андарз кард

به دستورشان داد و اندرز کرد

Каз ин пас шитобид чун боду гирд

کز این پس شتابید چون باد و گرد

Дирангӣ мабошед ҷое ба роҳ

درنگی مباشید جایی به راه

Чунин то бибинед даргоҳи шоҳ

چنین تا ببینید درگاه شاه

Чу навашони чунон хоста барграфт

چو نوشان چنان خواسته برگرفت

Сабк бо саворони раҳ андар гирифт

سبک با سواران ره اندر گرفت

Ду манзил яке кард дастури чин

دو منزل یکی کرد دستور چین

Чунин то ба даргоҳи шоҳи замин

چنین تا به درگاه شاه زمین

Ҳаме дошт заҳҳоки шаҳи огаҳӣ

همی داشت ضحاک شه آگهی

Ки гашт аз бародараши гетии тиҳӣ

که گشت از برادرش گیتی تهی

Ба ҷояш нишаста сет бар тахт кӯш

به جایش نشسته‌ست بر تخت کوش

Савории яке номбурдор зуаш

سواری یکی نامبردار زوش

зи навашон хабар ёфт комди зи роҳ

ز نوشان خبر یافت کآمد ز راه

Бифармуд то шудпазира сипоҳ

بفرمود تا شد پذیره سپاه

Яке ҷои хуррами гзидндшон

یکی جای خرّم گزیدندشان

Ба боғии фурӯди оўридндшон

به باغی فرود آوریدندشان

Фиристодашон хӯрданӣҳоу соз

فرستادشان خوردنی‌ها و ساز

Сазовор ва дар хӯрд роҳи дароз

سزاوار و در خورد راه دراز

Бросўди як ҳафта аз ранҷи роҳ

برآسود یک هفته از رنج راه

Ба ҳаштум биёмад ба даргоҳи шоҳ

به هشتم بیامد به درگاه شاه

Чу заҳҳокро дид дастури чин

چو ضحاک را دید دستور چین

Ба рухсори бпсўди хоки замин

به رخسار بپسود خاک زمین

Чунин гуфт гӯяндаи дастури чин

چنین گفت گوینده دستور چین

Ки ҷовиди моноади шоҳи замин

که جاوید ماناد شاه زمین

Ниҳоди он замони нома дар пеши шоҳ

نهاد آن زمان نامه در پیش شاه

Ҳамон хостаи барад дар пеши гоҳ

همان خواسته برد در پیشگاه

БпзрФти заҳҳок ва шуд шодмон

بپذرفت ضحّاک و شد شادمان

Бдўномаҳ бархонад пас тарҷумон

بدو نامه برخواند پس ترجمان

зи нома чу огоҳ шуд шоҳ зуаш

ز نامه چو آگاه شد شاه زوش

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.................................

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.................................

Чаҳ дорӣ бадв гуфт пайғоми шоҳ

چه داری بدو گفت پیغام شاه

Ҳаме гуяд он банда ӣ шаҳриёр

همی گوید آن بندهٔ شهریار

Ки донам ки огоҳӣ аз рӯзгор

که دانم که آگاهی از روزگار

Ҳамоно барояд кунун соли шаст

همانا برآید کنون سال شست

Ки наниҳодаам теғи ҳиндии зи даст

که ننهاده‌ام تیغ هندی ز دست

Шабу рӯз бо душмани шаҳ ба ҷанг

شب و روز با دشمن شه به جنگ

Ба бешаи гуҳу гоҳ бар кӯҳи санг

به بیشه گه و گاه بر کوه سنگ

Буридам сари панҷа ӣ отбин

بریدم سر پنجهٔ آتبین

Ки чун ӯ набарда набад дар замин

که چون او نبرده نبُد در زمین

Фрстодмши сар ба даргоҳи шоҳ

فرستادمش سر به درگاه شاه

Сипоҳаш ҳама шуд зи дастами табоҳ

سپاهش همه شد ز دستم تباه

Пароганда , овораи гашт аз ҷаҳон

پراگنده، آواره گشت از جهان

Шаби тираи бгзошти дарёи ниҳон

شب تیره بگذاشت دریا نهان

Ба наздик тиҳўр шуд зинҳор

به نزدیک طیهور شد زینهار

Гирифтам кунун кӯҳу дарёи ҳисор

گرفتم کنون کوه و دریا حصار

Агар марги кори гиромии падар

اگر مرگ کار گرامی پدر

Накардӣ , чу карда сети зеру зибр

نکردی، چو کرده‌ست زیر و زبر

Ки моро ҳаме ёр боист гашт

که ما را همی یار بایست گشت

зи дарёи ҳамеи хостами бргзшт

ز دریا همی خواستم برگذشت

Ки он душманонро биоварам зи кӯҳ

که آن دشمنان را بیارم ز کوه

Фиристам ба даргоҳи шоҳи он гуруҳ

فرستم به درگاه شاه آن گروه

Кунун кори дахмаи ҳамаи сохтам

کنون کار دخمه همه ساختم

зи кори сипаҳ низ пардохтам

ز کار سپه نیز پرداختم

Яке роҳу ойини ниҳодам ба чин

یکی راه و آیین نهادم به چین

Ки бипасандад он шаҳриёри замин

که بپسندد آن شهریار زمین

Ҳаме чашм дорам ба фармони шоҳ

همی چشم دارم به فرمان شاه

Ки ман роҳ ва фурмонаш дорам нигоҳ

که من راه و فرمانش دارم نگاه

Кигар шоҳ гуяд ки оем ба давр

که گر شاه گوید که آیم به در

Наёбам зи фурмонаши ҳаргизи гузар

نیابم ز فرمانش هرگز گذر

Ба чашм ва ба сар биспурам роҳ ро

به چشم و به سر بسپرم راه را

Биёям парастиш кунам шоҳ ро

بیایم پرستش کنم شاه را

Вагар пеши дарё диранг оварам

وگر پیش دریا درنگ آورم

Сари душманонро бчнг оварам

سر دشمنان را به چنگ آورم

Чу заҳҳок бишунид пайғом кӯш

چو ضحّاک بشنید پیغام کوش

Ба кори андарун тезтар кард ҳуш

به کار اندرون تیزتر کرد هوش

Чунин гуфт ков ҳаст дилбанди мо

چنین گفت کاو هست دلبند ما

Бигӯ то чаҳ сонаст фарзанди мо

بگو تا چه سان است فرزند ما

Чунин гуфт навашон ки эй шаҳриёр

چنین گفت نوشان که ای شهریار

Ба гетӣ касеро чу ту нест ёр

به گیتی کسی را چو تو نیست یار

Ба разми андаруни пел дар ҷавшан аст

به رزم اندرون پیل در جوشن است

Чу хашм оядаш гӯйӣ аз оташ аст

چو خشم آیدش گویی از آتش است

Ба пешаши сипоҳӣ , саворӣ буд

به پیشش سپاهی، سواری بود

Ба чашми аждҳоииши Марӣ буд

به چشم اژدهاییش ماری بود

Ба дасташи забунтар зи рӯбоҳ , шер

به دستش زبونتر ز روباه، شیر

Ба тир оварад мурғи парон ба зер

به تیر آورد مرغ پرّان به زیر

Бигирад ба як пои асби савор

بگیرد به یک پای اسب سوار

برارد ба ҷои он яли номдор

برآرد به جای آن یل نامدار

Аз асбони тозӣ ба таг бугзарад

از اسبان تازی به تگ بگذرد

Ҳамеи панҷа ӣ пел бо ҳам дард

همی پنجهٔ پیل با هم درد

Агар пеш душман бимонадӣ ду сол

اگر پیش دشمن بماندی دو سال

з теғаш шудӣ мардуми чини завол

ز تیغش شدی مردم چین زوال

зи душман чу баргашту бргошти пушт

ز دشمن چو برگشت و برگاشت پشت

Ҳамон рӯзи фарзанд ӯро бикушт

همان روز فرزند او را بکشت

Ҳаме ронад аз бешау кӯҳсор

همی راند از بیشه و کوهسار

Кунун то бсило кунад корзор

کنون تا بسیلا کند کارزار

Ҷуз он нест каш рӯй зиштаст сахт

جز آن نیست کش روی زشت است سخت

Ду дандони пешини басони дарахт

دو دندان پیشین بسان درخت

Ду гӯшаши ҳамонанди ду гӯши пел

دو گوشش همانند دو گوش پیل

Дирозоу паҳно ,у дида чу нил

درازا و پهنا، و دیده چو نیل

Яке хўишкомасту бадхоҳу тунд

یکی خویشکام است و بدخواه و تند

Дил шер гардад з тундяш кунад

دل شیر گردد ز تندیش کند

Ба ҳангоми кӣнаи яке оташ аст

به هنگام کینه یکی آتش است

Далеру сарафроз ва гарданкаш аст

دلیر و سرافراز و گردنکش است

Бадви шоҳи гуфтои ту бе донишӣ

بدو شاه گفتا تو بی‌دانشی

Ҳунар бошад аз саркашӣ , саркашӣ

هنر باشد از سرکشی، سرکشی

Дили подшои ҳамчуи оташ буд

دل پادشا همچو آتش بود

Чу хокистараст ар на саркаш буд

چو خاکستر است ار نه سرکش بود

Чаҳ некӯаст оташ ки сӯзади баланд

چه نیکوست آتش که سوزد بلند

Сегӣ бошад он шер ,гар бе газанд

سگی باشد آن شیر، گر بی‌گزند

Чу дарё ки мавҷаст , намояди ҳарос

چو دریا که موج است، نماید هراس

Чу мавҷаш набошад ту ҷӯии сипос

چو موجش نباشد تو جویی سپاس

Агар кӯш тундаст вагар саркаш аст

اگر کوش تند است و گر سرکش است

Маро дар дили ин достони бас хуш аст

مرا در دل این داستان بس خوش است

зи мардони ҳунар бояду саркашӣ

ز مردان هنر باید و سرکشی

Занонро сазад гар бигӯе кашӣ

زنان را سزد گر بگویی کشی

Бигуфт ин ва бархест ва шуд сӯии дашт

بگفت این و برخاست و شد سوی دشت

Ба навашони шаби тираи гавани бргзшт

به نوشان شب تیره‌گون برگذشت