Чу шуд рӯй гетӣ ба ранги зрир

چو شد روی گیتی به رنگ زریر

зи рухсора ӣ хури фурӯи шасти қӣр

ز رخسارهٔ خور فرو شست قیر

Нависандаро пеш хонду нишонд

نویسنده را پیش خواند و نشاند

Бифармуд то посух нома ронад

بفرمود تا پاسخ نامه راند

Чунин гуфт к-эии неки фарзанди ман

چنین گفت کای نیک فرزند من

Гиромӣтар аз ҳарчӣ пайванди ман

گرامیتر از هرچه پیوند من

набишта расед ва маро шуд дуруст

نبشته رسید و مرا شد درست

Ки неруии бадхоҳи гашт аз ту суст

که نیروی بدخواه گشت از تو سست

Ҳама ҳарчӣ кардӣ писандида ам

همه هرچه کردی پسندیده‌ام

Громитрӣ бар ман аз дида ам

گرامیتری بر من از دیده‌ام

Касеро ба наздики мо пойгоҳ

کسی را به نزدیک ما پایگاه

Набошад фузун аз ту эй никхўоаҳ

نباشد فزون از تو ای نیکخواه

Ман он подшоҳии супурдами ту ро

من آن پادشاهی سپردم تو را

Ба фарзанди меҳтари шимурдами ту ро

به فرزند مهتر شمردم تو را

Дили ман зи гуфтори навашон , рост

دل من ز گفتار نوشان، راست

Чунон гашт , кам орзӯӣ ту хост

چنان گشت، کِم آرزوی تو خاست

Чу нома бихонӣ замонӣ мапоӣ

چو نامه بخوانی زمانی مپای

Сабк бошу дидори моро намой

سبک باش و دیدارْ ما را نمای

Чу ое чунонат фиристем боз

چو آیی چنانت فرستیم باز

Ки монад дили душмани андари гудоз

که ماند دل دشمن اندر گداز

Чу дар номаи ин достонҳо баранд

چو در نامه این داستان‌ها براند

Ҳамон гоҳи дастури чинро бихонад

همان گاه دستور چین را بخواند

Бадв дод ва гуфт аз ман ӯро бигӯӣ

بدو داد و گفت از من او را بگوی

Ки дар омадан пас яке дар мҷўӣ

که در آمدن پس یکی در مجوی

Гар андеша ӣ мо набӯдӣ дар ин

گر اندیشهٔ ما نبودی در این

Ки вайрон шавад кишвару марзи чин

که ویران شود کشور و مرز چین

Ки кӯҳ ва дару дашти пар лашкар аст

که کوه و در و دشت پر لشکر است

з ҳар ҳафт кишвари сипоҳ эдар аст

ز هر هفت کشور سپاه ایدر است

Ман оҳанги дидор ту кардамӣ

من آهنگ دیدار تو کردمی

Ба чеҳри ту дидаи бпрўрдмӣ

به چهر تو دیده بپروردمی

Валикин агар ман биҷунбам зи ҷой

ولیکن اگر من بجنبم ز جای

Сипоҳ оварад лашкарати зери пой

سپاه آورد لشکرت زیر پای

Туро ранҷ тан бошаду дардисар

تو را رنج تن باشد و دردسر

Ту беҳтари туоне ки ое ба дар

تو بهتر توانی که آیی به در

Ба навашони варои ронс бисёр чиз

به نوشان ورا رانس بسیار چیز

Фиристоду бас халъат афганд низ

فرستاد و بس خلعت افگند نیز

зи даргаи сӯй чин ниҳоданд рӯй

ز درگه سوی چین نهادند روی

Ҳамаи роҳи шодони дилу пўии пўӣ

همه راه شادان دل و پوی پوی

зи даҳ манзилии даҳ савор гузин

ز ده منزلی ده سوار گزین

Ба мужда фиристод зии шоҳи чин

به مژده فرستاد زی شاه چین

зи навашон чу огоҳ шуд шоҳ кӯш

ز نوشان چو آگاه شد شاه کوش

Бифармуд то мӯбади тезҳӯш

بفرمود تا موبد تیزهوش

Ба як манзилии пеши барадаши сипоҳ

به یک منزلی پیش بردش سپاه

Пазира шудаш кӯш як майли роҳ

پذیره شدش کوش یک میل راه

Чу дидораш аз давр навашон бидид

چو دیدارش از دور نوشان بدید

Заминро бабўседу пешаши давид

زمین را ببوسید و پیشش دوید

Ба пойу рикобаши ҳаме бӯса дод

به پای و رکابش همی بوسه داد

Фурӯон бар ӯ офарин кард ёд

فروان بر او آفرین کرد یاد

Бифармуд пас кӯш то бар нишаст

بفرمود پس کوش تا بر نشست

Ҳаме ронад дасташи гирифта ба даст

همی راند دستش گرفته به دست

Суханҳо з заҳҳок пурсед шоҳ

سخن‌ها ز ضحاک پرسید شاه

зи ойин ва аз соз ва аз боргоҳ

ز آیین و از ساز و از بارگاه

Ҳам аз лашкар , аз тахт ва аз афсараш

هم از لشکر، از تخت و از افسرش

зи ганҷу зи пелон , вази кишвараш

ز گنج و ز پیلان و از کشورش

Бадв гуфт навашон ки заҳҳоки шоҳ

بدو گفت نوشان که ضحاک شاه

Ҳаме бартар ояд зи хуршеду моҳ

همی برتر آید ز خورشید و ماه

зи тоҷаши ҳамеи нури боради дуруст

ز تاجش همی نور بارد درست

зи фарши дарахт сиёсат бараст

ز فرّش درخت سیاست برست

Ситораи ш сипоҳасту тахташи сипеҳр

ستاره‌ش سپاه است و تختش سپهر

Бар ӯ шоҳи гетӣ чу тобандаи меҳр

بر او شاه گیتی چو تابنده مهر

зи ҳавли чунон аждаҳои далер

ز هول چنان اژدهای دلیر

Дили деви кандаи сету дандони шер

دل دیو کنده‌ست و دندان شیر

Ҷаҳони эмин аз дастранҷ вай аст

جهان ایمن از دسترنج وی است

Замини србсри ному ганҷ вай аст

زمین سربسر نام و گنج وی است

Чунин то даромад ба айвони шоҳ

چنین تا درآمد به ایوان شاه

Ҳаме гуфт навашон аз ин гӯнаи роҳ

همی گفت نوشان از این گونه راه

Нишаст аз бар тахти шоҳи далер

نشست از بر تخت شاه دلیر

Яке курсӣ зар ниҳоданд зер

یکی کرسی زر نهادند زیر

Гиронмояи навашон бар он барнишаст

گرانمایه نوشان بر آن برنشست

Ҳамон гуҳи сӯй остин кард даст

همان گه سوی آستین کرد دست

Чу нома бурун карду пешаши ниҳод

چو نامه برون کرد و پیشش نهاد

Забонро ба пайғомҳо баргушод

زبان را به پیغام‌ها برگشاد