Ба монўши пас нома фармуд кӣ

به مانوش پس نامه فرمود کی

Нбисндаҳи бардошти борӣки не

نبیسنده برداشت باریک نی

Срномаҳ аз шоҳи гардону кин

سرنامه از شاه گردان و کین

Сар тозён шоҳи Эрони замин

سر تازیان شاه ایران زمین

Ниё , хусрави гирди гетии гушой

نیا، خسرو گرد گیتی‌گشای

Надорадаш кӯҳи гарони пеши пой

نداردْش کوه گران پیش پای

Ба наздики монўши солори рӯм

به نزدیک مانوش سالار روم

Сари марзбонони он марзу бум

سر مرزبانان آن مرز و بوم

Сипос аз худованди кайвону ҳўр

سپاس از خداوند کیوان و هور

Ки ӯ дод фирӯзӣу фару зӯр

که او داد فیروزی و فرّ و زور

Бидон то бидонро зи бен бркним

بدان تا بَدان را ز بن برکنیم

Тан бут прессатон ба хоки аФгним

تن بت‌پرستان به خاک افگنیم

Батонро ҳамаи зери пои оварем

بتان را همه زیر پای آوریم

Раҳи поки яздони биҷои оварем

ره پاک یزدان به جای آوریم

Чу кори сиёҳони саромад кунун

چو کار سیاهان سرآمد کنون

зи нўбӣу зангии брондими хӯн

ز نوبی و زنگی براندیم خون

Ҷаҳон аз бидонадяши худ бстдим

جهان از بداندیش خود بستدیم

Ҳамон тозёнро баҳам барзадем

همان تازیان را به هم برزدیم

Ҳамоно чунонаст аз ахтари падед

همانا چنان است ز اختر پدید

Ки аз рӯмёни кӣна бояд кашид

که از رومیان کینه باید کشید

Кунун огаҳат кардам аз кори хеш

کنون آگهت کردم از کار خویش

Туро бад расадгар ниёе ба пеш

تو را بد رسد گر نیایی به پیش

Чу дар нома кӯтоҳ шуд доварӣ

چو در نامه کوتاه شد داوری

Бар он нома хусрав зад ангуштарӣ

بر آن نامه خسرو زد انگشتری

Фиристодае меҳрбони баргузед

فرستاده‌ای مهربان برگزید

Ки донист гуфтор рӯмӣ шунид

که دانست گفتار رومی شنید

Наванд шитобон ба ҳомӯну кӯҳ

نوند شتابان به هامون و کوه

Бирафт ва наомад з рафтани сутӯҳ

برفت و نیامد ز رفتن ستوه