Чунин то ба даргоҳ монўш шуд

چنین تا به درگاه مانوش شد

Ҳамаи ранҷи роҳаш фаромӯш шуд

همه رنج راهش فراموش شد

Чу монўш бархонад гуфтори шоҳ

چو مانوش برخواند گفتار شاه

з андеша шуд ранги рӯйиш чу коҳ

ز اندیشه شد رنگ رویش چو کاه

Фиристодаро гуфт кин шоҳи нав

فرستاده را گفت کاین شاه نو

Агарчӣ бузургасту ҷангӣу гӯ

اگرچه بزرگ است و جنگی و گو

Шумурдан набояд марои зи он шумор

شمردن نباید مرا ز آن شمار

Ки карда сети зангӣу тозии шикор

که کرده‌ست زنگی و تازی شکار

Гар оҳанги он боргоҳ оварам

گر آهنگ آن بارگاه آورم

Чу реги биёбон сипоҳ оварам

چو ریگ بیابان سپاه آورم

Бифармуд ковро фурӯд оваред

بفرمود کاو را فرود آورید

Ба пешаш майу ҷом ва равад оваред

به پیشش می و جام و رود آورید

Ба дилаши андар андеша омад падед

به دلش اندر اندیشه آمد پدید

Яке покдли зи анҷумани баргузед

یکی پاکدل ز انجمن برگزید

Бадв гуфт назд фиристодаи шӯ

بدو گفت نزد فرستاده شو

Сухани хоҳ аз ӯ ҳар замони нўбнў

سخن خواه از او هر زمان نو به نو

Нишони рухи хусрав аз ваии биҷавӣ

نشان رخ خسرو از وی بجوی

Чнончўн бигӯед марои бозгуӣ

چنانچون بگوید مرا بازگوی

Фиристода рафту нишони бози ҷуст

فرستاده رفت و نشان باز جُست

Чунон ёфт каз пӯсти оҳӯи дуруст

چنان یافت کز پوست آهو درست

Чу монўшро шуд дурусти ин гумон

چو مانوش را شد درست این گمان

Биоварад дастурро дар замон

بیاورد دستور را در زمان

Бадв гуфт гуфтори шоҳони пеш

بدو گفت گفتار شاهانِ پیش

Ҳамоно набошад дар он кам ва беш

همانا نباشد در آن کمّ و بیش

Ҳамон шоҳ бо ҷангу ҷӯши омадаи сет

همان شاه با جنگ و جوش آمده‌ست

Ки аз дониши дорнўши омадаи сет

که از دانش دارنوش آمده‌ست

Туро рафт бояд кунун бе сипоҳ

تو را رفت باید کنون بی‌سپاه

Бдидни мари ин шоҳро пешгоҳ

به دیدن مر این شاه را پیشگاه

Нишону тану чеҳрау кор ӯ

نشان و تن و چهره و کار او

Ҳамон созу ойину кирдор ӯ

همان ساز و آیین و کردار او

Сипоҳаш бибинӣ ки чунаст ва чанд

سپاهش ببینی که چون است و چند

Чу доне ки бо ӯ набошам басанд

چو دانی که با او نباشم بسند

зи ман ҳарчӣ хоҳад биҷой оварӣ

ز من هرچه خواهد به جای آوری

Ҳамаи гуфтании зери пой оварӣ

همه گفتنی زیر پای آوری

Магари ман ба пешаш ниёем ба роҳ

مگر من به پیشش نیایم به راه

Дигар ҳарчӣ хоҳад зи мо гӯ бихоҳ

دگر هرچه خواهد ز ما گو بخواه

Фиристодаро чиз бисёр дод

فرستاده را چیز بسیار داد

Фаровон дирам дод ва динор дод

فراوان درم داد و دینار داد

Яке посух нома фармуд зуд

یکی پاسخ نامه فرمود زود

Фаровон дар он меҳрбонӣ намӯд

فراوان در آن مهربانی نمود

Чунин гуфт к-эии шоҳи разми озмоӣ

چنین گفت کای شاه رزم‌آزمای

Нафармудмони кӣна ҷустани худоӣ

نفرمودمان کینه جستن خدای

На тороҷ фармуду хӯни рехтан

نه تاراج فرمود و خون ریختن

На андари ҷаҳони шӯриш ангехтан

نه اندر جهان شورش انگیختن

Вагарна ба ганҷ ва ба мардони кор

وگرنه به گنج و به مردان کار

Нтобам зи кас рӯй дар корзор

نتابم ز کس روی در کارزار

Яке гар шавад кушта аз лашкарам

یکی گر شود کشته از لشکرم

Бтар зон ки вайрон шавад кишварам

بتر زآن که ویران شود کشورم

зи гуфтори ман гар наёядат ранҷ

ز گفتار من گر نیایدت رنج

Бамонеи биҷои ин ҳамаи кому ганҷ

بمانی بجای این همه کام و گنج

Чнончўн гузаштанд мо бигузарем

چنانچون گذشتند ما بگذریم

Аз эдар чаҳ бурданд то мо барем

از ایدر چه بردند تا ما بریم

Беозорӣ ва никномӣ гузин

بی آزاری و نیکنامی گزین

зи гетӣ басанда кун Эрони замин

ز گیتی بسنده کن ایران زمین

Ҷаҳондидаи дастурро бе сипоҳ

جهاندیده دستور را بی‌سپاه

Фиристодам инак бидон боргоҳ

فرستادم اینک بدان بارگاه

Зрои ту огоҳ гардад дуруст

ز رای تو آگاه گردد درست

Биҷой оварад ҳарчӣ хоҳии ту чуст

بجای آورد هرچه خواهی تو چُست

Ки гетӣ наярзад ба пархошу ҷанг

که گیتی نیرزد به پرخاش و جنگ

Бад-ӣни мояи моро бадв бар диранг

بدین مایه ما را بدو بر درنگ

Чу дасти нависанда нома навишт

چو دست نویسنده نامه نوشت

Ба дастур фармуд то барнишаст

به دستور فرمود تا برنشست