Яке марди ҳиндии зи даргоҳи шоҳ

یکی مرد هندی ز درگاه شاه

Даромад нишаста бар ӯ гирди роҳ

درآمد نشسته بر او گرد راه

Маро гуфт наздики шаҳ раҳ кунед

مرا گفت نزدیک شه ره کنید

Мар ӯро зи кори ман огаҳ кунед

مر او را ز کار من آگه کنید

Бипурсед ҳар кас ки ту кистӣ

بپرسید هر کس که تو کیستی

Ба даргоҳи шоҳ аз пай чистӣ

به درگاه شاه از پی چیستی

Чунин дод посух ки ҳастам пизишк

چنین داد پاسخ که هستم پزشک

Бидонам з ҳар гӯнаетару хушк

بدانم ز هر گونه ای ترّ و خشک

Бад-ӣни омдстми бад-ӣни боргоҳ

بدین آمدستم بدین بارگاه

Ки донам ҳамеи чора ӣ дарди шоҳ

که دانم همی چارهٔ درد شاه

Пизишкон ба силӣ кушоданд даст

پزشکان به سیلی گشادند دست

Шуд аз захм , ҳиндӯ чу биҳуши маст

شد از زخم، هندو چو بیهوش مست

Чунон бигнаҳро кашиданд хор

چنان بیگنه را کشیدند خوار

Ҳаме гуфт к-эии мардуми нобакор

همی گفت کای مردم نابکار

Ба подоши он бад ки бар ман расед

به پاداش آن بد که بر من رسید

Яке доруии орми шуморо падед

یکی داروی آرم شما را پدید

Ки дар хона ҳар рӯз гардад ба дард

که در خانه هر روز گردد به درد

Канизаки гиромӣу номии ду мард

کنیزک گرامی و نامی دو مرد

Бихандед ҳар каси зи гуфтори ӯй

بخندید هر کس ز گفتار اوی

Вази он биҳдаҳи ҷангу пигори ӯй

وز آن بیهده جنگ و پیکار اوی

Шабонгоҳи даргоҳ чун шуд тиҳӣ

شبانگاه درگاه چون شد تهی

Даромад ба даргоҳи шоҳаншаҳӣ

درآمد به درگاه شاهنشهی

Ки мардии пизишками маро раҳ диҳед

که مردی پزشکم مرا ره دهید

Марои раҳ ба наздикӣ шаҳ диҳед

مرا ره به نزدیکی شه دهید

Парастанда ӯро баровард пеш

پرستنده او را برآورد پیش

Нишондаши ҷаҳондори наздики хеш

نشاندش جهاندار نزدیک خویش

Ҷаҳондида рафт ва забон баргушод

جهاندیده رفت و زبان برگشاد

Басӣ офарин кард бар шоҳи ёд

بسی آفرین کرد بر شاه یاد

Вази он пас чунон гуфт каз ҳиндӯон

وز آن پس چنان گفت کز هندوان

Бидон омдстм кидорам тавон

بدان آمدستم که دارم توان

Ки ин дардро чораи орми биҷой

که این درد را چاره آرم بجای

Кунад дардро бар ту осони худоӣ

کند درد را بر تو آسان خدای

Аз ин гуфта заҳҳок шуд шодмон

از این گفته ضحاک شد شادمان

Басӣ чиз додаш ҳам андари замон

بسی چیز دادش هم اندر زمان

Бадв гуфт шоҳо , ду марди гуноҳ

بدو گفت شاها، دو مرد گناه

Ба зиндон бифармоӣ кардани табоҳ

به زندان بفرمای کردن تباه

Чу пеши ман оранди сар ҳар ду тан

چو پیش من آرند سر هر دو تن

Бисозам ҳамеи марҳами дард , ман

بسازم همی مرهم درد، من

Чунон кард ков гуфт ва оварад сар

چنان کرد کاو گفت و آورد سر

Бурун кард мағз аз сар , он бдгҳр

برون کرد مغز از سر، آن بدگهر

Чу марҳам бидон ришҳо бар ниҳод

چو مرهم بدان ریش‌ها بر نهاد

Бар осуд вази дарди номдши ёд

بر آسود وز درد نامدش یاد

Ба хоб андар омад сари морФш

به خواب اندر آمد سر مارفش

Ҳама шаб набӯд огаҳ аз хоби хуш

همه شب نبود آگه از خواب خَوش

Дигар рӯз чун ҳиндӯӣ омад ба дар

دگر روز چون هندوی آمد به در

Канораши пар аз зар карду гуҳар

کنارش پر از زرّ کرد و گهر

Шуд андари ҷаҳон бе ниёзи он палид

شد اندر جهان بی‌نیاز آن پلید

Ба гетӣ касе ин пизишкӣ надид

به گیتی کسی این پزشکی ندید

Ба заҳҳок гуфт инат дармони дард

به ضحاک گفت اینت درمان درد

Ҳама ин куну зини амал бар магарад

همه این کن و زین عمل بر مگرد

Махӯр беш аз ин низ гӯшти шикор

مخور بیش از این نیز گوشت شکار

Ки бошад бар ин дарди носозгор

که باشد بر این درد ناسازگار

Бикради ин пизишкӣ ва шуд нопадид

بکرد این پزشکی و شد ناپدید

Ҳамеи дарди заҳҳок аз он орамид

همی دردِ ضحاک از آن آرمید

Чу равшан шудӣ рӯз дар чашми шоҳ

چو روشن شدی روز در چشم شاه

Аз он шаҳри ду мард кардӣ табоҳ

از آن شهر دو مرد کردی تباه

Ниҳоданд навбат ба бозору кӯй

نهادند نوبت به بازار و کوی

Шуд он шаҳри пари мотам ва гуфту гӯй

شد آن شهر پر ماتم و گفت و گوی

Чунин достон зад ҳамеи марду зан

چنین داستان زد همی مرد و زن

Ки ҳиндӯ набӯд он , ки буд аҳриман

که هندو نبود آن، که بود اهرمن

Ки шаҳро ба хӯн рехтан кард чиз

که شه را به خون ریختن کرد چیر

Вагарна набӯдӣ бад-ӣни сони далер

وگرنه نبودی بدین سان دلیر

Ҳамоно на дардаст , ҳаст он ду мор

همانا نه درد است، هست آن دو مار

Ки аз мардумон май براردи дамор

که از مردمان می برآرد دمار

Суханҳо марои ин шигифтӣ бас аст

سخن‌ها مرا این شگفتی بس است

Шносндаҳ ӣ мартаба ӣ ҳаркас аст

شناسندهٔ مرتبه‌یْ هرکس است

Ҳаме буд заҳҳок наздик кӯш

همی بود ضحاک نزدیک کوش

Шабу рӯз бо бода ва ноӣу нӯш

شب و روز با باده و نای و نوش