Нависандаро нома фармуд ва гуфт

نویسنده را نامه فرمود و گفت

Ки бо никмрдони ҳунари боди ҷуфт

که با نیکمردان هنر باد جفت

Бад-ӣни нома , шоҳои ту ромиш пазир

بدین نامه، شاها تو رامش پذیر

Ки бар мо дигар гашти гардуни пер

که بر ما دگر گشت گردون پیر

Фгндаҳи ҳамаи дашти пар душман аст

فگنده همه دشت پر دشمن است

Лаби жарфи дарёи сар бетан аст

لب ژرف دریا سرِ بی‌تن است

Яке ҳамла оварад солор кӯш

یکی حمله آورد سالارِ کوش

Ки аз номдорон румонед ҳуш

که از نامداران رمانید هوش

Бузад хишт сӯзанда бар ҷавшанам

بزد خشت سوزنده بر جوشنم

Аз он бади нигаҳдошти яздони танам

از آن بد نگه داشت یزدان تنم

Сараш захм кардам ба як захми гурз

سرش زخم کردم به یک زخم گرز

Рамед аз сипаҳдори якбораи брз

رمید از سپهدار یکباره برز

з дияем чун рӯй бргошти бахт

ز دیهیم چون روی برگاشت بخت

Сипоҳаш чу ризндаҳи барги дарахт

سپاهش چو ریزنده برگ درخت

зи пушти тгоўр ҳаме рехтанд

ز پشت تگاور همی ریختند

Набуданди сад тан ки бигурехтанд

نبودند صد تن که بگریختند

Ҳамаи куштаи гаштанд дар корзор

همه کشته گشتند در کارزار

Дигар хастау бастаи бечораи зор

دگر خسته و بسته بیچاره زار

Сипаҳ ёфт чандон фузӯнӣу соз

سپه یافت چندان فزونی و ساز

Ки ҳаркас шуд аз хоста бе ниёз

که هرکس شد از خواسته بی‌نیاز

Аз ин мояи вари ганҷу бору буна

از این مایه‌ور گنج و بار و بنه

Чу солор пурмоя шуд як тана

چو سالار پرمایه شد یک تنه

Яке баҳра аз ҳарчӣ дар хӯрд шоҳ

یکی بهره از هرچه در خورد شاه

Фиристодам инак бидон боргоҳ

فرستادم اینک بدان بارگاه

зи дарёи ман оҳанг кардам ба чин

ز دریا من آهنگ کردم به چین

Бубинам ки чунаст чандон замин

ببینم که چون است چندان زمین

Яке бар гароем ялонро ба ҷанг

یکی بر گرایم یلان را به جنگ

Бубинам ки пешам ки дорад диранг

ببینم که پیشم که دارد درنگ