Аз ӯ огаҳӣ рафт наздики шоҳ

از او آگهی رفت نزدیک شاه

Фиристод пешашпазира сипоҳ

فرستاد پیشش پذیره سپاه

з зиндон бифармуд то чанд тан

ز زندان بفرمود تا چند تن

Биоварад дижхим бо хештан

بیاورد دژخیم با خویشتن

Ба даргоҳи пеши сиёҳони Фгнд

به درگاه پیش سیاهان فگند

Бидон то биёбанд аз эшон газанд

بدان تا بیابند از ایشان گزند

Ҳаме ҳар сиёҳии яке брдрид

همی هر سیاهی یکی بردرید

Чу дастури рӯми он чунон ҳавл дид

چو دستور روم آن چنان هول دید

Билразед бар хештан чун дарахт

بلرزید بر خویشتن چون درخت

Ҳаме рафт биҳуш то пеши тахт

همی رفت بیهوش تا پیش تخت

Чу чашмаши барони тоҷу гоҳи аўФтод

چو چشمش برآن تاج و گاه اوفتاد

зи яздон ба зери лаб ӯ кард ёд

ز یزدان به زیر لب او کرد یاد

Забонаши зи хушкии ҳамеи хираи гашт

زبانش ز خشکی همی خیره گشت

Рӯонаши зи андешаҳо тираи гашт

روانش ز اندیشه‌ها تیره گشت

На бар шаҳ тавонист кард офарин

نه بر شه توانست کرد آفرین

На зи андешаи бпсўд рӯй замин

نه ز اندیشه بپسود روی زمین

Нишондаши парастанда дар пеши гоҳ

نشاندش پرستنده در پیش گاه

Накард андар ӯ шоҳи Эрони нигоҳ

نکرد اندر او شاه ایران نگاه

Бидон то дилаш ёфт орому ҳуш

بدان تا دلش یافت آرام و هوش

Басӣ офарин кард бар дорнўш

بسی آفرین کرد بر دارنوش

Бадв гуфт хусрав ки эй никмрд

بدو گفت خسرو که ای نیکمرد

Туро қайсар аз баҳр чаҳ ранҷа кард

تو را قیصر از بهر چه رنجه کرد

Чунин дод посух ки эй шаҳриёр

چنین داد پاسخ که ای شهریار

Ба коми ту бодои ҳамаи рӯзгор

به کام تو بادا همه روزگار

Бидон омадами ман бад-ӣни боргоҳ

بدان آمدم من بدین بارگاه

Ки то баҳра ёбам зи дидори шоҳ

که تا بهره یابم ز دیدار شاه

Бубинам ки то шоҳи озодаи хуй

ببینم که تا شاه آزاده‌خوی

Чаҳ дорад ба дил дар зи рӯми орзӯӣ

چه دارد به دل در ز روم آرزوی

Чу дидам ман ин хусравии тоҷу тахт

چو دیدم من این خسروی تاج و تخت

Забонам ба коми андаруни гашти сахт

زبانم به کام اندرون گشت سخت

Бадв гуфт монўшро бе гумон

بدو گفت مانوش را بی‌گمان

Сар ояд ҳамеи рӯзгору замон

سر آید همی روزگار و زمان

Чаро ӯ наомад биҷои ту пеш

چرا او نیامد به جای تو پیش

Магар чира бинад ҳамеи теғи хеш

مگر چیره بیند همی تیغ خویش

Аз он , мушт хеш оядаш баси гарон

از آن، مشت خویش آیدش بس گران

Ки бар рух нахурда сет аз дигарон

که بر رخ نخورده‌ست از دیگران

Агар ӯ наёяд ман оем буриш

اگر او نیاید من آیم برش

Яке бргроиими ёлу буриш

یکی برگراییم یال و برش

Бадв гуфт дастури к-эии шоҳ кӣ

بدو گفت دستور کای شاه کی

Далеру сарафрозу фархундаи пай

دلیر و سرافراز و فرخنده پی

Шавад рӯми вайронгар ое ба рӯм

شود روم ویران گر آیی به روم

Шавад Фрҳии давр аз он марзу бум

شود فرّهی دور از آن مرز و بوم

зи шоҳи ҷаҳон ин наёяд писанд

ز شاه جهان این نیاید پسند

Ки бар бигноҳон бияёд газанд

که بر بیگناهان بیاید گزند

На аз рӯмён рӯзӣ омад гуноҳ

نه از رومیان روزی آمد گناه

На монўш мастаст аз озори шоҳ

نه مانوش مست است از آزار شاه

Агар шоҳро орзӯи хостаи сет

اگر شاه را آرزو خواسته‌ست

Ҳамаи ҷангу пархоши бархестаи сет

همه جنگ و پرخاش برخاسته‌ست

Фиристад ҳамеи шоҳро пои ранҷ

فرستد همی شاه را پای رنج

Ҳама ҳарчӣ дорад ниҳон карда ганҷ

همه هرچه دارد نهان کرده گنج

Ҳамеи хоҳиши афзуди дастури мард

همی خواهش افزود دستور مرد

Чунин то дили шоҳ хушнӯд кард

چنین تا دل شاه خشنود کرد

Бадв гуфт кокнўни зи баҳри ту ро

بدو گفت کاکنون ز بهر تو را

Ббхшўдми ин шоҳу шаҳри ту ро

ببخشودم این شاه و شهر تو را

Ду сола фиристод боядаш боз

دو ساله فرستاد بایدش باز

Чу ҳангоми ксрои грднФроз

چو هنگام کسرای گردن‌فراز

Сари тоҷдорон , анўшини равон

سر تاجداران، انوشین‌روان

Паноҳи гӯон , афсари хусравон

پناه گوان، افسر خسروان

Аз он хоя ӣ зари сесад ҳазор

از آن خایهٔ زرّ سیصد هزار

Фиристад мари ин боргаҳро нисор

فرستد مر این بارگه را نثار

Ба мисқол ҳар як фузун аз чиҳил

به مثقال هر یک فزون از چهل

Ки хуршед гардад зи ранҷиши хаҷал

که خورشید گردد ز رنجش خجل

Дигар сӣ тан аз номдорони рӯм

دگر سی تن از نامداران روم

Бузургони шаҳру саворони бум

بزرگان شهر و سواران بوم

Гаравгон фиристад бад-ӣни боргоҳ

گروگان فرستد بدین بارگاه

Бидон то нагардад ба гирди гуноҳ

بدان تا نگردد به گرد گناه

Маинтар бародараш хоҳам наво

مهین‌تر برادرش خواهم نوا

Куҷо ҳаст бар рӯми фармонраво

کجا هست بر روم فرمانروا

Дигар масҷиди муъминон ҳарки ҳаст

دگر مسجد مؤمنان هرکه هست

Ҳамон ҷо ки монўш дорад нишаст

همان جا که مانوش دارد نشست

Кунад бозаши он гуҳ аз он ба ки буд

کند بازش آن گه از آن به که بود

Ки ӯ кард вайрони чунон кам шунӯд

که او کرد ویران چنان کِم شنود

Бар ӯ бар бакор оварад зару чиз

بر او بر به کار آورد زرّ و چیز

Бидон сон ки вайрон нагардад бниз

بدان سان که ویران نگردد بنیز

Мусулмон ҳар он кас ки ҳаст андари ӯй

مسلمان هر آن کس که هست اندر اوی

Кас ӯро ниёзорад аз ҳеҷ рӯй

کس او را نیازارد از هیچ روی

Вагарнаи ҳамаи дайри ёҳои рӯм

وگرنه همه دیر یاهای روم

Ки ҳаст андари Эрон ва он марзу бум

که هست اندر ایران و آن مرز و بوم

Саросари ҳамаи зер пой оварам

سراسر همه زیر پای آورم

Ҳамаи кӣнаҳоро биҷой оварам

همه کینه‌ها را به جای آورم

Бар ин гӯнаҳо бози гирдами зи роҳ

بر این گونه‌ها باز گردم ز راه

Вагарна ба рӯми андари орми сипоҳ

وگرنه به روم اندر آرم سپاه

Бадв гуфт дастур фармон кунам

بدو گفت دستور فرمان کنم

Ҳама ҳарчӣ фармони диҳӣ он кунам

همه هرچه فرمان دهی آن کنم

Чу яксар биҷой оварам коми шоҳ

چو یکسر بجای آورم کام شاه

Бимонад бад-ӣни некӯии номи шоҳ

بماند بدین نیکوی نام شاه

Агар шоҳ фармон кунад бо раҳе

اگر شاه فرمان کند با رهی

Фиристам ба монўш аз ин огаҳӣ

فرستم به مانوش از این آگهی

Бадв дод хусрави ҳамон гоҳи даст

بدو داد خسرو همان گاه دست

Ба савганд , дастури шаҳро бибаст

به سوگند، دستور شه را ببست

Ки чун рост гардад ҳамаи коми шоҳ

که چون راست گردد همه کام شاه

Аз эдар фурӯтар наёрад сипоҳ

از ایدر فروتر نیارد سپاه

Ба Эрон замин бозгардад ба ком

به ایران زمین بازگردد به کام

Вази он роҳ дигар наёяд ба шом

وز آن راه دیگر نیاید به شام