зи Мочӣни сари моҳ нома расед

ز ماچین سر ماه نامه رسید

Сӯии отбин , кин шигифтӣ ки дид !

سوی آتبین، کاین شگفتی که دید!

Ба хмдон чаро кард , бояд диранг

به خمدان چرا کرد، باید درنگ

Чу доне ки натавон кушодан ба ҷанг

چو دانی که نتوان گشادن به جنگ

Аз он шаҳри якбора дида бихоб

از آن شهر یکباره دیده بخواب

Нигаҳ кун сӯии шаҳри дигари шитоб

نگه کن سوی شهر دیگر شتاب

Ки чин бо сипоҳаст ва бо созу ганҷ

که چین با سپاه است و با ساز و گنج

Ба хмдон чаро барад боядат ранҷ

به خمدان چرا برد بایدت رنج

Пар аз ганҷ кӯшаст шаҳру ҳисор

پر از گنج کوش است شهر و حصار

Ки осон тавон ёфт бе корзор

که آسان توان یافت بی‌کارزار

Чунон дон ки бадхоҳи ту гашти суст

چنان دان که بدخواه تو گشت سست

Чу дар дасти ту ганҷ ӯ шуд дуруст

چو در دستِ تو گنج او شد درست

Чу бар дуғ бошад туро дастрас

چو بر دوغ باشد تو را دسترس

Фузунтар буд ҳар замонии магас

فزونتر بود هر زمانی مگس

Кунад сим , хамидаро пушти рост

کند سیم، خمّیده را پشت راست

Хамида шавад ҳар киро сими кост

خمیده شود هر که را سیم کاست

Сбоҳии равонро ба ранҷ оварад

سپاهی روان را به رنج آورد

Ҳаме рӯй аз Эрон ба кунҷ оварад

همی روی از ایران به گنج آورد

Чу он нома бархонад хусрав ба роз

چو آن نامه برخواند خسرو به راز

Пушаймон шуд аз нстдни сову боз

پشیمان شد از نستدن ساو و باز