Чу анбӯҳ шуд разм ва дид отбин
چو انبوه شد رزم و دید آتبین
Куҷои чираи гаштанди гардони чин
کجا چیره گشتند گردان چین
Бузади рону шбрнгро тез кард
بزد ران و شبرنگ را تیز کرد
зи хӯни гурезанда парҳез кард
ز خون گریزنده پرهیز کرد
Гуруҳеи далерони пас пушт ӯ
گروهی دلیران پس پشت او
Дирафшони яке теғ бар даст ӯ
درفشان یکی تیغ بر دست او
Баҳами брФгнди он сипаҳро чунон
به هم برفگند آن سپه را چنان
Ки нашнохт душмани рикоб аз Аннан
که نشناخت دشمن رکاب از عنان
Бикушт андари он ҳамлаи чандон савор
بکشت اندر آن حمله چندان سوار
Ки хӯн шуд равон чун яке ҷӯйбор
که خون شد روان چون یکی جویبار
Шаб омад з куштан кашиданд даст
شب آمد ز کشتن کشیدند دست
Сипаҳдори чини боз пастар нишаст
سپهدار چین بازْپَستَر نشست
Аз он разми бади отбини шодком
از آن رزم بُد آتبین شادکام
зи баҳр бузургон меовараду ҷом
ز بهر بزرگان مَی آورد و جام
Ба базми андарун меҳрбонӣ намӯд
به بزم اندرون مهربانی نمود
Чу дар разми ҷӯш ҷавонӣ намӯд
چو در رزم جوش جوانی نمود
Чунин гуфт комрўз додем дод
چنین گفت کامروز دادیم داد
Ва зоин разм пирӯз гаштем шод
و زاین رزم پیروز گشتیم شاد
Агар пешам ояд чунин сад сипоҳ
اگر پیشم آید چنین صد سپاه
Чу бе кӯш бошад надорам ба коҳ
چو بیکوش باشد ندارم به کاه
Валикин чунинаст моро гумон
ولیکن چنین است ما را گمان
Ки он деви чеҳраи замон то замон
که آن دیوچهره زمان تا زمان
Ба могар сипоҳӣ гарон оварад
به ما گر سپاهی گران آورد
Аз Эрони басӣ сарварон оварад
از ایران بسی سروران آورد
Ки донад ки чун бошад ин кори зор
که داند که چون باشد این کارِ زار
Ки пирӯзи баргардад аз корзор
که پیروز برگردد از کارزار
Агарчӣ буд тези ҷангии паланг
اگرچه بود تیز جنگی پلنگ
На ҳар бор пирӯз бошад ба ҷанг
نه هر بار پیروز باشد به جنگ
Ба санг арча монад ба сахтии сабуӣ
به سنگ ارچه ماند به سختی سبوی
На ҳамвора бози оўрндши зи ҷӯй
نه همواره باز آورندش ز جوی
Ҳамон ба ки пирӯзу ороста
همان به که پیروز و آراسته
Ба дарё баронем бо хоста
به دریا برانیم با خواسته
Ҳамоно фузунаст киштии дивист
همانا فزون است کشتی دویست
Бад-ӣни марз бӯдан кунун рӯй нест
بدین مرز بودن کنون روی نیست
Бузургони писандидаи диданди рой
بزرگان پسندیده دیدند رای
Бар ӯ хонданди офарини худоӣ
بر او خواندند آفرین خدای
Ҳамон шаб ба киштӣ кашиданд бор
همان شب به کشتی کشیدند بار
Ба дарё кашиданд бо шаҳриёр
به دریا کشیدند با شهریار
Равони гашти киштӣ ба як раҳи дивист
روان گشت کشتی به یک ره دویست
Ту гуфтӣ ба дарё кунун роҳ нест
تو گفتی به دریا کنون راه نیست
Чу хуршед бар дашт лашкар кашид
چو خورشید بر دشت لشکر کشید
Тилоия нигаҳ карду касро надид
طلایه نگه کرد و کس را ندید
з рафтани сипаҳро чу огоҳ кард
ز رفتن سپه را چو آگاه کرد
Барони саракашони ранҷ кӯтоҳ кард
برآن سرکشان رنج کوتاه کرد
Сипаҳ то ба наздик дарё битохт
سپه تا به نزدیک دریا بتاخت
Ҳамеи наъра аз чархи бартари фарохат
همی نعره از چرخ برتر فراخت
зи чизе ки бурданд , бгзоштнд
ز چیزی که بردند، بگذاشتند
Аз ӯ чинён баҳра бардоштанд
از او چینیان بهره برداشتند
Бадишони расиданди рӯзи даҳум
بدیشان رسیدند روز دهم
Ҷаҳонгир кӯшу сипоҳаши баҳам
جهانگیر کوش و سپاهش بهم
Ҳамеи даст бар даст зад аз дареғ
همی دست بر دست زد از دریغ
Каз ӯ отбин ёфт роҳи гриғ
کز او آتبین یافت راه گریغ
Сипоҳаш фурӯд омад он ҷойгоҳ
سپاهش فرود آمد آن جایگاه
Бросўди як рӯз аз ранҷи роҳ
برآسود یک روز از رنج راه