Дигар рӯзи дастураш андар расед

دگر روز دستورش اندر رسید

Басии хӯрдании пеш хусрав кашид

بسی خوردنی پیش خسرو کشید

Заминро бабўседу барадаши намоз

زمین را ببوسید و بردش نماز

Бпрсидш аз ранҷу роҳи дароз

بپرسیدش از رنج و راه دراز

Бадв гуфт бо отбини кори ту

بدو گفت با آتبین کار تو

Нагӯйӣ ки чун буд пигори ту

نگویی که چون بود پیگار تو؟

Сухангӯии навашон забон баргушод

سخنگوی نوشان زبان برگشاد

Ҳамаи достон дрбдр кард ёд

همه داستان در به در کرد یاد

Гила ҳарчӣ кард аз бҳк ёд кард

گله هرچه کرد از بهک یاد کرد

Ки бар мо ва дияем бедод кард

که بر ما و دیهیم بیداد کرد

Яке кард бо душмани шоҳи даст

یکی کرد با دشمنِ شاه دست

Аз ин буд каз мо саворӣ нараст

از این بود کز ما سواری نرست

Вази эшон савории нахуст ва накишт

وز ایشان سواری نخَست و نکشت

Аз аиро ки яксар бидоданд пушт

از ایرا که یکسر بدادند پشت

Ба хмдони мар ӯро бҳк дод роҳ

به خمدان مر او را بهک داد راه

Ба қасрин ба гуфтор ӯ шуд сипоҳ

به قصرین به گفتار او شد سپاه

Зроиш чу вайрон шуд он марзу бум

ز رایش چو ویران شد آن مرز و بوم

Дар ин марзи баргашт бадхоҳ шавам

در این مرز برگشت بدخواه شوم

Чаро нома кард ӯ ки ман кардам ин

چرا نامه کرد او که من کردم این

Каз он шаҳри баргашти шоҳи отбин

کز آن شهر برگشت شاه آتبین

Вагарнаи ҳамаи чини баҳами барзадӣ

وگرنه همه چین به هم برزدی

Нарафтӣ аз он шаҳр то бстдӣ

نرفتی از آن شهر تا بستدی

Чу душман ба фармон ӯ гашти боз

چو دشمن به فرمان او گشت باز

На он ҳардуонро яке буд роз

نه آن هردوان را یکی بود راز

Бадв гуфт кӯш ин сухани роздор

بدو گفت کوش این سخن راز دار

Забонро аз ин достони боздор

زبان را از این داستان باز دار