Занони бсило ҳаме дид шоҳ

زنان بسیلا همی دید شاه

Ба боло чу сарв ва ба чеҳра чу моҳ

به بالا چو سرو و به چهره چو ماه

Фаръро ба мастии яке рӯз гуфт

فرع را به مستی یکی روز گفت

Ки бояд ки дории ту розам наҳуфт

که باید که داری تو رازم نهفت

Ман андари ҷаҳон то занон дида ам

من اندر جهان تا زنان دیده‌ام

Занони бсило писандида ам

زنان بسیلا پسندیده‌ام

Бтоннди гӯйии зи кофури ноб

بتانند گویی ز کافور ناب

Чикон аз сари ангушти эшон гулоб

چکان از سر انگشت ایشان گلاب

зи хуршеди равшан бе оҳўтрнд

ز خورشید روشن بی‌آهوترند

зи боғи длорои никўтрнд

ز باغ دلارای نیکوترند

Фаръ чун сухан ёфт аз отбин

فرع چون سخن یافت از آتبین

Бихандед ва гуфт эй шаҳи покдин

بخندید و گفت ای شه پاکدین

Ба чашми ту дидори ин бе бенон

به چشم تو دیدار این بی‌بنان

Ҳаме хуштар ояд зи дигари занон

همی خوشتر آید ز دیگر زنان

Агар духтарони ҷаҳондори шоҳ

اگر دختران جهاندار شاه

Бибинӣ барояд ба чашми ту моҳ

ببینی برآید به چشم تو ماه

Бадв отбин гуфт к-эии раҳнамӯн

بدو آتبین گفت کای رهنمون

Нагӯйӣ маро то ки чанданд ва чун

نگویی مرا تا که چندند و چون

Чунин дод посух ки сӣ духтаранд

چنین داد پاسخ که سی دخترند

Ки ҳар як зи хуршеди рўшнтрнд

که هر یک ز خورشید روشنترند

Ба боло чу сарв равонанду бас

به بالا چو سرو روانند و بس

Ба дидорашони каси надидаи сети кас

به دیدارشان کس ندیده‌ست کس

Валикин дар эшон яке духтар аст

ولیکن در ایشان یکی دختر است

Ки эшон дгрсон ва ӯ дигар аст

که ایشان دگرسان و او دیگر است

Ҷаҳон аз фурӯғи Рахш равшан аст

جهان از فروغ رخش روشن است

Саройу шабистон аз ӯ гулшан аст

سرای و شبستان از او گلشن است

Ба дидори пероя ӣ некӯии сет

به دیدار، پیرایهٔ نیکوی‌ست

Ба ғамзаи сармоя ӣ ҷодӯии сет

به غمزه سرِمایه ی جادوی‌ست

Хиромон чу дар кох дигар шавад

خرامان چو در کاخ دیگر شود

Ду гесуаш то пой ҳамбар шавад

دو گیسوش تا پای همبر شود

Сари зулф ӯ бар кушояди зи ҳам

سرِ زلف او بر گشاید ز هم

Ҳамоно дар оядаш зери қадам

همانا در آیدش زیر قدم

Ба номаш Фрорнг хонанду шоҳ

به نامش فرارنگ خوانند و شاه

Ба дидор ӯ хезад аз хобгоҳ

به دیدار او خیزد از خوابگاه

Агар ту бибинӣ яке чеҳри ӯй

اگر تو ببینی یکی چهر اوی

Ду дида набурдорӣ аз меҳри ӯй

دو دیده نه برداری از مهر اوی

Нахандад , вагар бозхндд ба ноз

نخندد، وگر بازخندد به ناز

Лабашро ситораи намояди намоз

لبش را ستاره نماید نماز

Хирадаш аз накӯй басӣ беҳтар аст

خردْش از نکویی بسی بهتر است

Чунон некӯиро хирад дар хур аст

چنان نیکوی را خرد در خور است

Ду дида гарон дорад аз баси хирад

دو دیده گران دارد از بس خرد

Худ аз шарми ҷуз дар замин нанигарад

خود از شرم جز در زمین ننگرد

Занонро ҳунари порсоеу шарм

زنان را هنر پارسایی و شرم

Бхўни ков баста намонад баҳрам

به خون گاو پیسه نماند به چرم

Фаръ чун зи гуфтори лабро бибаст

فرع چون ز گفتار لب را ببست

Дили отбини доғ духтар бахаст

دل آتبین داغ دختر بخست

Ба мағзи андараши меҳр оташ фурухт

به مغز اندرش مهر آتش فروخت

Ба якбораи шарму хирадро бсухт

به یکباره شرم و خرد را بسوخت

Дили андар бар ӯ паридан гирифт

دل اندر برِ او پریدن گرفت

Шикебе аз дил рамидан гирифт

شکیبایی از دل رمیدن گرفت

Бадв гуфт к-эии моя ӣ ростӣ

بدو گفت کای مایهٔ راستی

Бад-ӣн гуфта андӯҳи ман хостӣ

بدین گفته اندوه من خواستی

Чаҳ боист пурсидан аз ту сухан

چه بایست پرسیدن از تو سخن

Ки шуд тоза бар ман ғамони куҳан

که شد تازه بر من غمان کهن

Надида ҳануз он нигоридаи чеҳр

ندیده هنوز آن نگاریده چهر

Дилами гашти ғарқа ба дарёии меҳр

دلم گشت غرقه به دریای مهر

Агар роҳ будӣ марои андакӣ

اگر راه بودی مرا اندکی

Ки дида бар ӯ баргуморам яке

که دیده بر او برگمارم یکی

Чунон дидамӣ коизд пок дод

چنان دیدمی کایزد پاک‌داد

Ҳамаи шаҳриёрӣ ба ман боз дод

همه شهریاری به من باز داد

Фаръ гуфт шоҳои ту дили шоди дор

فرع گفت شاها تو دل شاد دار

Равонро аз анидшаҳи озоди дор

روان را از اندیشه آزاد دار

Ки ман боғи меҳри ту беху кунам

که من باغ مهر تو بی خو کنم

Ба фари ту ин кор некӯ кунам

به فرّ تو این کار نیکو کنم

Агар ту ба гуфтори ман бгрўӣ

اگر تو به گفتار من بگروی

зи тухмӣ ки кории буриши бдрўӣ

ز تخمی که کاری برش بدروی

Бадв отбин гуфт фармон кунам

بدو آتبین گفت فرمان کنم

Чаҳ фармойем то ҳама он кунам

چه فرماییم تا همه آن کنم

Туро гуфт , ҳар рӯзи густохи вор

تو را گفت، هر روز گستاخ‌وار

Ҳаме рафт бояд бар шаҳриёр

همی رفت باید برِ شهریار

Сухани гуфтан аз донишу роҳу дайн

سخن گفتن از دانش و راه و دین

Ки шоҳи ҷаҳон дӯст дорад чунин

که شاه جهان دوست دارد چنین

Чу аз донишат ёфт шоҳи огаҳӣ

چو از دانشت یافت شاه آگهی

з андеша гардад дили ту тиҳӣ

ز اندیشه گردد دل تو تهی

Ба пайванд чун бо ту рой оварад

به پیوند چون با تو رای آورد

Басии никўиҳо биҷой оварад

بسی نیکوی‌ها به جای آورد

Туро баргузинад зи фарзанди хеш

تو را برگزیند ز فرزند خویش

Кунад шодмонат ба пайванди хеш

کند شادمانت به پیوند خویش

Вази он пас ба дастури пайғоми даҳ

وز آن پس به دستور پیغام ده

Ба гуфтори ширинаши ороми даҳ

به گفتار شیرینش آرام ده

Ки зини даст дар хусрав овехтам

کزین دست در خسرو آویختم

зи бегона ва хеш бигурехтам

ز بیگانه و خویش بگریختم

Ки ҷузи ту ба гетӣ надидам паноҳ

که جز تو به گیتی ندیدم پناه

Ки ҳам меҳрбонӣ ва ҳам никхўоаҳ

که هم مهربانی و هم نیکخواه

Ҳама ҳарчӣ барадам ба некии гумон

همه هرچه بردم به نیکی گمان

з ту ёфтам шаҳрёро , ҳамон

ز تو یافتم شهریارا، همان

Умедӣ дигар мондам пеши ту

امیدی دگر ماندم پیش تو

Ки гардад рагу хӯни ман хеши ту

که گردد رگ و خون من خویش تو

Агар роҳ ёбам ба пайванди шоҳ

اگر راه یابم به پیوند شاه

Расад сӯии гардуни зи бахтами кулоҳ

رسد سوی گردون ز بختم کلاه

Ба як духтарами шаҳ гиромӣ кунад

به یک دخترم شه گرامی کند

Марои банда ӣ хеш ва номӣ кунад

مرا بندهٔ خویش و نامی کند

Бад-ӣни хостории ту эй шоҳзод

بدین خواستاری تو ای شاهزاد

Наёрӣ зи номи Фрорнги ёд

نیاری ز نام فرارنگ یاد

Ки тиҳўр гардад ба ман бадгумон

که طیهور گردد به من بدگمان

зи кӣна ба ман бар сари оради замон

ز کینه به من بر سر آرد زمان

Бидонад ки ин достон наҳуфт

بداند که این داستان نهفت

Ба ному нишонаши фаръ бо ту гуфт

به نام و نشانش فرع با تو گفت

Рахшро зи гуфтор ӯ отбин

رخش را ز گفتار او آتبین

Фаровон бабўсед ва кард офарин

فراوان ببوسید و کرد آفرین

Гар ин орзӯ гуфт гардад тамом

گر این آرزو گفت گردد تمام

Барорам ба хуршеди рахшонати ном

برآرم به خورشید رخشانْت نام

Чу фаррух шавад рӯзгорам ба ту

چو فرّخ شود روزگارم به تو

Надорам дареғ ончӣ дорам зи ту

ندارم دریغ آنچه دارم ز تو

Вагар тоҷ ман бозгардад ба ман

وگر تاج من بازگردد به من

Туро баркашам зини ҳамаи анҷуман

تو را برکشم زین همه انجمن

Бидорам туро пеши дидори хеш

بدارم تو را پیش دیدار خویش

Ба ганҷ ва ба кишвар кунам ёри хеш

به گنج و به کشور کنم یار خویش

Бубахшед он шаби қабоу кулоҳ

ببخشید آن شب قبا و کلاه

Чу сармаст шуд , шуд сӯии хобгоҳ

چو سرمست شد، شد سوی خوابگاه

зи меҳри Фрорнг дар дили шитоб

ز مهر فرارنگ در دل شتاب

На дар мағзи ҳуш ва на дар дидаи хоб

نه در مغز هوش و نه در دیده خواب

Ҳамаи шаб ба дарёии андеша буд

همه شب به دریای اندیشه بود

Рӯонаши зондишаҳ чун беша буд

روانش ز اندیشه چون بیشه بود