Дигар рӯз бархест ҷӯяндаи шоҳ

دگر روز برخاست جوینده شاه

Чу бедил ҳаме рафт то боргоҳ

چو بیدل همی رفت تا بارگاه

Ба тиҳўр гуфт эй шаҳи никхўӣ

به طیهور گفت ای شه نیکخوی

Марои гӯйу чавгон шудаи сети орзӯӣ

مرا گوی و چوگان شده‌ست آرزوی

Агар рои дорӣ ки фардои яке

اگر رای داری که فردا یکی

Бигардем ва бозӣ кунем андакӣ

بگردیم و بازی کنیم اندکی

Чунин дод посух ки фармони ту рост

چنین داد پاسخ که فرمان تُراست

Ба наздики ман ком ва роят равост

به نزدیک من کام و رایت رواست

Ҷаҳон чун зи равшан ситора бибаст

جهان چون ز روشن ستاره ببست

Бифармуд то лашкараш барнишаст

بفرمود تا لشکرش برنشست

Парастанда чун ҳуш бар хоб зад

پرستنده چون هوش بر خواب زد

Ба майдон шуду гирдро об зад

به میدان شد و گرد را آب زد

Ҷаҳондидаи тиҳўри покизаи дайн

جهاندیده طیهور پاکیزه دین

Ба майдон хиромед бо отбин

به میدان خرامید با آتبین

Чаҳ майдон , нави ойини ҷаҳонии фарох

چه میدان، نو آیین جهانی فراخ

Кушода дар ӯ роҳу майдони кох

گشاده در او راه و میدان کاخ

зи зини отбини руста чун зоди сарв

ز زین آتبین رسته چون زاد سرو

Самандаши хиромони басони тзрў

سمندش خرامان بسان تذرو

Хаташи анбари огӣн , биногваши оҷ

خطش عنبر آگین، بناگوش عاج

Ба сар бар зи ёқӯту пирӯзаи тоҷ

به سر بر ز یاقوت و پیروزه تاج

з ҳар пардаи пӯшидаи рӯйони шоҳ

ز هر پرده پوشیده‌رویان شاه

Сӯй бомҳо барграфтанд роҳ

سوی بام‌ها برگرفتند راه

Ба ангушти якдигаронро ниҳон

به انگشت یکدیگران را نهان

Намуданд коинки чароғи ҷаҳон

نمودند کاینک چراغ جهان

Ки майдони зи рухсор ӯ гулшан аст

که میدان ز رخسار او گلشن است

Ситораи зи дидор ӯ равшан аст

ستاره ز دیدار او روشن است

Ҳаме ҳар касе гуфт аз ин духтарон

همی هر کسی گفت از این دختران

Чаҳ пӯшидаи рӯйони шоҳу сарон

چه پوشیده‌رویان شاه و سران

Хунак ҳар киро отбин дар канор

خنک هر که را آتبین در کنار

Шабӣ гирад , ором бошадаш ёр

شبی گیرد، آرام باشدش یار

Крои отбин шӯй бошад ба меҳр

کرا آتبین شوی باشد به مهر

Бабўсад сараш бе гумони моҳу меҳр

ببوسد سرش بی‌گمان ماه و مهر

зи дарвоза чун пеш майдон расед

ز دروازه چون پیش میدان رسید

Сабки шоҳи тиҳўрёни баргузед

سبک شاه طیهوریان برگزید

Ба як сӯ шуд ӯ бо даҳ ва ду писар

به یک سو شد او با ده و دو پسر

зи гардон кро дид бо ӯ ҳунар

ز گردان کرا دید با او هنر

зи тиҳўрён ҳар ки боист барад

ز طیهوریان هر که بایست برد

Якояк ба бозӣ бар хеши барад

یکایک به بازی برِ خویش برد

Пас андеша кард отбин аз миён

پس اندیشه کرد آتبین از میان

Кигар бо саворони эрониён

که گر با سواران ایرانیان

Бидон саракашон даст ёбад ба гӯй

بدان سرکشان دست یابد به گوی

Аз он кӣна озор гиранд аз ӯй

از آن کینه آزار گیرند از اوی

Ба тиҳўр гуфт эй сари сарфароз

به طیهور گفت ای سرِ سرفراز

Ҷуз ин нест ойини ин корзор

جز این نیست آیین این کارزار

На ҳар ков ба асб андар оварад пой

نه هر کاو به اسب اندر آورد پای

Ҳунар дода бошад мар ӯро худоӣ

هنر داده باشد مر او را خدای

Фаровони намояди силеҳу савор

فراوان نماید سلیح و سُوار

Ҳунари давр ва бар бора монанди бор

هنر دور و بر باره مانند بار

Аз ин номдорон ки фарзанди тунд

از این نامداران که فرزندت‌اند

Бузургони куҷои хеши пайванди тунд

بزرگان کجا خویش پیوندت‌اند

Яке нима аз сӯй ман кун нахуст

یکی نیمه از سوی من کن نخست

Ки бахшиш чунинаст шоҳо , дуруст

که بخشش چنین است شاها، درست

Чу даврӣ кунад бахшиш аз ростӣ

چو دوری کند بخشش از راستی

Ба кор андар ояд басии костӣ

به کار اندر آید بسی کاستی

Ҳар он ков надода сет аз бахши рой

هر آن کاو نداده‌ست از بخش رای

Аз он бахши ҳаргизи набӯдаи сети ҷой

از آن بخش هرگز نبوده‌ست جای

з мӯбад шунидам ки бахшанда бахш

ز موبد شنیدم که بخشنده بخش

Дил мард дорад длорои Рахш

دل مرد دارد دلارای رخش

Чунон кард тиҳўри ков рой дид

چنان کرد طیهور کاو رای دید

Чу райши зи дониш длороӣ дид

چو رایش ز دانش دلارای دید

зи фарзанди шаш тани сӯии отбин

ز فرزند شش تن سوی آتبین

Фиристод ва карданд ёрон гузин

فرستاد و کردند یاران گزین

Ба майдон чу гӯй андар андохтанд

به میدان چو گوی اندر انداختند

з ҳар сӯи саворон бадв тохтанд

ز هر سو سواران بدو تاختند

Дар омад ба мағзи далерони ситез

در آمد به مغز دلیران ستیز

Ҳаво шуд пар аз гирду хоки Фриз

هوا شد پر از گرد و خاک فریز

Ҳамеи отбин буд бо як ду даст

همی آتبین بود با یک دو دست

Ббрднди тиҳўрёни шоду маст

ببردند طیهوریان شاد و مست

Взон пас даромад бар афрохт ёл

وزآن پس درآمد بر افراخت یال

Барангехти асби он ял бе ҳам?ил

برانگیخت اسب آن یل بی‌همال

зи чавгон чунон дод партоби гӯй

ز چوگان چنان داد پرتاب گوی

Ки низ отбинро надиданд рӯй

که نیز آتبین را ندیدند روی

Чунон гӯй бар чарх парвоз кард

چنان گوی بر چرخ پرواز کرد

Ки бо моҳ гуфтӣ ҳаме роз кард

که با ماه گفتی همی راز کرد

Набӯдӣ расида ба назд замин

نبودی رسیده به نزد زمین

Ки бар чархиши андохтии отбин

که بر چرخش انداختی آتبین

Чунон тохтии зери ҳнҷоргўӣ

چنان تاختی زیر هنجارگوی

Ки ҳам дар ҳаво дар раседӣ бар ӯй

که هم در هوا در رسیدی بر اوی

Аз ин сони ҳамеи тохт то ҳафт бор

از این سان همی تاخت تا هفت بار

зи майдон бурун кард гӯии он савор

ز میدان برون کرد گوی آن سوار

Аз ӯ ҳар касе кон саворӣ бидид

از او هر کسی کآن سواری بدید

Ҳамеи дасти худро ба дандон гузид

همی دست خود را به دندان گزید

Далерони з чавгон кашиданд даст

دلیران ز چوگان کشیدند دست

Ки гуфтӣ замини пой асбон бибаст

که گفتی زمین پای اسبان ببست

Ҳаме ҳар касе гуфт бо ин савор

همی هر کسی گفت با این سُوار

На бозӣ тавон кард ва на корзор

نه بازی توان کرد و نه کارزار

Гар он ҷои яке мард ҷангӣ шавад

گر آن جا یکی مرد جنگی شود

Вагар марди номии сет нанагӣ шавад

وگر مرد نامی‌ست ننگی شود

Бабўсед тиҳўри рухсор ӯ

ببوسید طیهور رخسار او

Чунон шодмон шуд зи кирдор ӯ

چنان شادمان شد ز کردار او

Бадв гуфт к-эии хусрави саракашон

بدو گفت کای خسرو سرکشان

Ту аз фари ҷамшеди дории нишон

تو از فرّ جمشید داری نشان

Дили ман зи меҳрати мабодои тиҳӣ

دل من ز مهرت مبادا تهی

Ки зебои тоҷӣ ва он шаҳӣ

که زیبای تاجی و آن شهی

зи ту чашми бадхоҳи ту дўрбод

ز تو چشم بدخواه تو دور باد

Дили бадсиголи ту ранҷури бод

دل بدسگال تو رنجور باد

Бузургони кӯҳи бсилои ҳама

بزرگان کوه بسیلا همه

Якояк фитоданд дар дмдмаҳ

یکایک فتادند در دمدمه

Каз ин сон ба кашӣ набошад савор

کز این سان به کشّی نباشد سوار

На чун ӯ падед оварад рӯзгор

نه چون او پدید آورد روزگار

Мар ӯро ба дил никхўоаҳ омаданд

مر او را به دل نیکخواه آمدند

зи майдон ба айвон шоҳ омаданд

ز میدان به ایوان شاه آمدند