Фаръро фиристод наздики шоҳ

فرع را فرستاد نزدیک شاه

Ки кӣ роҳ ёбам бад-ӣни пешгоҳ

که کی راه یابم بدین پیشگاه

Магари шоҳи умедам биҷой оварад

مگر شاه امیدم به جای آورد

Ба хӯбии бад-ӣни банда рой оварад

به خوبی بدین بنده رای آورد

Фиристод посух ки ҳаргоҳ ки рой

فرستاد پاسخ که هرگه که رای

Кунӣ ҳар замони шодмони андари ой

کنی هر زمان شادمان اندر آی

Марои огаҳии даҳ зи як ҳафтаи боз

مرا آگهی ده ز یک هفته باز

Яке то чу бояд , бисозем соз

یکی تا چو باید، بسازیم ساز

Ҷаҳонҷӯии гарданда гардун бидид

جهانجوی گردنده گردون بدید

Ҳумоюни яке рӯзро баргузед

همایون یکی روز را برگزید

Фиристод тиҳўрро огаҳӣ

فرستاد طیهور را آگهی

Ки ҳар музди рӯзии сет бо Фрҳӣ

که هر مزد روزی ست با فرّهی

Ба дастур фармуд то кард соз

به دستور فرمود تا کرد ساز

Дар ганҷҳои куҳан кард боз

در گنج‌های کهن کرد باز

Ба ҳар музди рӯз отбин барнишаст

به هرمزد روز آتبین برنشست

Туранҷӣу шохии зи сабзӣ ба даст

ترنجی و شاخی ز سبزی به دست

Яке тоҷи пурмоя бар сари ниҳод

یکی تاج پرمایه بر سر نهاد

Ки аз бостон кас надорад биёад

که از باستان کس ندارد به یاد

Тану ҷомау мӯӣ хушбӯӣ кард

تن و جامه و موی خوشبوی کرد

Яке нофа ӣ машк дар мӯӣ кард

یکی نافهٔ مشک در موی کرد

Ба асб андар омад ҳам аз бомдод

به اسب اندر آمد هم از بامداد

Фаръ буд бо шоҳу баси комдод

فرع بود با شاه و بس کامداد

Ҳаме ронад то дар миёни сарой

همی راند تا در میان سرای

Ҳаме рафт тиҳўри пешаш ба пой

همی رفت طیهور پیشش به پای

Фурӯд омад ва бар нишаст ӯ ба тахт

فرود آمد و بر نشست او به تخت

Хунаки марди неки ахтари некбахт

خنک مرد نیک اختر نیکبخت

Ҳамон гоҳи тиҳўр дасташ гирифт

همان گاه طیهور دستش گرفت

Ба ҳуҷраи даровард ва пешаш бирафт

به حجره درآورد و پیشش برفت

Яке перзанро з айвон бихонад

یکی پیرزن را ز ایوان بخواند

Ки туаш ва туонаш ба тан дар намонад

که توش و توانش به تن در نماند

Сар аз соли ларзон , тан аз моҳи кўз

سر از سال لرزان، تن از ماه کوز

Чашида фаровони баҳору тамӯз

چشیده فراوان بهار و تموز

Бидон зани супурди отбинро ва гуфт

بدان زن سپرد آتبین را و گفت

Ки бурдор пардаи з рӯй наҳуфт

که بردار پرده ز روی نهفت

Дилу ҳуш бояд ки дории биҷой

دل و هوش باید که داری به جای

Бидон сон ки гуфтам мар ӯро намой

بدان سان که گفتم مر او را نمای

Бабради отбинро зани пери зуд

ببرد آتبین را زن پیر زود

Нахусти он ду хонаи мар ӯро намӯд

نخست آن دو خانه مر او را نمود

Бабради отбинро зани пери зуд

بیاراسته، همچو باغ بهشت

Нахусти он ду хонаи мар ӯро намӯд

بهارش نهاد و نگارش سرشت

Биёроста , ҳамчуи боғи биҳишт

نشسته در او بیست خورشیدْ چهر

Баҳораши ниҳоду нигориши сиришт

خجل مانده از رویشان ماه و مهر

Нишаста дар ӯ бист хуршеди чеҳр

ز زیور تن و جامه گشته نهان

Хаҷали монда аз рӯишони моҳу меҳр

ز رخسارشان گشته روشن جهان

зи зевари тан ва ҷома гашта ниҳон

یکی گرد برگشت شاه بلند

з рухсорашон гашта равшани ҷаҳон

از ایشان کس او را نیامد پسند

Яке гирди баргашти шоҳи баланд

برون رفت خندان و با دایه گفت

Аз эшон кас ӯро наомад писанд

کز این دختران کس مرا نیست جفت

Бурун рафт хандон ва бо доя гуфт

بدو دایه گفت ای گرانمایه شاه

Каз ин духтарони кас маро нест ҷуфт

از این بهْ بدین دختران کن نگاه

Бадв доя гуфт эй гиронмояи шоҳ

که خوبان این کوه و این کشورند

Аз ин ба бад-ӣн духтарон кун нигоҳ

به شاه جهان بر گرامیترند

Ки хубони ин кӯҳ ва ин кишваранд

از ایشان فروغ رخ هر یکی

Ба шоҳи ҷаҳон бар громитрнд

کند ماه و خورشید را اندکی

Аз эшон фурӯъи рух ҳар яке

چنین داد پاسخ که هست این چنین

Кунад моҳу хуршедро андакӣ

ولیکن مرا داد شه بهْ گزین

Чунин дод посух ки ҳаст ин чунин

تو گر دیگران را نمایی به من

Валикин маро дод шаҳ ба гузин

سپاس تو دارم به هر انجمن

Тугар дигаронро намое ба ман

بدو گفت کایشان فرومایه‌اند

Сипос ту дорам ба ҳар анҷуман

کنیزک تو رایند و کم‌سایه‌اند

Бадв гуфт к-эйашон фурӯмоя анд

بخندید، گفتا ز پرمایگان

Канизак ту ройанд ва кам сояи анӣд

شنیدی که دیدن بود رایگان

Бихандед , гуфтои зи прмоигон

چو از شاه درماند، دایه برفت

Шунидӣ ки дидан буд ройгон

از آن خانه پس پرده را برگرفت

Чу аз шоҳи дармонд , доя бирафт

خرامان در آن خانه رفت آتبین

Аз он хонаи пас пардаро барграфт

یکی کاخ دید او چو نوشاد چین

Хиромон дар он хона рафт отбин

تو گفتی مگر خانهٔ بتگری‌ست

Яке кох дид ӯ чу нўшоди чин

که آزر مر او را یکی چاکری‌ست

Ту гуфтӣ магари хона ӣ бутгарии сет

وگرنه سپهر است با داوری

Ки озри мар ӯро яке чокарии сет

قَران کرده خورشید با مشتری

Вагарна сипеҳраст бо доварӣ

بتانی به بالای سیمین ستون

Қирон карда хуршед бо муштарӣ

رخانی ز خورشید روشن فزون

Бутоне ба болои симини сутун

همه دلفریب و همه تن‌گداز

Рухонеи зи хуршеди равшани фузун

همه چشم غمزه، همه غمزه‌ناز

Ҳамаи длФрибу ҳамаи тани гудоз

نه در خوردشان زرّ و پیرایه بود

Ҳамаи чашми ғамза , ҳамаи ғамзаи ноз

نه چون دیگران جامه و مایه بود

На дар хӯрдашон зару пероя буд

به کنجی نشسته فرارنگ تنگ

На чун дигарон ҷомау моя буд

گرفته ز رخسار او خانه رنگ

Ба кунҷӣ нишаста Фрорнги танг

چو سروی که بارش بود شهد و قند

Гирифтаи зи рухсор ӯ хонаи ранг

چو کشتی که ملّاح دارد به بند

Чу сарвӣ ки бориш буд шаҳду қанд

ز عبهر فگنده هزاران هزار

Чу киштӣ ки млоҳ дорад ба банд

فزون حلقه در گوش و دُر گوشوار

зи ъбҳри Фгндаҳи ҳазорон ҳазор

به تن بر یکی جامه‌ای بس فَرَخش

Фузуни ҳалқа дар гӯш ва дар гӯшвор

ولیکن ز رخسار او خانه رخش

Ба тан бар яке ҷомае баси фаррухаш

یکی جامه بر تن فگنده ستبر

Валикини зи рухсор ӯ хонаи Рахш

چو خورشید در میغ و ماه اندر ابر

Яке ҷома бар тани Фгндаҳи ситабр

چو شاه آتبین حال و آن خال دید

Чу хуршед дар меғу моҳи андари абр

دل خویش را سخت بی‌حال دید

Чу шоҳи отбини ҳол ва он хол дид

ز مهرش به مغز اندر افتاده هوش

Дили хешро сахт беҳол дид

به پای ایستاده ز دل رفته توش

зи меҳраш ба мағзи андари афтодаи ҳуш

دو چشم از فروغ رُخش تیره شد

Бпои истодаи зи дили рафтаи туаш

ز خال سیاهش خرد خیره شد

Ду чашм аз фурӯғи Рахш тира шуд

چنانش بلرزید جان از نهیب

зи холи сиёҳаши хирад хира шуд

که از تن شدش توش و از دل شکیب

Чунонаш билразед ҷон аз наҳиф

هم از آستان رفت تا پیش گنج

Ки аз тан шудаш туаш ва аз дили шикеб

فرارنگ را داد، زرّین ترنج

Ҳам аз остон рафт то пеши ганҷ

ببوسید و افگند اندر کنار

Фрорнгро дод , заррини туранҷ

ترنج اندر آمد میان دو نار

Бабўсед ва афганд андари канор

فروغ سرانگشت او ز آتبین

Туранҷ андар омад миёни ду нор

همی تافت بر پنجهٔ رامتین

Фурӯғи сарангушт ӯ зотбин

جهانجوی شادان از او بازگشت

Ҳаме тофт бар панҷаи ромтӣн

وز ایشان بسیلا پرآواز گشت

Ҷаҳонҷӯии шодон аз ӯ бозгашт

همه دختران زآن خجل ماندند

Вази эшон бсилои пуровози гашт

همه زیور از تن بیفشاندند

Ҳамаи духтарони зони хаҷали монданд

چو تازی بود اسب، اگرچه ستام

Ҳамаи зевар аз тани биФшонднд

ندارد، تو تازیش خوانی به نام

Чу тозӣ буд асб , агарчӣ стом

بزرگان به گوهر شناسند تیغ

Надорад , ту тозяш хуоне ба ном

گهر زآن ندارند زآن پس دریغ