Фаръи пеши шоҳ андар омад зи роҳ

فرع پیش شاه اندر آمد ز راه

Киро баргузед аз миён гуфт шоҳ

که را برگزید از میان گفت شاه

Бадв гуфт онро ки дорад нишон

بدو گفت آن را که دارد نشان

Худ ӯ буд дар хӯрд бо саракашон

خود او بود در خورد با سرکشان

Чнончўн ту гуфтӣ аз он беҳтар аст

چنانچون تو گفتی از آن بهتر است

зи хуршеди рухшанда равшантар аст

ز خورشید رخشنده روشن‌تر است

Лбонти ҳамаи солаи пурнӯши бод

لبانت همه ساله پرنوش باد

Дили бадсиголи ту биҳуши бод

دل بدسگال تو بیهوش باد

Ба дарвеш бахшед бисёр чиз

به درویش بخشید بسیار چیز

Фаръро басӣ чиз дод ӯ бниз

فرع را بسی چیز داد او بنیز

Чу доя бар шоҳ тиҳўр шуд

چو دایه بر شاه طیهور شد

Дили шоҳ аз ӯ сахт ранҷур шуд

دل شاه از او سخت رنجور شد

Бипурсед аз ӯ шоҳ , гуфт отбин

بپرسید از او شاه، گفت آتبین

Киро кард аз ин духтаронам гузин

که را کرد از این دخترانم گزین

Бадв доя гуфт Эй гузин шаҳриёр

بدو دایه گفت ای گزین شهریار

зи додари гетӣ шигифтаст кор

ز دادار گیتی شگفت است کار

Касеро ки яздон буд раҳнамоӣ

کسی را که یزدان بود رهنمای

Бар ӯ ранг ва чора наёяд биҷой

بر او رنگ و چاره نیاید به جای

Чу шер андар омад миёни рама

چو شیر اندر آمد میان رمه

Фрорнгро баргузед аз ҳама

فرارنگ را برگزید از همه

Бидон зиштӣ ӯро биёростам

بدان زشتی او را بیاراستم

Нахоҳад худои ончии ман хостам

نخواهد خدای آنچه من خواستم

Билразед бар ҷои ковро бидид

بلرزید بر جای کاو را بدید

Рахши гашт монандаи ӣ шнблид

رخش گشت مانندهٔ شنبلید

Туранҷӣ бидодаш зи ёқӯту зар

ترنجی بدادش ز یاقوت و زر

зи сар то ба поиш ҳаме тофт фар

ز سر تا به پایش همی تافت فر

Фрорнги бастад , бабўсед тафт

فرارنگ بستد، ببوسید تفت

Ба дили шодмони бозгашт ва бирафт

به دل شادمان بازگشت و برفت

Чу бишунид тиҳўри баргашти зард

چو بشنید طیهور برگشت زرد

Бипечед ва аз ғам дилаш кард дард

بپیچید و از غم دلش کرد درد

Агар ҳарчӣ фарзанди ман буд гуфт

اگر هرچه فرزند من بود گفت

Шудӣ ӯ ҳам имрӯз бо хоки ҷуфт

شدی او هم امروز با خاک جفت

Ба ман бар гаронтар набӯдӣ аз ин

به من بر گرانتر نبودی از این

Ки кард ин набаҳра мар ӯро гузин

که کرد این نبهره مر او را گزین

Ба кох андарун шуд , яла кард тахт

به کاخ اندرون شد، یله کرد تخت

Навони гашту нолон ва бигирист сахт

نوان گشت و نالان و بگریست سخت

На хӯрд ва на хуфт ӯ се рӯз ва се шаб

نه خورد و نه خفت او سه روز و سه شب

На бо каси кушод аз ғаму дард , лаб

نه با کس گشاد از غم و درد، لب

На касро бар хештан дод бор

نه کس را بر خویشتن داد بار

Нишаста дижам чун касе сӯгвор

نشسته دژم چون کسی سوگوار

зи дарди Фрорнг , вази меҳри ӯй

ز درد فرارنگ، وز مهر اوی

Ки рӯзӣ ҷудо гардад аз чеҳри ӯй

که روزی جدا گردد از چهر اوی

Фаръ чун зи кори вай огоҳ шуд

فرع چون ز کار وی آگاه شد

Ҳамон гуҳи шитобон бар шоҳ шуд

همانگه شتابان برِ شاه شد

Заминро бабўсед ва кард офарин

زمین را ببوسید و کرد آفرین

Бадв гуфт к-эии шаҳриёри замин

بدو گفت کای شهریار زمین

Ту шоҳии бузургу баланди ахтарӣ

تو شاهی بزرگ و بلند اختری

зи шоҳони гетии ту донотрӣ

ز شاهان گیتی تو داناتری

Нзибди зи ту кори нобахрадон

نزیبد ز تو کار نابخردان

Ки напасандад аз ту кас аз мӯбадон

که نپسندد از تو کس از موبدان

Чу корӣ накардӣ ки бошӣ ба дард

چو کاری نکردی که باشی به درد

Ҳамеи ғам чаро хира боядат хӯрд

همی غم چرا خیره بایدت خورد

Чу аз роҳи яздони ту огаҳ на Эй

چو از راه یزدان تو آگه نه‌ای

Ҳамеи ранҷ бар дил чаро бар наҳй

همی رنج بر دل چرا بر نهی

Ту бар подшо подшоҳӣ макун

تو بر پادشا پادشاهی مکن

Агар бандае пас худоӣ макун

اگر بنده‌ای پس خدایی مکن

Бдонч ӯ диҳад , шоҳ хурсанд бод

بدانچ او دهد، شاه خرسند باد

Ҳамаи солаи ин кори пайванди бод

همه ساله این کار پیوند باد

Кунун хона ӣ отбин ва он шоҳ

کنون خانهٔ آتبین و آنِ شاه

Яке гашт ва эдар на давраст роҳ

یکی گشت و ایدر نه دور است راه

Бар шоҳ бошад Фрорнг беш

برِ شاه باشد فرارنگ بیش

Фузунтар ки дар хона ӣ шӯии хеш

فزونتر که در خانهٔ شوی خویش

На ҷое тавонадаш баради отбин

نه جایی تواندْش برد آتبین

На берун тавонад шудани зини замин

نه بیرون تواند شدن زین زمین

Ббошди ҳама бӯданӣ бе гумон

بباشد همه بودنی بی‌گمان

Ту хоҳӣ дижам бошу хоҳи шодмон

تو خواهی دژم باش و خوه شادمان

Ки донист каз сӣ бути дили гусал

که دانست کز سی بت دل‌گسل

Фрорнгро баргузинад ба дил

فرارنگ را برگزیند به دل

набиштаи чунин буд , шоҳо , дуруст

نبشته چنین بود، شاها، درست

Чу яздон бпиўст натавон гусаст

چو یزدان بپیوست نتوان گسست

Суханҳои он никдл банд шуд

سخن‌های آن نیکدل بند شد

Ҳаме гуфт то шоҳ хурсанд шуд

همی گفت تا شاه خرسند شد

зи панди фаръи шодмони гашти сахт

ز پند فرع شادمان گشت سخت

Бурун омад аз коху буришад ба тахт

برون آمد از کاخ و برشد به تخت