Чу рӯз омад аз моҳи Урдӣбиҳишт

چو روز آمد از ماه اردیبهشت

Ҷаҳон шуд зи лолаи басони биҳишт

جهان شد ز لاله به سان بهشت

Бинолед бар шохи гули андалеб

بنالید بر شاخ گل، عندلیب

Чу марди масеҳои зи пеши салиб

چو مرد مسیحا ز پیش صلیب

Шудаи боғи тиҳўри товуси ранг

شده باغ طیهور طاووس رنگ

Баҳам дар шудаи хирзону хаданг

به هم در شده خیزران و خدنگ

Басони ду ошиқи расидаи баҳам

به سان دو عاشق رسیده به هم

зи ранҷ ҷудоӣ кашида ситам

ز رنج جدایی کشیده ستم

Сари шохи гули пари зи булбул шуда

سر شاخ گل پر ز بلبل شده

зи булбули ҷаҳони пари зи ғулғул шуда

ز بلبل جهان پر ز غلغل شده

Гул аз нола ӣ булбули хуши сарой

گل از نالهٔ بلبل خوش‌سرای

Дарида ба тан бар прндини қабоӣ

دریده به تن بر پرندین قبای

Бунафшаи сар андар кашида нигун

بنفشه سر اندر کشیده نگون

Кашида забон аз қафояши бурун

کشیده زبان از قفایش برون

Дмону ?данони лола аз хуед зор

دمان و دنان لاله از خوید زار

Чу гоҳи халил аз бар нур , нор

چو گاه خلیل از برِ نور، نار

Навон бар дарахти ҷавони арғавон

نوان بر درخت جوان ارغوان

Чу ёқӯт бар гардани бут , гарон

چو یاقوت بر گردن بت، گران

Сиришти баҳори омадаи сет аз биҳишт

سرشت بهار آمده‌ست از بهشت

Хазонро зи дўрхи ниҳоду сиришт

خزان را ز دورخ نهاد و سرشت

Ба гетии нишони омадаи сети ин аз он

به گیتی نشان آمده‌ست این از آن

Баҳор аз биҳишту зи дӯзахи хазон

بهار از بهشت و ز دوزخ خزان

зи сабзӣу оби равони хунак

ز سبزی و آب روان خنک

Равон хирадманд гашта сабк

روان خردمند گشته سبک

Дили мурғу моҳӣ шудаи ҷуфти ҷӯй

دل مرغ و ماهی شده جفت‌جوی

Ҳамаи ҷуфт дар ғулғул ва гуфту гӯй

همه جفت در غلغل و گفت و گوی

Дили отбин низ ҷӯёии ҷуфт

دل آتبین نیز جویای جفت

Ниҳон оташӣ дошт , бо кас нагуфт

نهان آتشی داشت، با کس نگفت

Чу аз кӯҳи хуршеди сар бар фурухт

چو از کوه، خورشید سر بر فروخت

Қабоаи басту зери қабои машки сӯхт

قبا بست و زیر قبا مشک سوخت

Фузуни гашти меҳраш , хирад давр кард

فزون گشت مهرش، خرد دور کرد

Аннан аз раҳи кох тиҳўр кард

عنان از ره کاخ طیهور کرد

Чу лашкар кашад бар дили мард , меҳр

چو لشکر کشد بر دل مرد، مهر

Наёрад намӯдани бадви шарм , чеҳр

نیارد نمودن بدو شرم، چهر

Ба дарёии меҳр ар бадонеи дуруст

به دریای مهر ار بدانی درست

Хирад ғарқ гардад , шавад шарми суст

خرد غرق گردد، شود شرم سست

Дилӣ кандар ӯ меҳри бад шох зад

دلی کاندر او مهر بُد شاخ زد

Аз ӯ давр шуд шарму хобу хирад

از او دور شد شرم و خواب و خرد

Сарафрози тиҳўри покизаи кеш

سرافراز طیهور پاکیزه‌کیش

Бузургони лашкарашро хонд пеш

بزرگان لشکرش را خواند پیش

Бибастанд кобӣн ба ойини дайн

ببستند کابین به آیین دین

Гирифт он замони дасти шоҳи отбин

گرفت آن زمان دست شاه آتبین

зи кохаш ба кохи Фрорнги барад

ز کاخش به کاخ فرارنگ برد

Ба зинҳори духтари мар ӯро супурд

به زنهار دختر مر او را سپرد

Чу дар даст ӯ дод дасташ ба меҳр

چو در دست او داد دستش به مهر

зи меҳри отбин каҳрабо шуд ба чеҳр

ز مهر آتبین کهربا شد به چهر

Наоне бабўсед дасташи чунон

نهانی ببوسید دستش چنان

Чу мошўраҳ ӣ сим дар хайзарон

چو ماشورهٔ سیم در خیزران

Взони ҷои сӯии кох шоҳ омаданд

وزآن جا سوی کاخ شاه آمدند

Бузургони сӯй пешгоҳ омаданд

بزرگان سوی پیشگاه آمدند

Дар он сур шодӣ барангехтанд

در آن سور شادی برانگیختند

Равон бар сар отбин рехтанд

روان بر سر آتبین ریختند

зи зару зи гавҳари чунон гашти тахт

ز زر و ز گوهر چنان گشت تخت

Ки гуфтӣ сипеҳр андар оварад рахт

که گفتی سپهر اندر آورد رخت

зи машку зи анбар чунон шуд сарой

ز مشک و ز عنبر چنان شد سرای

Ки нпсўди ҷузи анбару машк , пой

که نپسود جز عنبر و مشک، پای

Зану марди он шаҳри бархестанд

زن و مرد آن شهر برخاستند

Бсило ба дебо биёростанд

بسیلا به دیبا بیاراستند

Ба маҳди Фрорнг бар заъфарон

به مهد فرارنگ بر زعفران

Ҳаме рехтанд аз карон то карон

همی ریختند از کران تا کران

Аз овози ромишгару бонг ноӣ

از آواز رامشگر و بانگ نای

Ту гуфтӣ сипеҳр андар омад зи ҷой

تو گفتی سپهر اندر آمد ز جای

Ҳамаи барзану боғ ғулғул гирифт

همه برزن و باغ غلغل گرفت

Ҳамаи кӯҳҳо руста ӣ гул гирифт

همه کوه‌ها رسته ی گل گرفت

Гул аз боғи бардошти боди баҳор

گل از باغ برداشت باد بهار

Ҳаме кард бар маҳд ӯ бар нисор

همی کرد بر مهد او بر نثار

Аз овози чангу рубобу сурӯд

از آواز چنگ و رباب و سرود

Ҳаме Зуҳра омад ту гуфтӣ фурӯд

همی زهره آمد تو گفتی فرود

Ҳамаи гӯша ӣ бомҳо базмгоҳ

همه گوشهٔ بام‌ها بزمگاه

зи лашкари ҳамаи шаҳр чун размгоҳ

ز لشکر همه شهر چون رزمگاه

зи баси нола ӣ ноӣу бонги рубоб

ز بس نالهٔ نای و بانگ رباب

Ҳаме сар баровард моҳии зи об

همی سر برآورد ماهی ز آب

Занони бсило чу сарви баланд

زنان بسیلا چو سرو بلند

Гирифтаи ҳамаи ҳалқа ӣ дастаи банд

گرفته همه حلقهٔ دسته‌بند

Гурозон ба ҳргўшаҳ эй дилкашӣ

گرازان به هرگوشه‌ای دلکشی

Фурӯзон ба ҳар барзании оташӣ

فروزان به هر برزنی آتشی

зи ромиши чунон буд як моҳи шаҳр

ز رامش چنان بود یک ماه شهر

Ки аз хоб кӯдак намеёфт баҳр

که از خواب کودک نمی‌یافت بهر

Намонад андари он марзу кӯҳу замин

نماند اندر آن مرز و کوه و زمین

Ки нанишаст бар хон шоҳи отбин

که ننشست بر خوان شاه آتبین

Ба ҳзмони яке сарфарозӣ дигар

به هزمان یکی سرفرازی دگر

Дигаргунаи хуоне васозӣ дигар

دگرگونه خوانی و سازی دگر

Бсилои зи говон ва аз гӯсфанд

بسیلا ز گاوان و از گوسفند

Тиҳӣ монад ва омад бар асбони газанд

تهی ماند و آمد بر اسبان گزند

Сари моҳро хӯрданӣ танг шуд

سر ماه را خوردنی تنگ شد

Аз он базми пеш Фрорнг шуд

از آن بزم پیش فرارنگ شد

Яке ҷилва гар дид ҳур аз биҳишт

یکی جلوه‌گر دید حور از بهشت

зи хӯбии ниҳоду зи покии сиришт

ز خوبی نهاد و ز پاکی سرشت

Ба кашӣ чу товусу хушӣ чу ҷон

به کشّی چو طاووس و خوشی چو جان

Ду марҷони рабоянда ӣ меҳру ҷон

دو مرجان ربایندهٔ مهر و جان

Ҳамаи кохи боло , ҳамаи тахти тан

همه کاخ بالا، همه تخت تن

Чу себии занхдон , чу мемай даҳан

چو سیبی زنخدان، چو میمی دهن

Ирам гашта рӯй сарой аз Рахш

ارم گشته روی سرای از رخش

Стмкши дил аз ғамза ӣ фаррухаш

ستمکش دل از غمزهٔ فرّخش

Зада бар гул аз ғолияи холҳо

زده بر گل از غالیه خا‌ل‌ها

Дар афганда дар хаймаҳо долҳо

در افگنده در خیمه ها دال‌ها

зи гесу шуда анбарин доманаш

ز گیسو شده عنبرین دامنش

Чу ганҷи гиўмрти пероҳанаш

چو گنج گیومرت پیراهنش

Канораши пар аз дар кард ва нахуфт

کنارش پر از درّ کرد و نخفت

Саҳаргоҳи носуфта дараш бсФт

سحرگاه ناسفته درّش بسفت

Чунон ёфт пайванди он моҳчҳр

چنان یافت پیوند آن ماهچهر

Ки биравӣ ду чандон биФзўди меҳр

که بر وی دو چندان بیفزود مهر

Яла кард нахчиру гӯйу шикор

یله کرد نخچیر و گوی و شکار

Нашуд моҳӣоне бар шаҳриёр

نشد ماهیانی بر شهریار

Ҳаме буд пеши Фрорнги шод

همی بود پیش فرارنگ شاد

На аз шоҳ ва аз шаҳриёряши ёд

نه از شاه و از شهریاریش یاد

Ба танҳо , замоняш нагузоштӣ

به تنها، زمانیش نگذاشتی

На аз чеҳр ӯ дидаи бардоштӣ

نه از چهر او دیده برداشتی