Шабии шодмони хуфтаи бади отбин

شبی شادمان خفته بُد آتبین

Чунон дид дар хоби шоҳи замин

چنان دید در خواب شاه زمین

Ки фарзанд пеш омадаш чун сурӯш

که فرزند پیش آمدش چون سروش

Савори он ки шуд кушта бар даст кӯш

سُوار آن که شد کشته بر دست کوش

Яке чӯб дар даст ӯ дод хушк

یکی چوب در دست او داد خشک

Ҳамон гоҳ шуд сабзу бўё чу машк

همان گاه شد سبز و بویا چو مشک

Бикушт аз бар кӯҳи шоҳи отбин

بکِشت از بر کوه شاه آتبین

Фурӯи баради бехаш ба зери замин

فرو برد بیخش به زیر زمین

Ҳам андар замон шуд дарахтии баланд

هم اندر زمان شد درختی بلند

Бгстрд аз ӯ шоху сояи Фгнд

بگسترد از او شاخ و سایه فگند

Биболед то сар ба гардун кашид

ببالید تا سر به گردون کشید

зи гардун ҳамоно ки афзӯн кашид

ز گردون همانا که افزون کشید

Ҷаҳони сари басари зер соя гирифт

جهان سر بسر زیر سایه گرفت

зи сабзӣ ва аз шох моя гирифт

ز سبزی و از شاخ مایه گرفت

Взони пас яке бод нӯшин дамид

وزآن پس یکی باد نوشین دمید

Аз он шохҳо барг берун кашид

از آن شاخ‌ها برگ بیرون کشید

Прагаанд гирди ҷаҳон чун чароғ

پراگند گرد جهان چون چراغ

Шудаи равшан аз ваии ҳамаи кӯҳу роғ

شده روشن از وی همه کوه و راغ

Ҷаҳони гашт аз он равшании шодмон

جهان گشت از آن روشنی شادمان

Ҳаме гуфт ҳаркаси саромади ғамон

همی گفت هرکس سرآمد غمان

Чу аз хоб бедор шуд бомдод

چو از خواب بیدار شد بامداد

Бифармуд то шуд буриши комдод

بفرمود تا شد برش کامداد

Баровард рози ниҳон аз наҳуфт

برآورد راز نهان از نهفت

Ҳамаи хоб яксар бадв бозгуфт

همه خواب یکسر بدو بازگفت

Бадв гуфт шоҳо , ту ромиш физой

بدو گفت شاها، تو رامش فزای

Ки як раҳи ббхшўди моро худоӣ

که یک ره ببخشود ما را خدای

Туро дод дар хоби дӯшини нишон

تو را داد در خواب دوشین نشان

Ки гетӣ намонад з ҷодӯ фишон

که گیتی نماند ز جادو فشان

Сару тоҷи заҳҳоки ноҳӯшёр

سر و تاج ضحاک ناهوشیار

Ба хоки андари оради ҳамеи рӯзгор

به خاک اندر آرد همی روزگار

Ҷаҳон бозгардад ба фарзанди ту

جهان بازگردد به فرزند تو

Шавад шод аз ӯ хешу пайванди ту

شود شاد از او خویش و پیوند تو

Савори биҳиштӣ ки он чӯби хушк

سُوار بهشتی که آن چوب خشک

Туро дод бўётр аз авду машк

تو را داد بویاتر از عود و مشک

зи пушти ту ӯро бародар буд

ز پشت تو او را برادر بود

Ки бо тахти шоҳӣу афсар буд

که با تخت شاهی و افسر بود

Чу дар дасти ту сабз шуд чӯби сахт

چو در دست تو سبز شد چوب سخت

Ҷавон гашт хоҳад зи фари ту бахт

جوان گشت خواهد ز فرّ تو بخت

Баландӣ буд чун нишондӣ ба кӯҳ

بلندی بود چون نشاندی به کوه

Ҳамон пояи дорӣу фару шиква

همان پایه داری و فرّ و شکوه

Чу сар баркашид ва биболед шох

چو سر برکشید و ببالید شاخ

Бигирад ба теғи ин ҷаҳони фарох

بگیرد به تیغ این جهان فراخ

Чу густард соя ба гирди ҷаҳон

چو گسترد سایه به گرد جهان

Ба фармон шавандат киону маон

به فرمان شوندت کهان و مهان

Мрони баргҳоро ки ҳамчун чароғ

مر آن برگ‌ها را که همچون چراغ

Прагаанд бар кишвару кӯҳу роғ

پراگند بر کشور و کوه و راغ

Ба фар ту бошанд шоҳон дод

به فرّ تو باشند شاهانِ داد

Ҳама бо дили шод ва бо дасти род

همه با دل شاد و با دست راد

Замини ҳафт кишвар ба чанг оваранд

زمین هفت کشور به چنگ آورند

Фаровон ба гетӣ диранг оваранд

فراوان به گیتی درنگ آورند

Гузориш чу бишунид аз ӯ отбин

گزارش چو بشنید از او آتبین

Басӣ хонд бар донишаши офарин

بسی خواند بر دانشش آفرین

Бадв гуфт кин хоби ман рози дор

بدو گفت کاین خواب من راز دار

зи бегонаи мардуми сухани бози дор

ز بیگانه مردم سخن باز دار

Фаровонаш бахшед ҳаргунаи чиз

فراوانش بخشید هرگونه چیز

зи асбу стому зи динор низ

ز اسب و ستام و ز دینار نیز

Бар ин роз бар солиёни бргзшт

بر این راز بر سالیان برگذشت

Басии неку бад низ бар сари гузашт

بسی نیک و بد نیز بر سر گذشت