Гузашти он шабу бомдоди пагоҳ

گذشت آن شب و بامداد پگاه

Фиристод дастурро пеши шоҳ

فرستاد دستور را پیش شاه

Биёмад ҷаҳондидаи дастур ва гуфт

بیامد جهاندیده دستور و گفت

Бмоноди шоҳи эмину ёрҷФт

بماناد شاه ایمن و یار جفت

Ҳаме отбин гуяд эй шаҳриёр

همی آتبین گوید ای شهریار

зи бас никўиҳо шудам шармсор

ز بس نیکوی‌ها شدم شرمسار

Биҷои ман он мардумӣ кард шоҳ

به جای من آن مردمی کرد شاه

Ки андешаи зии он набӯдаи сети роҳ

که اندیشه زی آن نبوده‌ست راه

Агар бозгуем , надонамаш гуфт

اگر بازگویم، ندانمش گفت

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

..............................

Ҳаме то буми зинда , дорам сипос

همی تا بُوَم زنده، دارم سپاس

зи шоҳи сарафрози мардуми шинос

ز شاه سرافراز مردم‌شناس

Кунун гоҳ он омад эй никном

کنون گاهِ آن آمد ای نیکنام

Ки яздони расонади дили мо ба ком

که یزدان رساند دل ما به کام

Ҷаҳон гардад аз девсорони тиҳӣ

جهان گردد از دیوساران تهی

Ба мо бозгардад ҳамаи Фрҳӣ

به ما بازگردد همه فرّهی

Намудандам ин чанд шабҳо ба хоб

نمودندم این چند شب‌ها به خواب

Каз эдар сӯии марзи Эрони шитоб

کز ایدر سوی مرز ایران شتاب

На хобии сети ошуфтау срсрӣ

نه خوابی‌ست آشفته و سرسری

Ҳам умедвории сет ва ҳам беҳтарӣ

هم امّیدواری‌ست و هم بهتری

Ҳаме хоҳам аз шоҳи никўкнш

همی خواهم از شاه نیکوکنش

Ки бар банда хуш дорад акнӯн маниш

که بر بنده خوش دارد اکنون منش

Марои сӯй Эрон фиристад ба гоҳ

مرا سوی ایران فرستد به گاه

Каз эдар надонам пасу пеши роҳ

کز ایدر ندانم پس و پیش راه

Ба дарёи маро раҳнамое диҳад

به دریا مرا رهنمایی دهد

Яке пешрав ошноӣ диҳад

یکی پیشرو آشنایی دهد

Каз эдар ба хушкии расонади маро

کز ایدر به خشکی رساند مرا

Бидон сон ки мардум надонад маро

بدان سان که مردم نداند مرا

Ман аз хоста ҳарчӣ дорам ҳама

من از خواسته هرچه دارم همه

Ба ганҷур хусрав сипорам ҳама

به گنجور خسرو سپارم همه

Ҷуз аз тӯша ӣ роҳи дарёи бниз

جز از توشهٔ راه دریا بنیز

Нахоҳам кашӣдан ҳамеи ҳеҷ чиз

نخواهم کشیدن همی هیچ چیز

зи дарё чу рафтам ба ободи ҷой

ز دریا چو رفتم به آباد جای

Диҳад хоста ҳарчӣ бояд худоӣ

دهد خواسته هرچه باید خدای

Чу бишунид тиҳўри пайғоми ӯй

چو بشنید طیهور پیغام اوی

Шуд аз мағзу дили ҳушу ороми ӯй

شد از مغز و دل هوش و آرام اوی

Дижами гашту сарро баровард ва гуфт

دژم گشت و سر را برآورد و گفت

Ки фарҳанг бо отбин нест ҷуфт

که فرهنگ با آتبین نیست جفت

Чаҳ оҳанг дорад ба доми ҳалок

چه آهنگ دارد به دام هلاک

Аз ин ҷой бебим бетарсу бок

از این جای بی‌بیم بی‌ترس و باک

Ҳамоно ки чашм бадаш ёфта сет

همانا که چشم بدش یافته‌ست

Каз осонӣ ӯ рӯй бартофта сет

کز آسانی او روی برتافته‌ست

Надонад ки дар ҳафт кишвари замин

نداند که در هفت کشور زمین

Писарро нахонд касе отбин

پسر را نخواند کسی آتبین

Гар аз хоб гуяд ҳамеи ин сухан

گر از خواب گوید همی این سخن

Намояди чунин хобҳо аҳриман

نماید چنین خواب‌ها اهرمن

Ҳамаи хобро ростӣ моя нест

همه خواب را راستی مایه نیست

Дарахтии сети конро ҷуз аз соя нест

درختی‌ست کآن را جز از سایه نیست

Чу дастур донист ков шуд дижам

چو دستور دانست کاو شد دژم

Мефизой бар хештан , гуфт , ғам

میفزای بر خویشتن، گفت، غم

Ту доне ки шоҳи отбин аз ҷаҳон

تو دانی که شاه آتبین از جهان

Бидон андар омад зи мардуми ниҳон

بدان اندر آمد ز مردم نهان

Ки дар ҳафт кишвари замини ҷой ӯ

که در هفت کشور زمین جای او

Наомад ҳаме бар замини пой ӯ

نیامد همی بر زمین پای او

Ба зинҳор шоҳ омад ва ком ёфт

به زنهار شاه آمد و کام یافت

Бросўди икчнд ва ором ёфт

برآسود یکچند و آرام یافت

Чу ҳангом он дид шоҳи отбин

چو هنگامِ آن دید شاه آتبین

Ки бӯдан тавонад ба Эрони замин

که بودن تواند به ایران زمین

зи фарҳанг ва райш бакоҳад ҳаме

ز فرهنگ و رایش بکاهد همی

Ҳўори сӯрӣ шоҳ хоҳад ҳаме

چو دستوری شاه خواهد همی

Чу аз хоби дигар хабар ёфт шоҳ

چو از خواب دیگر خبر یافت شاه

Чу дар ахтар хеш кард ӯ нигоҳ

چو در اختر خویش کرد او نگاه

Ҳамаи кома бар тухма ӣ хеш дид

همه کامه بر تخمهٔ خویش دید

Дилу давлати душманон риш дид

دل و دولت دشمنان ریش دید

Чунон моя дорад зи кори сипеҳр

چنان مایه دارد ز کار سپهر

Ки гӯйӣ сипеҳраш намӯда сети чеҳр

که گویی سپهرش نموده‌ست چهر

Гузаштаи зи ҷамшед чун ӯ касе

گذشته ز جمشید چون او کسی

Ба гетӣ ндонем шоҳои басӣ

به گیتی ندانیم شاها بسی

Ҳама бўдниҳо бигӯед зи пеш

همه بودنی‌ها بگوید ز پیش

Ки ҳаргиз наёяд дар ӯ кам ва беш

که هرگز نیاید در او کمّ و بیش

Нишоне дигар дорад эй шаҳриёр

نشانی دگر دارد ای شهریار

Ки ҷамшед карда сети рӯзии шумор

که جمشید کرده‌ست روزی شمار

Дар андарзнома чунин ёфтам

در اندرزنامه چنین یافتم

Чу бар диданаш тез бишитофтам

چو بر دیدنش تیز بشتافتم

Ки фармони заҳҳоки солии ҳазор

که فرمان ضحّاک سالی هزار

Бимонад , наёяд ба аз рӯзгор

بماند، نیاید به از روزگار

Взони пас ба мо бозгардад ҷаҳон

وزآن پس به ما بازگردد جهان

зи девон тиҳӣ гардаду гмрҳон

ز دیوان تهی گردد و گمرهان

Яке шаҳриёр ояд аз мо падед

یکی شهریار آید از ما پدید

Ки тахташи замин кам тавонад кашид

که تختش زمین کم تواند کشید

Ба фарш ҷаҳон гардад ороста

به فرّش جهان گردد آراسته

Шавад кори девон аз ӯ коста

شود کار دیوان از او کاسته

Бихоҳад зи заҳҳоки кини ниё

بخواهد ز ضحّاک کین نیا

На афсун кунад кор ва на кимиё

نه افسون کند کار و نه کیمیا

з ҷодӯ кунад пок рӯй замин

ز جادو کند پاک روی زمین

Шавад равшан аз теғ ӯ кори дайн

شود روشن از تیغ او کار دین

зи шоҳии заҳҳоки ҷодӯ кунун

ز شاهی ضحاکِ جادو کنون

Намонда сети ҳаштод солаши фузун

نمانده‌ست هشتاد سالش فزون

Чу аз комдоди ин сухан ёфт шоҳ

چو از کامداد این سخن یافت شاه

Рӯонаш дар андеша гум кард роҳ

روانش در اندیشه گم کرد راه

Чу ҷой сухан ёфт гӯяндаи мард

چو جای سخن یافت گوینده مرد

Бадв гуфт к-эии шоҳи бодору барад

بدو گفت کای شاه بادار و برد

Гар аз духтарат гардад он каси падед

گر از دخترت گردد آن کس پدید

Куҷои кин ҷамшед хоҳад кашид

کجا کین جمشید خواهد کشید

Ба номи бузургону пушти маон

به نام بزرگان و پشت مهان

Сутуни саворон , умеди ҷаҳон

ستون سواران، امید جهان

Мари ин тухмаро ёдгорӣ буд

مر این تخمه را یادگاری بود

Ба ҳар марз аз ӯ шаҳриёрӣ буд

به هر مرز از او شهریاری بود

Бидон то ҷаҳонаст номи шумо

بدان تا جهان است نام شما

Буд тозау зиндаи коми шумо

بود تازه و زنده کام شما

Дили шоҳ тиҳўр хурсанд кард

دل شاه طیهور خرسند کرد

Лабашро бад-ӣни достон банд кард

لبش را بدین داستان بند کرد