Бадв гуфт тиҳўри кокнўни зи роҳ

بدو گفت طیهور کاکنون ز راه

Биандеш то чун шавад бе сипоҳ

بیندیش تا چون شود بی‌سپاه

Ки роҳи шумо эдар инасту бас

که راه شما ایدر این است و بس

Куҷои пели дандони нишондаи сети кас

کجا پیل‌دندان نشانده‌ست کس

Бидон роҳ рафтан надорадат рӯй

بدان راه رفتن نداردْت روی

Ки ранҷ ояд аз душмани кӣнаи ҷӯй

که رنج آید از دشمن کینه‌جوی

Чунин дод посух ки шоҳи отбин

چنین داد پاسخ که شاه آتبین

Ба кори андар андеша карда сети ин

به کار اندر اندیشه کرده‌ست این

Ҳаме ҳарчӣ гӯям бад-ӣн раҳ шавем

همی هرچه گویم بدین ره شویم

зи душмани шаби тира ногуҳ шавем

ز دشمن شب تیره ناگه شویم

Харидори гуфтор ман нест ҳеҷ

خریدار گفتار من نیست هیچ

Ба роҳӣ дигар бояд ӯро бсич

به راهی دگر باید او را بسیچ

Маро зон фиристод наздики шоҳ

مرا زآن فرستاد نزدیک شاه

Ки дорад касонро ки донанд роҳ

که دارد کسان را که دانند راه

Бадв гуфт роҳӣ дигар ҳаст боз

بدو گفت راهی دگر هست باز

Валикин на наздик , давру дароз

ولیکن نه نزدیک، دور و دراز

Яке ҳавл роҳаст бо тарсу бим

یکی هول راه است با ترس و بیم

Расӣдан ба хушкӣ ба як сол ва ним

رسیدن به خشکی به یک سال و نیم

Чу киштии шаб ва рӯз гирад шитоб

چو کشتی شب و روز گیرد شتاب

Ба як сол ва се ма баронанд аз об

به یک سال و سه مه برانند از آب

Яке ҷои бинии пар аз шаҳру боғ

یکی جای بینی پر از شهر و باغ

Ҳамаи лолаи боғу ҳамаи сабзаи роғ

همه لاله باغ و همه سبزه راغ

На андари шумори ҳама кишвар аст

نه اندر شمار همه کشور است

Заминӣ дигар , кишварӣ дигар аст

زمینی دگر، کشوری دیگر است

Аз он марзи бозоргон ҳар касе

از آن مرز بازارگان هر کسی

Ба шаҳр ман оянд ҳргаҳи басӣ

به شهر من آیند هرگه بسی

Аз он солиён коидраст отбин

از آن سالیان کایدر است آتبین

Ҳамоно наомад касе зони замин

همانا نیامد کسی زآن زمین

Аз он шаҳрҳо чун бароне ду рӯз

از آن شهرها چون برانی دو روز

Яке роҳи бинии ту нодлФрўз

یکی راه بینی تو نادلفروز

Сӯии кӯҳ қоф ояд он роҳи сахт

سوی کوه قاف آید آن راه سخت

Набинад чунон роҳро некбахт

نبیند چنان راه را نیکبخت

Ба шаш моҳ агар худ гузаштани тавон

به شش ماه اگر خود گذشتن توان

Биринҷади рагу пай , бакоҳад равон

برنجد رگ و پی، بکاهد روان

Чу гардад мари он кӯҳ бе бен ду шох

چو گردد مر آن کوه بی‌بن دو شاخ

Аз он пас ҷаҳон бар ту гардад фарох

از آن پس جهان بر تو گردد فراخ

Даройад ба сақлобу ободи рӯм

درآید به سقلاب و آباد روم

Взони ҷо тавон шуд ба ҳар марзу бум

وزآن جا توان شد به هر مرز و بوم

Марои дили ҳамеи сӯзад эй покдин

مرا دل همی سوزد ای پاکدین

зи дарди Фрорнгу шоҳи отбин

ز درد فرارنگ و شاه آتبین

Ҳам аз баҳри пурмояи эрониён

هم از بهر پرمایه ایرانیان

Каз ин сабзи дарёӣ чун парниён

کز این سبز دریای چون پرنیان

Чигуна тавонед берун бурид

چگونه توانید بیرون برید

Ки симурғаш аз бар нишоед парид

که سیمرغش از بر نشاید پرید

Фаровон маро ҳаст дарёи шинос

فراوان مرا هست دریاشناس

Ки аз ман ба рафтани пазиради сипос

که از من به رفتن پذیرد سپاس

Валикини яке солхўрдаст пер

ولیکن یکی سالخورد است پیر

Камон карда аз ранҷи болои тир

کمان کرده از رنج، بالای تیر

Хиради барда аз мағз ӯ рӯзгор

خرد برده از مغز او روزگار

Тану даст ва поиш бимонада зи кор

تن و دست و پایش بمانده ز کار

Фаровон бар ин роҳи берун шудаи сет

فراوان بر این راه بیرون شده‌ست

Ҳамоно ки даҳ бори афзӯн шудаи сет

همانا که ده بار افزون شده‌ست

Ҷуз ӯ кас надонад мари ин роҳ ро

جز او کس نداند مر این راه را

Ҳамӯ ба тавон баради мари шоҳ ро

همو بِهْ توان برد مر شاه را

Гар эзадаш неру диҳад ё тавон

گر ایزدش نیرو دهد یا توان

Шуморо буруни бурдан ӯ ба тавон

شما را برون بردن او به توان

Бадв гуфт каз фари фархундаи шоҳ

بدو گفت کز فرّ فرخنده شاه

Ба мо бар сабк гардад ин сахти роҳ

به ما بر سبک گردد این سخت راه

Базӯдӣ ба обод ҷое расем

بزودی به آباد جایی رسیم

Сӯии марзи кишвар худоӣ расем

سوی مرز کشورخدایی رسیم

Шитобон шуд аз пеш ӯ комдод

شتابان شد از پیش او کامداد

Ба мужда ки хусрави туро ком дод

به مژده که خسرو تو را کام داد