Дигар рӯз шуд пеши шоҳ , отбин

دگر روز شد پیش شاه، آتبین

Фаровонаши бстўд ва кард офарин

فراوانش بستود و کرد آفرین

Чунин гуфт к-эии шаҳриёри далер

چنین گفت کای شهریار دلیر

Дил аз дидан ту нагашта сети сайр

دل از دیدن تو نگشته‌ست سیر

Валикини ҳамеи тарсам аз рӯзгор

ولیکن همی ترسم از روزگار

Ки пеш андар ояд дигаргунаи кор

که پیش اندر آید دگرگونه کار

Бимонем беном то ҷовдон

بمانیم بی‌نام تا جاودان

Бимонад ҷаҳони ҳам ба даст бидон

بماند جهان هم به دست بدان

Шавад подшоҳӣ аз ин тухмаи пок

شود پادشاهی از این تخمه پاک

Ҳамаи ном мо бозгардад ба хок

همه نام ما بازگردد به خاک

Чунин гуфт пас отбини пеши шоҳ

چنین گفت پس آتبین پیش شاه

Чаро рФтмии худ бад-ӣни жарфи чоҳ

چرا رفتمی خود بدین ژرف چاه

Ки эдар маро эминӣ ҳасту ком

که ایدر مرا ایمنی هست و کام

Шабу рӯз бо шодкомӣу ҷом

شب و روز با شادکامی و جام

Ба ман тофтаи соя ӣ тоҷи шоҳ

به من تافته سایهٔ تاجِ شاه

Ба ҳар мардумӣ карда зии ман нигоҳ

به هر مردمی کرده زی من نگاه

Фаровон аз ин гӯна пӯзиш намӯд

فراوان از این گونه پوزش نمود

Сухан пӯзиш олуд битавон шунӯд

سخن پوزش‌آلود بتوان شنود

Бадв гуфт тиҳўри к-эии номҷўӣ

بدو گفت طیهور کای نامجوی

зи ман бахти якбораи бргошт рӯй

ز من بخت یکباره برگاشت روی

Чунон буд комам ки то зинда ам

چنان بود کامم که تا زنده‌ام

Намонад ҷудо аз ту бинанда ам

نماند جدا از تو بیننده‌ام

Ки аз мӯбадони сухан кас наронад

که از موبدان این سخن کس نراند

Ки андари ҷаҳон чанд хоҳем монад

که اندر جهان چند خواهیم ماند

Чу пешам наҳодӣ кунун чанд чиз

چو پیشم نهادی کنون چند چیز

Ки посух надорам ман онро бниз

که پاسخ ندارم من آن را بنیز

Сголш чунон кун ки аз рафтанат

سگالش چنان کن که از رفتنت

Надорад раги огоҳии андари танат

ندارد رگ آگاهی اندر تنت

Пас он пери млоҳро пеш хонд

پس آن پیر ملّاح را پیش خواند

Ки бар таниши ҷузи пӯст чизе намонад

که بر تنش جز پوست چیزی نماند

зи зардӣу хушкӣ чу нолӣ шуда

ز زردی و خشکی چو نالی شده

зи перии ду то ҳамчуи долӣ шуда

ز پیری دو تا همچو دالی شده

Сару дасти ларзон чу аз боди бед

سر و دست لرزان چو از باد بید

Бурӣдаи зи хуррами баҳорони умед

بریده ز خرّم بهاران امید

На туаш ва тавон ва на неруу раг

نه توش و توان و نه نیرو و رگ

На дар дасти ҷунбиш на дар пои таг

نه در دست جنبش نه در پای تگ

Надонист тиҳўр аз отбин

ندانست طیهور از آتبین

Ҳаме хонд бар ҳар давони офарин

همی خواند بر هر دوان آفرین

Чу бнўохт ӯроу бншохти шоҳ

چو بنواخت او را و بنشاخت شاه

Бадв гуфт к-эй пер гашта ду тоа

بدو گفت کای پیر گشته دو تاه

зи дарёи шиносони туе Авестоад

ز دریا شناسان تویی اوستاد

Яке бар танати ранҷ бояд ниҳод

یکی بر تنت رنج باید نهاد

Танӣ чанд аз Эрон замин эдаранд

تنی چند از ایران زمین ایدرند

Ки ҳам хеш моянд ва ҳам сарваранд

که هم خویش مایند و هم سرورند

Ба Эрон ҳаме рафт хоҳанд боз

به ایران همی رفت خواهند باز

Ба роҳ ки қофу роҳии дароз

به راه کُه قاف و راهی دراز

Азиро ки натавон шуд аз роҳи чин

ازیرا که نتوان شد از راه چین

Ки пурлашкар душманаст он замин

که پرلشکر دشمن است آن زمین

Аз ин роҳи рӯ ,гар надорӣ ба ранҷ

از این راه رو، گر نداری به رنج

Ки ганҷаст бо ранҷ ва бо ранҷи ганҷ

که گنج است با رنج و با رنج گنج

Гар ин мардумонро расонӣ ба кӯҳ

گر این مردمان را رسانی به کوه

Биафзоядати пеш ҳар каси шиква

بیفزایدت پیش هر کس شکوه

Ба дарёи даҳуми мари туро меҳтарӣ

به دریا دهم مر تو را مهتری

Ҳиммат ганҷ бошад ҳиммати бартарӣ

هَمَت گنج باشد هَمَت برتری

Ҷаҳондидаи пери шикастаи забон

جهاندیده پیر شکسته زبان

Ба посух чунин гуфт к-эии марзбон

به پاسخ چنین گفت کای مرزبان

Марои соли сесад баромади фузун

مرا سال سیصد برآمد فزون

Намонад андари андоми ман ҳеҷ хӯн

نماند اندر اندام من هیچ خون

Тавоноӣу дониш аз ман рамед

توانایی و دانش از من رمید

Чигуна тавонам ҳаме раҳ бурид

چگونه توانم همی ره برید

Ба дониш тавон рафт бар роҳи рост

به دانش توان رفت بر راه راست

Кунад роҳи гум , ҳаркии дониши бкост

کند راه گم، هرکه دانش بکاست

зи перӣу дарвешӣ эй шаҳриёр

ز پیری و درویشی ای شهریار

Бтар нест патёра дар рӯзгор

بتر نیست پتیاره در روزگار

Расидаи сет аз ин ҳар ду бар ман ситам

رسیده‌ست از این هر دو بر من ستم

На пой ва на даст ва на зару дирам

نه پای و نه دست و نه زرّ و درم

Ҳамон чори духтари расида ба шӯй

همان چار دختر رسیده به شوی

Чу моҳ ва чу анбар ба рӯй ва ба мӯӣ

چو ماه و چو عنبر به روی و به موی

зи дарвешӣ эй хусрави пари хирад

ز درویشی ای خسرو پُر خرد

Бадишони ҳамеи ҳеҷ кас нанигарад

بدیشان همی هیچ کس ننگرد

Агар шаҳриёри ин ғам аз ҷони ман

اگر شهریار این غم از جان من

Кунад давру ёзд ба дармони ман

کند دور و یازد به درمان من

Мари он духтаронро бисозад ҷҳиз

مر آن دختران را بسازد جهیز

з дарё натарсам на аз растхез

ز دریا نترسم نه از رستخیز

Аз ин об бе бен барорам дамор

از این آب بی بُن برآرم دمار

Шавам тоза бар роҳи дарёи гузор

شوم تازه بر راه دریا گذار

Ғами духтару ранҷ ва бе моиагӣ

غم دختر و رنج و بی‌مایگی

Ба мардуми дароради сабки соягӣ

به مردم درآرد سبک سایگی

Ҳамеи солиёни сад бар омад фузун

همی سالیان صد بر آمد فزون

Ки он роҳро ман надидам ки чун

که آن راه را من ندیدم که چون

Валикин ба неруии яздони пок

ولیکن به نیروی یزدان پاک

Ба фари шаҳаншоҳ бебиму бок

به فرّ شهنشاه بی بیم و باک

Мари эрониёнро ба хушкӣ барам

مر ایرانیان را به خشکی برم

Ба дарёӣ знгоргўн бигузарам

به دریای زنگارگون بگذرم

Бихандед тиҳўр , гуфт инат мард !

بخندید طیهور، گفت اینت مرد!

Ба перӣ касе ин далерӣ накард

به پیری کسی این دلیری نکرد

Бадв гуфт бархез ваанда мадор

بدو گفت برخیز و اندُه مدار

Ки мо духтаронро бисозем кор

که ما دختران را بسازیم کار

Ба дастур фармуд то кард соз

به دستور فرمود تا کرد ساز

Биёрост он духтаронро ҷҳоз

بیاراست آن دختران را جهاز

Чу бартофт фари маӣ бар сараш

چو برتافت فرّ مهی بر سرش

з хоҳанда анбӯҳ шуд бар дараш

ز خواهنده انبوه شد بر درش

Ббрднд , ҳар меҳтарии духтарӣ

ببردند، هر مهتری دختری

Бидодӣ агар доштӣ дайгарӣ

بدادی اگر داشتی دیگری

Ҷаҳондидаи млоҳ беранҷ шуд

جهاندیده ملّاح بی‌رنج شد

Ҷавон шуд чу беранҷ , бо ганҷ шуд

جوان شد چو بی‌رنج، با گنج شد

Дирами кажҳо рост дорад ҳаме

درم کژّها راست دارد همی

Дирами корҳоро براردи ҳаме

درم کارها را برآرد همی

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.............................

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.............................

Взон пас биёрост киштии чаҳор

وزآن پس بیاراست کشتی چهار

Ба болои якояки басони ҳисор

به بالا یکایک بسان حصار

Се киштии ҳамеи хӯрданӣ бор кард

سه کشتی همی خوردنی بار کرد

Чаҳорум дирам кард ва динор кард

چهارم درم کرد و دینار کرد

Ба тиҳўр дод он дигар ҳарчӣ буд

به طیهور داد آن دگر هرچه بود

Барон бар басӣ меҳрбонӣ фузуд

برآن بر بسی مهربانی فزود

Буна барниҳоданд ва барбаст бор

بنه برنهادند و بربست بار

Фиристод яксар ба дарёи канор

فرستاد یکسر به دریا کنار