Ҳаме ронад то кӯҳ шуд бар ду шох

همی راند تا کوه شد بر دو شاخ

Баромад ба хушкӣу ҷои фарох

برآمد به خشکی و جای فراخ

Чу шаҳр ва замин диду дашти отбин

چو شهر و زمین دید و دشت آتبین

Ниҳоди он сар то ҷавр бар замин

نهاد آن سر تاجور بر زمین

Ба рухсораи хоки сияҳро псўд

به رخساره خاک سیه را پسود

Басии пеши яздон ниёйиш намӯд

بسی پیش یزدان نیایش نمود

Ҳаме гуфт к-эии бартар аз офтоб

همی گفت کای برتر از آفتاب

Туе офаринанда ӣ хоку об

تویی آفرینندهٔ خاک و آب

Ба фармон туаст оби дарёу бод

به فرمان توست آب دریا و باد

Чунин офариниши ту донеи ниҳод

چنین آفرینش تو دانی نهاد

Сипос аз ту дорам ки мо бе газанд

سپاس از تو دارم که ما بی‌گزند

з дарё гузаштему кӯҳи баланд

ز دریا گذشتیم و کوه بلند

Фаровон ба дарвеш бахшед чиз

فراوان به درویش بخشید چیز

Ба млоҳи фартуту ёронаш низ

به ملّاح فرتوت و یارانش نیز

Ҳамаи хӯрданӣҳо каз ӯ бозмонд

همه خوردنی‌ها کز او بازماند

Бадв доду баргашт ва киштӣ баранд

بدو داد و برگشت و کشتی براند

Ба тиҳўр нома фиристод шоҳ

به طیهور نامه فرستاد شاه

Ки бгзоштими эмини ин жарфи роҳ

که بگذاشتیم ایمن این ژرف راه

зи дарё ба хушкӣ раседем шод

ز دریا به خشکی رسیدیم شاد

зи млоҳи хушнӯд ва бе ғами зи бод

ز ملّاح خشنود و بیغم ز باد

Баромади марои ин яке орзӯӣ

برآمد مرا این یکی آرزوی

Ба фари ҷаҳондори озодаи хуй

به فرّ جهاندار آزاده‌خوی

Умедами чунон корзўиӣ дигар

امیدم چنان کآرزویی دگر

Барояд ба фари шаҳи тоҷўр

برآید به فرّ شه تاجور

Чу он мардумонро гасӣ кард шоҳ

چو آن مردمان را گسی کرد شاه

Ба дарёи канор андар омад зи роҳ

به دریا کنار اندر آمد ز راه

Баровард хайма дар он марғзор

برآورد خیمه در آن مرغزار

Яке дашт монанди хуррами баҳор

یکی دشت مانند خرّم بهار

Ҳамаи сабзау ҷӯйу оби равон

همه سبزه و جوی و آب روان

Яке ҷойгоҳ аз дар хусравон

یکی جایگاه از در خسروان

Баҳорону нахчир бисёр буд

بهاران و نخچیر بسیار بود

Дару дашт монанди гулзор буд

در و دشت مانند گلزار بود

Аз он шаҳрҳо пеш шоҳ омаданд

از آن شهرها پیش شاه آمدند

Ситойишгар ва никхўоаҳ омаданд

ستایشگر و نیکخواه آمدند

Ҳар он кас ки шуд пеши бнўохтш

هر آن کس که شد پیش بنواختش

зи нўӣини ҳамаи миҳмони сохташ

ز نوئین همه میهمان ساختش

Ҳаме кард ҳар каси харид ва фурухт

همی کرد هرکس خرید و فروخت

зи шодии рух мардумон барфурӯхт

ز شادی رخ مردمان برفروخت

Гё дид ва ҷое хунак дид шоҳ

گیا دید و جایی خنک دید شاه

Дирангӣ шуд он ҷойгаҳи чормоаҳ

درنگی شد آن جایگه چار ماه

Фиристод бар кӯҳи панҷоҳ мард

فرستاد بر کوه پنجاه مرد

Далерони Эрон , сарони набард

دلیران ایران، سران نبرد

Ниҳон то бурун ноед овозашон

نهان تا برون ناید آوازشان

Надорад каси огоҳӣ аз розашон

ندارد کس آگاهی از رازشان

Се танро фиристод аз он рӯй кӯҳ

سه تن را فرستاد از آن روی کوه

Ялону далерони дониш пажӯҳ

یلان و دلیران دانش پژوه

Бидон то ба дониш бидонанд роҳ

بدان تا به دانش بدانند راه

Ки чунаст роҳи сарафрози шоҳ

که چون است راه سرافراز شاه

Шитобон давиданд бар кӯҳи қоф

شتابان دویدند بر کوه قاف

Чу бар шохи гули бача ӣ зндўоФ

چو بر شاخ گل بچّهٔ زندواف

Чунон кӯҳ бо ранҷи бгзоштнд

چنان کوه با رنج بگذاشتند

зи ҳомӯни яке роҳ бардоштанд

ز هامون یکی راه برداشتند

Шабу рӯзи пӯёну тарсони зи роҳ

شب و روز پویان و ترسان ز راه

з киу зи ҳомӯн ва ҳар ҷойгоҳ

ز کوه و ز هامون و هر جایگاه

Ба моҳӣ шуданд он далерони бурун

به ماهی شدند آن دلیران برون

Ба булғори конро ту хуонеи бурун

به بلغار کآن را تو خوانی برون

Ки пайваста бо марзи сақлоб буд

که پیوسته با مرز سقلاب بود

Дару дашт ӯ сабзау об буд

در و دشت او سبزه و آب بود

Дар он марзи як моҳи рафтанди боз

در آن مرز یک ماه رفتند باز

Бидиданд шаҳру нишебу фароз

بدیدند شهر و نشیب و فراز

Ба дарёи расиданди мардони шоҳ

به دریا رسیدند مردان شاه

Надиданд аз он пештар низ роҳ

ندیدند از آن پیشتر نیز راه

Бар он марзи мардум чу ором кард

بر آن مرز مردم چو آرام کرد

Дмндони мрони обро ном кард

«دمندان» مرآن آب را نام کرد

Сӯй отбин бозгаштанд зуд

سوی آتبین بازگشتند زود

Нишоне бидоданд аз он сӯ ки буд

نشانی بدادند از آن سو که بود