Ҳаме буд дар бешаи шоҳи отбин

همی بود در بیشه شاه آتبین

зи гардуни дижами вази замона ба кин

ز گردون دژم وز زمانه به کین

зи бешаи яке рӯз шуд сӯии дашт

ز بیشه یکی روز شد سوی دشت

Ҷавонии пиёда бар ӯ бргзшт

جوانی پیاده بر او برگذشت

Мар ӯро ба бешаи дароварди шоҳ

مر او را به بیشه درآورد شاه

Ба чарбии бпрсидш аз ранҷи роҳ

به چربی بپرسیدش از رنج راه

Ки огоҳӣ аз кор заҳҳок чист

که آگاهی از کار ضحاک چیست

Хабарҳо аз он мард нобок чист

خبرها از آن مرد ناباک چیست

Ҷавон гуфт гетӣ ба ком вай аст

جوان گفت گیتی به کام وی است

Замини ҳафт кишвар ба ном вай аст

زمین هفت کشور به نام وی است

Табоҳаст кори бузургони дайн

تباه است کار بزرگان دین

Ту гӯйии набӯдаи сети кас бар замин

تو گویی نبوده‌ست کس بر زمین

Набинем мардум ки нобок нест

نبینیم مردم که ناباک نیست

На касро ба фармон заҳҳок нест

نه کس را به فرمان ضحاک نیست

Магари силкати он моя ӣ рӯзгор

مگر «سلکت» آن مایهٔ روزگار

Ки кӯҳ дамованд дорад ҳисор

که کوه دماوند دارد حصار

Ҳавохоҳ ҷамшедён ӯст бас

هواخواه جمشیدیان اوست بس

Ки заҳҳокро худ надорад ба кас

که ضحاک را خود ندارد به کس

Фиристод зӣ ӯ сипаҳ чанд бор

فرستاد زی او سپه چند بار

зи фарсанги диданд рӯй ҳисор

ز فرسنگ دیدند روی حصار

Дубор ӯ сипаҳи баради зии ҷанг низ

دوبار او سپه برد زی جنگ نیز

Ншоист кардани бадви ҳеҷ чиз

نشایست کردن بدو هیچ چیز

Яке ҷой дорад ки хуршеду бод

یکی جای دارد که خورشید و باد

Ба тундии бадв рӯй натавон ниҳод

به تندی بدو روی نتوان نهاد

Сипоҳии нишондаи сети заҳҳоки боз

سپاهی نشانده‌ست ضحاک باز

Ба наздики омули ҳамаи рзмсоз

به نزدیک آمل همه رزمساز

Бидон то аз эрониёни зин сипас

بدان تا از ایرانیان زین سپس

Ба наздики силкати нёинди кас

به نزدیک سلکت نیایند کس

Бадв гуфт дории ту ҷое нишон

بدو گفت داری تو جایی نشان

зи фарзанди ҷамшед ва он саракашон

ز فرزند جمشید و آن سرکشان

Чунин дод посух ки шуд солиён

چنین داد پاسخ که شد سالیان

Ки пурсидами инро зи эрониён

که پرسیدم این را ز ایرانیان

Нишон дод мардӣ ки фарзанди ӯй

نشان داد مردی که فرزند اوی

Ба дарёӣ бе бен ниҳодаи сет рӯй

به دریای بی‌بُن نهاده ست روی

Ниҳон гашта бар теғи кӯҳии бузург

نهان گشته بر تیغ کوهی بزرگ

зи даст бидонадяш кӯш сутург

ز دست بداندیش کوش سترگ

Бихандед ва пас гуфташ эй никхўоаҳ

بخندید و پس گفتش ای نیکخواه

Ба наздики силкат чаҳ мояи сети роҳ

به نزدیک سلکت چه مایه‌ست راه

Чунин дод посух ки марди савор

چنین داد پاسخ که مرد سوار

Ба се рӯз рафтан тавон зии ҳисор

به سه روز رفتن توان زی حصار

Бадв гуфт доне аз эдар ту роҳ

بدو گفت دانی از ایدر تو راه

Ба кӯҳи дамованд ва он ҷойгоҳ

به کوه دماوند و آن جایگاه

Бидонам ки роҳӣ набаҳра сет , гуфт

بدانم که راهی نبهره‌ست، گفت

Ҳамаи беша ва ҷойгоҳ наҳуфт

همه بیشه و جایگاه نهفت

Ту мард ки эй , гуфт ва ин гуфту гӯй

تو مرد که‌ای؟ گفت و این گفت و گوی

зи баҳр ки дории марои бозгуӣ

ز بهر که داری؟ مرا بازگوی

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.................................

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.................................

Бадв гуфт гӯяндаи к-эии поки рой

بدو گفت گوینده کای پاک‌رای

Ман аз нимрўзми вази ободи ҷой

من از نیمروزم وز آباد جای

Яке номаи барадам ба заҳҳоки шоҳ

یکی نامه بردم به ضحّاک شاه

зи гршоспи ял , паҳлавони сипоҳ

ز گرشاسپ یل، پهلوان سپاه

Кунун бозгаштами сӯии нимрўз

کنون بازگشتم سوی نیمروز

Ба наздики гршоспи лшкрФрўз

به نزدیک گرشاسپ لشکرفروز

Бидодаш ҷаҳондори динор чанд

بدادش جهاندار دینار چند

Забонаш ба савгандҳо кард банд

زبانش به سوگندها کرد بند

Ки розам нагӯйӣ ту ҳаргиз ба кас

که رازم نگویی تو هرگز به کس

Нагӯйӣ ки дидам касероу бас

نگویی که دیدم کسی را و بس

Ҷавон гуфт к-эии шоди дили марзбон

جوان گفت کای شاد دل مرزبان

Кунун кам ба савганди бастии забон

کنون کم به سوگند بستی زبان

Сазад гар кунӣ рози худ ошкор

سزد گر کنی راز خود آشکار

Марои бозгуе ки чунаст кор

مرا بازگویی که چون است کار

Чаҳ номӣу тухму нажодат з кист

چه نامی و تخم و نژادت ز کیست

Бад-ӣни беша бӯдан туро рой чист

بدین بیشه بودن تو را رای چیست

Аз эрониёнем , гуфт отбин

از ایرانیانیم، گفت آتبین

Ба мо бар зи заҳҳок , танги ин замин

به ما بر ز ضحّاک، تنگ این زمین

Дар ин беша бошам аз ин сони ниҳон

در این بیشه باشم از این سان نهان

Магар мрдрӣ монад аз ваии ҷаҳон

مگر مُردری مانَد از وی جهان

Ҷавон гуфт аз Эрони басии сарфароз

جوان گفت از ایران بسی سرفراز

Ниҳонаст ҳар ҷой ва ӯ нест роз

نهان است هر جای و او نیست راز

Чу шояд ки дорои Эрон з кӯш

چو شاید که دارای ایران ز کوش

Ба дарёи гурезад , на ҷанг ва на ҷӯш

به دریا گریزد، نه جنگ و نه جوش

Чаҳ оҳӯ буд , ар ту эй арҷманд

چه آهو بود، ار تو ای ارجمند

Ба бешаи гурезии зи баҳри газанд

به بیشه گریزی ز بهر گزند

Бирафт он ҷавон , шоҳ дар беша монад

برفت آن جوان، شاه در بیشه ماند

Ҳамеи рӯзгораш ба парҳез ронад

همی روزگارش به پرهیز راند