Пурандешаи хусрави шабии хуфта буд

پراندیشه خسرو شبی خفته بود

Ҷаҳон дид каз меғи ошуфта буд

جهان دید کز میغ آشفته بود

Замини тираи гаштӣ чу дарёии қӣр

زمین تیره گشتی چو دریای قیر

Ба пардаи даруни моҳу кайвону тир

به پرده درون ماه و کیوان و تیر

Шаби ошуфта будӣ , ҳавои ҳавлнок

شب آشفته بودی، هوا هولناک

Гирифтаи ҷаҳони србсри обу хок

گرفته جهان سربسر آب و خاک

Аз он ҳавл тарсон шудӣ марду зан

از آن هول ترسان شدی مرد و زن

Ниёйиш намӯдӣ ҳамеи тани бетон

نیایش نمودی همی تن به تن

Кашида ҳамаи даст бар осмон

کشیده همه دست بر آسمان

Тани андари нижандӣ , дили андари ғамон

تن اندر نژندی، دل اندر غمان

Ҳаме хештан дид ҷое баланд

همی خویشتن دید جایی بلند

Ба дили шодмон ва ба ҷони арҷманд

به دل شادمان و به جان ارجمند

Ҷаҳонии бадв андар оварда рӯй

جهانی بدو اندر آورده روی

Кашида ҳамаи дидагони андари ӯй

کشیده همه دیدگان اندر اوی

Яке офтоб аз рухонаш битофт

یکی آفتاب از رخانش بتافت

Каз он равшанӣ ҳар касе баҳра ёфт

کز آن روشنی هر کسی بهره یافت

Рамед аз ҷаҳони србсри тирагӣ

رمید از جهان سربسر تیرگی

Бирафт аз дили мардумони хирагӣ

برفت از دل مردمان خیرگی

Ниҳоданд сари як бик дар замин

نهادند سر یک به یک در زمین

Басони шмни пеши шоҳи отбин

بسان شمن پیش شاه آتبین

Сипеда чу бархест , бо комдод

سپیده چو برخاست، با کامداد

Мари он хобро як бик кард ёд

مر آن خواب را یک به یک کرد یاد

Бадв гуфт , шоҳо , ту ромиш физой

بدو گفت، شاها، تو رامش فزای

Ки омад ки яздон гетӣ намой

که آمد که یزدان گیتی‌نمای

Падед оварад он ки ҷамшеди шоҳ

پدید آورد آن که جمشید شاه

Умед ҷаҳон кард пушту паноҳ

امید جهان کرد پشت و پناه

Намонда сет бо мардумони некӯӣ

نمانده‌ست با مردمان نیکوی

Шудаи сети ошкорои бадви ҷодӯӣ

شده‌ست آشکارا بدو جادوی

Дигар он баландӣ ва он ҷойгоҳ

دگر آن بلندی و آن جایگاه

Ки мардум ҳаме кард зии ту нигоҳ

که مردم همی کرد زی تو نگاه

Ҳаме чашм доранду умедвор

همی چشم دارند و امیدوار

Ки бошад шуморо яке рӯзгор

که باشد شما را یکی روزگار

Яке аз шумо брншинд ба тахт

یکی از شما برنشیند به تخت

Ки мардум раҳо гардад аз ранҷи сахт

که مردم رها گردد از رنج سخت

Дигар офтоб , он ки дидӣ ба хоб

دگر آفتاب، آن که دیدی به خواب

Ки тобон шуд аз рӯй ту офтоб

که تابان شد از روی تو آفتاب

зи аксаши ҳаме меғ шуд нопадид

ز عکسش همی میغ شد ناپدید

Ваз ӯ равшаноӣ ба ҳар кас расед

وز او روشنایی به هرکس رسید

зи пушти ту шоҳо , на то дайргоҳ

ز پشت تو شاها، نه تا دیرگاه

Яке шаҳриёрӣ барояд ба гоҳ

یکی شهریاری برآید به گاه

Ки тоҷаш чу хуршед равшан шавад

که تاجش چو خورشید روشن شود

зи дониши ҷаҳони зер ҷавшан шавад

ز دانش جهان زیر جوشن شود

Бидонро براردи зи гетии дамор

بَدان را برآرد ز گیتی دمار

Шавад коми некони бадви комгор

شود کام نیکان بدو کامگار

Буд марди динӣ аз ӯ шодмон

بوَد مرد دینی از او شادمان

Ғам ва ранҷ бинад аз ӯ бадгумон

غم و رنج بیند از او بدگمان

Биорояд он шоҳи гетӣ ба дод

بیاراید آن شاه، گیتی به داد

Чу ҳангоми ҷамшеди фаррухи ниҳод

چو هنگام جمشیدِ فرّخ نهاد

зи гетии ҳама кас шавад баҳраи манд

ز گیتی همه کس شود بهره‌مند

Аз ӯ ҷодӯӣ ва дев бинад газанд

از او جادوی و دیو بیند گزند

Барӯманд гардад зи фарши замин

برومند گردد ز فرّش زمین

Ҷаҳонро биорояд аз доду дайн

جهان را بیاراید از داد و دین

зи гуфтор ӯ отбини гашти шод

ز گفتار او آتبین گشت شاد

Дар шодкомӣ ба дил баргушод

در شادکامی به دل برگشاد

Нигаҳ кард дар ахтару кори хеш

نگه کرد در اختر و کار خویش

Ҳамаи ком дил диду бозори хеш

همه کام دل دید و بازار خویش

Фузӯнӣу шоҳӣу шодӣу ганҷ

فزونی و شاهی و شادی و گنج

Сӯии душманони дарду андӯҳу ранҷ

سوی دشمنان درد و اندوه و رنج