Ба пеш Фрорнг шуд дар замон
به پیش فرارنگ شد در زمان
Дилаш кард аз ин достони шодмон
دلش کرد از این داستان شادمان
Шаб омад ббўднд бо икдгр
شب آمد ببودند با یکدگر
Бикуштанд тухмӣ ки шодяш бар
بکِشتند تخمی که شادیش بر
зи хусрави Фрорнги бардошти бор
ز خسرو فرارنگ برداشت بار
Чу огоҳ шуд , шод шуд шаҳриёр
چو آگاه شد، شاد شد شهریار
Шабу рӯз танҳоаш нагузоштӣ
شب و روز تنهاش نگذاشتی
Чу ҷонаши гиромӣ ҳаме доштӣ
چو جانش گرامی همی داشتی
Замини барӯманд чун тухм дид
زمین برومند چون تخم دید
Ба ранҷи равон боядаш парваред
به رنج روان بایدش پرورید
Чу бгзошт на моҳу рӯзӣ дигар
چو بگذاشت نه ماه و روزی دگر
Мари он тухм афганда омад бабр
مر آن تخم افگنده آمد ببر
Фрорнгро вақт чун даргирифт
فرارنگ را وقت چون درگرفت
Ба дарвеши динор додан гирифт
به درویش دینار دادن گرفت
Бе оҳӯи яке бача омад зи моҳ
بیآهو یکی بچّه آمد ز ماه
Чаҳ моҳӣ ки равшан кунад тоҷу гоҳ
چه ماهی که روشن کند تاج و گاه
зи рӯйиши саро парда шуд лолаи ранг
ز رویش سراپرده شد لالهرنگ
зи фарши фурӯзон шудаи кӯҳу санг
ز فرش فروزان شده کوه و سنگ
Ба болои зи як солаи кӯдаки фузун
به بالا ز یک ساله کودک فزون
Ба рухсора чун барф ва бар барфи хӯн
به رخساره چون برف و بر برف خون
Ба мужда бар отбин тохтанд
به مژده برِ آتبین تاختند
зи шодии равонро бипардохтанд
ز شادی روان را بپرداختند
Ҷаҳонҷӯй бгзоштаҳ хӯрду хоб
جهانجوی بگذاشته خورد و خواب
Кашида стрлоб дар офтоб
کشیده سطرلاب در آفتاب
Ҳамон гуҳ ки овоз мужда шунид
همانگه که آواز مژده شنید
зи ахтараши ҳангом зодан бидид
ز اخترش هنگام زادن بدید
Асад буд толеъ дар ӯ офтоб
اسد بود طالع در او آفتاب
На андари нижандӣ на андари шитоб
نه اندر نژندی نه اندر شتاب
Зуҳал ёфт дар хона ӣ душманаш
زحل یافت در خانهٔ دشمنش
зи кирдор ӯ давр , ҷону таниш
ز کردار او دور، جان و تنش
Шудаи Зуҳра дар хона ӣ хоста
شده زهره در خانهٔ خواسته
Зиён аз миёни поки бархеста
زیان از میان پاک برخاسته
Ба хони умеди андар ӯ муштарӣ
به خان امید اندر او مشتری
Шудаи ром бекин ва бе доварӣ
شده رام بیکین و بیداوری
Кашида сари теғ миррӣх дид
کشیده سر تیغ مرّیخ دید
Ки ҷону дил душманаш ме дарид
که جان و دل دشمنش میدرید
Аз он ахтарон шод шуд отбин
از آن اختران شاد شد آتبین
Ки касро наомад зи шоҳони чунин
که کس را نیامد ز شاهان چنین
Занбро ду кун ки ҳамеи бори ҷуст
ذنب را دو کون که همی بار جست
Ки розаш якояк барояд дуруст
که رازش یکایک برآید درست
Чу дар толеъ хеш дид он занб
چو در طالع خویش دید آن ذنب
Дижами гашт аз он , шоҳи волонсб
دژم گشت از آن، شاه والانسب
Ҳаме гуфт бо хештан дар ниҳон
همی گفت با خویشتن در نهان
Ки чун рафт бояд ҳамеи зини ҷаҳон
که چون رفت باید همی زین جهان
Ҳамон ба кзоини сони яке арҷманд
همان به کزین سان یکی ارجمند
Ба гетии бимонам ба номи баланд
به گیتی بمانم به نام بلند
Ки зинда буд номи ман ҷовдон
که زنده بود نام من جاودان
Раҳанд ҷаҳон аз газанд бидон
رهاند جهان از گزند بدان
Сӯй кӯдак омад сарафрози шоҳ
سوی کودک آمد سرافراز شاه
Ҳаме кард шодон ба рӯйиши нигоҳ
همی کرد شادان به رویش نگاه
Рухонаш чу тобанда хуршед дид
رخانش چو تابنده خورشید دید
Ба чеҳри андараши фар ҷамшед дид
به چهر اندرش فرّ جمشید دید
Бихандед , гуфтои фар айдун буд
بخندید، گفتا فرّ ایدون بود
Ҷаҳонро аз ин шодии афзӯн буд
جهان را از این شادی افزون بود
Фаридунаш карданд аз ин фол , ном
فریدونش کردند از این فال، نام
зи дидор ӯ марду зани шодком
ز دیدار او مرد و زن شادکام
Ҳамон рӯз аз Эрону занро биҷуст
همان روز از ایران، دو زن را بجُست
Ба андоми пок ва ба гавҳари дуруст
به اندام پاک و به گوهر درست
Ҳаме шер доданд ҳар ду се сол
همی شیر دادند هر دو سه سال
Чаҳоруми Фаридуни броФрохти ёл
چهارم فریدون برافراخت یال
Шабии хуфтаи бади отбини шоду маст
شبی خفته بد آتبین شاد و مست
зи бистари шабонгоҳ тарсон биҷуст
ز بستر شبانگاه ترسان بجَست
Бифармуд то шуд буриши комдод
بفرمود تا شد برش کامداد
Бадв гуфт гуфтори ман дори ёд
بدو گفت گفتار من دار یاد