Чунон дон ки дидам ман имшаб ба хоб

چنان دان که دیدم من امشب به خواب

Длорои боғӣу майдону об

دلارای باغی و میدان و آب

Нишаста ман андари миёни шоҳвор

نشسته من اندر میان شاهوار

Ба сар бар яке тоҷи гавҳар нигор

به سر بر یکی تاج گوهرنگار

Ҷаҳони равшан аз тоҷи рахшони ман

جهان روشن از تاج رخشان من

Ҷаҳонии ҳамаи зери фармони ман

جهانی همه زیر فرمان من

з ногоҳ ҷамшеди фармонраво

ز ناگاه جمشید فرمانروا

Нишаста бар асбии миёни ҳаво

نشسته بر اسبی میان هوا

Фурӯд омадӣ андари он базмгоҳ

فرود آمدی اندر آن بزمگاه

Сӯии тоҷ ман кард ҳргаҳи нигоҳ

سوی تاج من کرد هرگه نگاه

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.................................

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.................................

Ба ҷое ки бошад шигифти устувор

به جایی که باشد شگفت استوار

Набояд ки бад ёбад аз рӯзгор

نباید که بد یابد از روزگار

Маро гуядам каз пасам брншин

مرا گویدم کز پَسَم برنشین

Нишастем ва бархест асб аз замин

نشستیم و برخاست اسب از زمین

Нишастан ҳамонаст ва рафтан ҳамон

نشستن همان است و رفتن همان

Ба парвози буришади сӯии осмон

به پرواز برشد سوی آسمان

Ман аз рӯй гетӣ шудам нопадид

من از روی گیتی شدم ناپدید

Аз ин хоби гӯйӣ чаҳ хоҳад расед

از این خواب گویی چه خواهد رسید

Форуманд аз он хоби дастури шоҳ

فروماند از آن خواب دستورِ شاه

Ҳаме кард дар пушти поиши нигоҳ

همی کرد در پشت پایش نگاه

Бадв отбин гуфт к-эии никмрд

بدو آتبین گفت کای نیکمرد

Туро ранҷаи хобами зи баҳр чаҳ кард

تو را رنجه خوابم ز بهر چه کرد

Ман он огаҳӣ онгаҳе ёфтам

من آن آگهی آنگهی یافتم

Ки бар кор фарзанд бишитофтам

که بر کار فرزند بشتافتم

Гузориш ҳаме хоҳам аз ту на ғам

گزارش همی خواهم از تو نه غم

Бигӯӣ ончии доне на беш ва на кам

بگوی آنچه دانی نه بیش و نه کم

Бадв гуфт дастури к-эии шаҳриёр

بدو گفت دستور کای شهریار

Дили хеш аз ин кори ғамгини мадор

دل خویش از این کار غمگین مدار

Ки касро бад-ӣни гетӣ умед нест

که کس را بدین گیتی امّید نیست

Сарои дирангӣ ва ҷовид нест

سرای درنگی و جاوید نیست

Ҳар он кас ки омад дар ин тираи ҷой

هر آن کس که آمد در این تیره جای

Бибоядаш рафтан ба дигари сарой

ببایدش رفتن به دیگر سرای

Намонад саранҷоми гетии биҷой

نماند سرانجام گیتی به جای

Чаҳ кеҳтар чаҳ солори кишвари худоӣ

چه کهتر چه سالار کشور خدای

Ту эй шоҳ агар боғ дидӣ ба хоб

تو ای شاه اگر باغ دیدی به خواب

Ҷаҳонаст бо ин ҳамаи ранҷу тоб

جهان است با این همه رنج و تاب

Ба боғяш монанда карда сети мард

به باغیش ماننده کرده‌ست مرد

Дар ӯ гоҳи шодӣ буд , гоҳи дард

در او گاه شادی بود، گاه درد

Ҷаҳондори ҷамшед каз осмон

جهاندار جمشید کز آسمان

Даромад бар асбӣ чу боди дмон

درآمد بر اسبی چو باد دمان

Чу тоҷ аз сршоаҳи бардошти шод

چو تاج از سر شاه برداشت شاد

Яке ҷом май бар сараш барниҳод

یکی جام می بر سرش برنهاد

Фаридун буд тоҷат эй шаҳриёр

فریدون بود تاجت ای شهریار

Ҳамеи ҷом май дониши бишмор

همی جام می دانشِ بیشمار

Ҳамаи дониши хеши ҷамшеди шоҳ

همه دانش خویش جمشید شاه

Бад-ӣн номвар дод бо тахту гоҳ

بدین نامور داد با تخت و گاه

Чу бинишаст бар тахти ҷамшеди шоҳ

چو بنشست بر تخت جمشید شاه

Расонадаши з яздон бидон боргоҳ

رساندش ز یزدان بدان بارگاه

Чу фармуд ин тоҷро эй писар

چو فرمود این تاج را ای پسر

Накӯтар бунаи ҷойгоҳӣ дигар

نکوتر بنه جایگاهی دگر

Туро соз ин кард бояд кунун

تو را ساز این کرد باید کنون

Каз ин беша ӯро фиристӣ бурун

کز این بیشه او را فرستی برون

Ба ҷое фиристяш сахти устувор

به جایی فرستیش سخت استوار

Ки эмини шӯй аз бади рӯзгор

که ایمن شوی از بد روزگار

Сазад шоҳ кандар хирад бингарад

سزد شاه کاندر خرد بنگرد

Мароин номварро ба ҷое барад

مر این نامور را به جایی برد

Ки бошад яке номвари марзбон

که باشد یکی نامور مرزبان

Хирадманду равшандилу меҳрбон

خردمند و روشندل و مهربان

Чу пурдухти моро дил аз кор ӯ

چو پردخت ما را دل از کار او

Чунон дон ки яздон буд ёр ӯ

چنان دان که یزدان بود یار او

Аз осеби заҳҳоки моро чаҳ бок

از آسیب ضحاک ما را چه باک

Ҳама бозгаштан буд зери хок

همه بازگشتن بود زیر خاک

На мурда буд бе гумони кадхудоӣ

نه مرده بود بی‌گمان کدخدای

Чу фарзанд шоиста монад биҷой

چو فرزند شایسته ماند بجای

Пурандеша шуд зи он дили отбин

پراندیشه شد ز آن دلِ آتبین

Бидонаст кон хоб ҳаст ин чунин

بدانست کآن خواب هست این چنین

зи баҳри Фаридуни пурандешаи гашт

ز بهر فریدون پراندیشه گشت

Ҳамеи гоҳу бегоҳ дар бешаи гашт

همی گاه و بیگاه در بیشه گشت