Яке рӯз берун шуд аз пешгоҳ

یکی روز بیرون شد از پیشگاه

Хурӯш омад аз марди фарёди хоҳ

خروش آمد از مرد فریادخواه

Барангехти шбрнг то худ чаҳ буд

برانگیخت شبرنگ تا خود چه بود

Бидон ҷойгаҳ шуд ки зории шунӯд

بدان جایگه شد که زاری شنود

Ду тан дид шурии барангехта

دو تن دید شوری برانگیخته

Ба мардии ҷавони андари овехта

به مردی جوان اندر آویخته

Ҷавонро бипурсед то аз гуноҳ

جوان را بپرسید تا از گناه

Чаҳ карда сет то гашти фарёди хоҳ

چه کرده‌ست تا گشت فریادخواه

Ситамкора гуфт эй ба беҳтари нажод

ستمکاره گفت ای به بهتر نژاد

Бар ойин ҷосус дорад ниҳод

بر آیین جاسوس دارد نهاد

зи ёрони силкат буд бе гумон

ز یاران سلکت بود بی‌گمان

Ки дорад ҳисор аз бар осмон

که دارد حصار از بر آسمان

Гунаҳ кард ва дар кор бо мо ба кин

گنه کرد و در کار با ما به کین

Ҳавохоҳи ҷамшед бо отбин

هواخواه جمشید با آتبین

Кашонаши ҳаме барад хоҳам ба шоҳ

کشانش همی برد خواهم به شاه

Бидон то кунад пеши тахташи табоҳ

بدان تا کند پیش تختش تباه

Барошуфту теғ аз миён баркашид

برآشفت و تیغ از میان برکشید

Мари он ҳар давонро сар аз тан бурид

مر آن هر دوان را سر از تن برید

Ҷавонро ба бешаи дароварди зуд

جوان را به بیشه درآورد زود

Бипурсед кин ҷангу шӯр аз чаҳ буд

بپرسید کاین جنگ و شور از چه بود

Ситамдида гуфт эй худованди мард

ستمدیده گفت ای خداوند مرد

зи фари ту фархунда шуд аўрмзд

ز فرّ تو فرخنده شد اورمزد

Кунун чун марои боздодии равон

کنون چون مرا بازدادی روان

Чаро роз дорам ман аз ту ниҳон

چرا راز دارم من از تو نهان

Марои силкат эдар фиристода буд

مرا سلکت ایدر فرستاده بود

Фаровони маро пандҳо дода буд

فراوان مرا پندها داده بود

Ки ӯро хабар дод мардии зи кӯҳ

که او را خبر داد مردی ز کوه

Каз эрониёни саркашӣ бо гуруҳ

کز ایرانیان سرکشی با گروه

Ба беша дар ором дорад ҳаме

به بیشه در آرام دارد همی

Ҷаҳонӣ ба сахтӣ гузорад ҳаме

جهانی به سختی گذارد همی

Маро гуфт рӯ , пресс аз корашон

مرا گفت رو، پرس از کارشان

Бибин мояу созу дидорашон

ببین مایه و ساز و دیدارشان

Гар эрониёнанд , донеи дуруст

گر ایرانیانند، دانی درست

Аз Эрони савории сӯй мо фирист

از ایران سواری سوی ما فرست

Ман аз дизи бад-ӣни кор пӯянда ам

من از دز بدین کار پوینده‌ام

Ялонро дар ин беша ҷӯянда ам

یلان را در این بیشه جوینده‌ام

Ба бешаи ҳамон норасидаи зи роҳ

به بیشه همان نارسیده ز راه

Ба ман бозхурданд мардони шоҳ

به من بازخوردند مردان شاه

Бихандеду бнўохтши отбин

بخندید و بنواختش آتبین

Яке бора бахшедашу созу зин

یکی باره بخشیدش و ساز و زین

Бадв гуфт силкат чаҳ мардаст ? кист ?

بدو گفت سلکت چه مرد است؟ کیست؟

Ҳисораш чигуна сету ҷояш з чист ?

حصارش چگونه‌ست و جایش ز چیست؟

Чунин дод посух ки мардии сети мард

چنین داد پاسخ که مردی‌ست مرد

Ягона ба ҳангоми нангу набард

یگانه به هنگام ننگ و نبرد

Ҳаме бар сар кӯҳ дорад ҳисор

همی بر سر کوه دارد حصار

Ки чора надонад биҷузи кирдигор

که چاره نداند بجز کردگار

Дўмонндаҳро подшо ӯсту бас

دوماننده را پادشا اوست و بس

Надорад зи заҳҳокёни кас ба кас

ندارد ز ضحّاکیان کس به کس

Аз эдар , бадв гуфт чандаст роҳ

از ایدر، بدو گفت چند است راه

Ба кӯҳи дамованд ва он ҷойгоҳ ?

به کوه دماوند و آن جایگاه؟

Бадв гуфт агар бора бошад ҷавон

بدو گفت اگر باره باشد جوان

Аз эдар ба се рӯз рафтан тавон

از ایدر به سه روز رفتن توان

Бадв гуфт агар нек рое кунӣ

بدو گفت اگر نیک رایی کنی

Ту моро бадв раҳнамое кунӣ

تو ما را بدو رهنمایی کنی

Ббхшмти чандон ман аз хоста

ببخشمت چندان من از خواسته

Ки карт шавад хубу ороста

که کارت شود خوب و آراسته

Бадв гуфт к-эии моя ӣ мардумӣ

بدو گفت کای مایهٔ مردمی

Надидам чу ту бар замини одамӣ

ندیدم چو تو بر زمین آدمی

Ман аз дизи бад-ӣн кор рафтам ба зер

من از دز بدین کار رفتم به زیر

Вагарнаи зи ҷон кӣ шавад марди сайр

وگرنه ز جان کی شود مرد سیر

Ҷаҳонҷӯии дастурро пеш хонд

جهانجوی دستور را پیش خواند

Сухан ҳарчӣ бишунид бо ӯ баранд

سخن هرچه بشنید با او براند

Бадв гуфт бо ин ситамдидаи мард

بدو گفت با این ستمدیده مرد

Ҳамеи хештани ранҷа боядат кард

همی خویشتن رنجه بایدت کرد

Бирав то ба наздики силкат ба кӯҳ

برو تا به نزدیک سلکت به کوه

Мар ӯро бибин аз миёни гуруҳ

مر او را ببین از میان گروه

Нигаҳ кун ҳисор ва бибин ҷой ӯ

نگه کن حصار و ببین جای او

Яке пресс аз донишу рой ӯ

یکی پرس از دانش و رای او

Агар меҳрбонасту яздони параст

اگر مهربان است و یزدان‌پرست

Хирадманду оҳиста ва дод даст

خردمند و آهسته و داد دست

Фиристам Фаридуни ялро буриш

فرستم فریدون یل را برش

Агар доягиро буд дар хӯриш

اگر دایگی را بود در خورش

Агар дорад огоҳӣ аз кирдигор

اگر دارد آگاهی از کردگار

Бидон ял сипорам ман ин зинҳор

بدان یل سپارم من این زینهار

Чу кор Фаридун шавад сохта

چو کار فریدون شود ساخته

Шавад дили зи андешаи пардохта

شود دل ز اندیشه پرداخته

Ман омодаи гирдам ба гирди ҷаҳон

من آماده گردم به گرد جهان

Агар ошкорои шӯии вари ниҳон

اگر آشکارا شوی ور نهان

Набошад ҷузи он коизди поки хост

نباشد جز آن کایزد پاک خواست

Буд ҳарчӣ хоҳад на афзӯн на кост

بود هرچه خواهد نه افزون نه کاست