Гиронмояи дастур бо раҳнамӯн

گرانمایه دستور با رهنمون

зи бешаи равони гашт ва омад бурун

ز بیشه روان گشت و آمد برون

Ба кӯҳ дамованд карданд рӯй

به کوه دماوند کردند روی

Наоне ба роҳӣ дигар пўии пўӣ

نهانی به راهی دگر پوی پوی

Мари он кӯҳ ва он диз дар он рӯзгор

مر آن کوه و آن دز در آن روزگار

Збўён ҳаме кардаш омӯзгор

«زبویان» همی کردش آموزگار

Муғон доштандӣ ҳамаи домғон

مغان داشتندی همه دامغان

Збўёни ҳамаи хондандаши Муғон

زبویان همه خواندندش مغان

Ҷаҳондори ҷамшед нав карда буд

جهاندار جمشید نو کرده بود

Сараши сӯии гардуни бароварда буд

سرش سوی گردون برآورده بود

Бидон гуҳ ки тҳмўрси диўбнд

بدانگه که طهمورث دیوبند

Шуд андари ҷаҳони шаҳриёри баланд

شد اندر جهان شهریار بلند

Бародараши ҷамшед аз он кӯҳсор

برادرش جمشید از آن کوهسار

Бароварда бар чарх аз он сони ҳисор

برآورده بر چرخ از آنسان حصار

Сӯии гову моҳии фурӯи бардаи чоҳ

سوی گاو و ماهی فرو برده چاه

зи гӯгирди бибридаи як лухти роҳ

ز گوگرد ببریده یک لخت راه

Ҳамаи солаи он қалъаи обод буд

همه ساله آن قلعه آباد بود

Фаровони зану мард аз он шод буд

فراوان زن و مرد از آن شاد بود

Чунин то ба ҳангоми коўс кӣ

چنین تا به هنگام کاووس کی

Ки афросйоб андар омад ба рай

که افراسیاب اندر آمد به ری

Чу коўс бо осмон разм кард

چو کاووس با آسمان رزم کرد

Дар айвон ӯ душманаш базм кард

در ایوان او دشمنش بزم کرد

Нишаст аз бар тахташи афросйоб

نشست از بر تختش افراسیاب

Ки ҳаргиз наёраст дидан ба хоб

که هرگز نیارست دیدن به خواب

Мабош аз буна то тавон чун паланг

مباش از بنه تا توان چون پلنگ

Ҳамаи сола бо кирдигорат ба ҷанг

همه ساله با کردگارت به جنگ

зи ваии шоҳи турони ҳаме чора кард

ز وی شاه توران همی چاره کرد

Басии мор дар мардум овора кард

بسی مار در مردم آواره کرد

Ба сад чора бикшод кӯҳу ҳисор

به صد چاره بگشاد کوه و حصار

Баровард аз чоҳи оташи дамор

برآورد از چاه آتش دمار

Ба гӯгирди шоҳи андари оташи Фгнд

به گوگردِ شاه اندر آتش فگند

Забона кашид ӯ ба чархи баланд

زبانه کشید او به چرخ بلند

Каси обод дигар надид он ҳисор

کس آباد دیگر ندید آن حصار

Кном палангон шуд он кӯҳсор

کنام پلنگان شد آن کوهسار

Бидон раҳнамӯн гуфт к-эии ҳӯшёр

بدان رهنمون گفت کای هوشیار

Яке пештари шӯи ту сӯии ҳисор

یکی پیشتر شو تو سوی حصار

Бидон номдори огаҳии даҳ змн

بدان نامدار آگهی دِه ز من

Дурудаши даҳ аз шоҳ ва аз анҷуман

درودش دِه از شاه و از انجمن

зи ҳомӯн сӯй шуд он раҳнамӯн

ز هامون سوی شد آن رهنمون

Ҳамаи достон боз гуфт ӯ ки чун

همه داستان باز گفت او که چون

Маро гуфт мардони заҳҳоки шоҳ

مرا گفت مردان ضحاک شاه

Гирифтанд аз он то кунандам табоҳ

گرفتند از آن تا کنندم تباه

Яке номадории з беша битохт

یکی نامداری ز بیشه بتاخت

Ббхшўду шамшери кини брФрохт

ببخشود و شمشیر کین برفراخت

Ҷудо кард сари ҳардуонро зи тан

جدا کرد سر هردوان را ز تن

Рҳонидми он шери шамшери зан

رهانیدم آن شیر شمشیرزن

Фиристод бо ман кунун меҳтарӣ

فرستاد با من کنون مهتری

Ки бо ту сухан гуяд аз ҳар дарӣ

که با تو سخن گوید از هر دری

Биёмад чу огаҳ шуд аз кори ту

بیامد چو آگه شد از کار تو

Бибинад яке рӯйу кирдори ту

ببیند یکی روی و کردار تو

Сари расатони силкати никдл

سر راستان «سلکت» نیکدل

Чу шуд шод зон гуфта ӣ ғами гусал

چو شد شاد زآن گفتهٔ غم‌گسل

Фиристод бо ӯ танӣ чанд пеш

فرستاد با او تنی چند پیش

зи мардони наздику хуишони хеш

ز مردان نزدیک و خویشان خویش

Бахӯбӣ бароварду бнўохтш

به خوبی برآورد و بنواختش

Яке ҷои пурмоятар сохташ

یکی جای پرمایه‌تر ساختش

Чу гардун ниҳон кард рухшандаи теғ

چو گردون نهان کرد رخشنده تیغ

Бпиўст бо теғ дар тираи меғ

بپیوست با تیغ در تیره میغ

Бихуфту бросўд аз бомдод

بخفت و برآسود از بامداد

Баромад ба наздик ӯ комдод

برآمد به نزدیک او کامداد

Ба силкат бар ӯ офарин кард ва гуфт

به سلکت بر او آفرین کرد و گفت

Ки бо расатони мардумии боди ҷуфт

که با راستان مردمی باد جفت

Дарахти вафоро ту оростӣ

درخت وفا را تو آراستی

Вази он мардӣу мардумии хостӣ

وز آن مردی و مردمی خواستی

зи покӣ ва некяш додӣ ту об

ز پاکی و نیکیش دادی تو آب

Ҷавонмардӣу ростяш , офтоб

جوانمردی و راستیش، آفتاب

Кунун гоҳ он шуд ки бор оварад

کنون گاه آن شد که بار آورد

Умеди вафо дар канор оварад

امید وفا در کنار آورد

Сршох ӯ чун шавад сарфароз

سرِ شاخ او چون شود سرفراز

Буд бориши осонӣу барг , ноз

بود بارش آسانی و برگ، ناز

з бен барканд бехи ҷодӯу дев

ز بن برکند بیخ جادو و دیو

Биҷой оварад роҳи гиҳони хдиў

به جای آورد راه گیهان خدیو

зи гуфтор ӯ силкат омад Биҷӯш

ز گفتار او سلکت آمد به جوش

Бадв гуфт к-эии марди покизаи ҳуш

بدو گفت کای مرد پاکیزه هوش

Умедам чунонаст каз рӯзгор

امیدم چنان است کز روزگار

Дарахти вафо бар ман ояд бабор

درخت وفا بر من آید به بار

Бубинам ба чашм ончӣ дорам ба дил

ببینم به چشم آنچه دارم به دل

Равонам набошад зи яздони хаҷал

روانم نباشد ز یزدان خجل

Кунунгар ту пайдо кунӣ рози хеш

کنون گر تو پیدا کنی راز خویش

Биёбӣ чу ман низ дмсози хеш

بیابی چو من نیز دمساز خویش

Ҷаҳонҷӯй дастур бикшод роз

جهانجوی دستور بگشاد راز

Бадв гуфт к-эии меҳтари сарфароз

بدو گفت کای مهتر سرفراز

Аз Эрон раседем бо як гуруҳ

از ایران رسیدیم با یک گروه

Гуҳии сӯии бешаи гуҳии сӯии кӯҳ

گهی سوی بیشه گهی سوی کوه

зи бими бидонадяш заҳҳок шавам

ز بیم بداندیش ضحاک شوم

Наёрем бӯдан дар ободи бум

نیاریم بودن در آباد بوم

Чунон дон ки моро яке меҳтар аст

چنان دان که ما را یکی مهتر است

Ки гардуни варои бас варо чокараст

که گردون ورا خود یکی چاکرست

Маро ӯ фиристод наздики ту

مرا او فرستاد نزدیک تو

Ки равшан кунам роҳи торики ту

که روشن کنم راه تاریک تو

Ба дониши яке бргроими ту ро

به دانش یکی برگرایم تو را

Ба родӣу хуии озмоими ту ро

به رادی و خوی آزمایم تو را

Бубинам ки наздики ту зинҳор

ببینم که نزدیک تو زینهار

Ниҳодан тавон эй яли номдор

نهادن توان ای یل نامدار

Агар ёбам андари ту ин чанд чиз

اگر یابم اندر تو این چند چیز

зи дастурати огоҳи гирдами бниз

ز دستورت آگاه گردم بنیز

Агар посух нома ёбам дуруст

اگر پاسخ نامه یابم درست

Чунон дон ки кори ту бар ком туаст

چنان دان که کار تو بر کام توست

Яке зинҳораст наздики мо

یکی زینهار است نزدیک ما

Пурандешау рои борӣки мо

پراندیشه و رای باریک ما

Ҷаҳонро дар он зинҳораст роз

جهان را در آن زینهار است راز

Ҳамаи шодкомӣ ва комасту ноз

همه شادکامی و کام است و ناز

Сар сарваронасту пушти гӯон

سرِ سروران است و پشتِ گوان

Умеди бузургон , газанд бидон

امید بزرگان، گزند بدان

Мар ӯро сипорад ба ту зинҳор

مر او را سپارد به تو زینهار

Сари расатони хусрави рӯзгор

سرِ راستان خسرو روزگار