Замин чун бапушед пари ғроб

زمین چون بپوشید پرّ غراب

Ниҳони гашт ва бефар шуд офтоб

نهان گشت و بی فرّ شد آفتاب

Каси хешро дод кӯҳу ҳисор

کسِ خویش را داد کوه و حصار

Ба зер омад аз кӯҳ бо сад савор

به زیر آمد از کوه با صد سوار

Ҳаме ронад то беша ӣ отбин

همی راند تا بیشهٔ آتبین

Бишуд пеш ӯ комдод гузин

بشد پیش او کامدادِ گزین

Хабар кардаш аз дониш ва дод ӯ

خبر کردش از دانش و داد او

Вази он қалъау созу бунёд ӯ

وز آن قلعه و ساز و بنیاد او

Взони шодкомӣ каз эшон бидид

وزآن شادکامی کز ایشان بدید

Чу он мужда дар гӯш эшон расед

چو آن مژده در گوش ایشان رسید

Беором шуд силкат аз шоҳ гуфт

بی آرام شد سلکت از شاه گفت

Кунун инак омад бар ин роҳ , гуфт

کنون اینک آمد بر این راه، گفت

зи гуфтор ӯ шод шуд отбин

ز گفتار او شاد شد آتبین

Бифармуд то бар ниҳоданд зин

بفرمود تا بر نهادند زین

Пазира шудаш бо саворони хеш

پذیره شدش با سواران خویش

Гузидаи сарафрозу ёрони хеш

گزیده سرافراز و یاران خویش

Чу солор бо шоҳ дидор кард

چو سالار با شاه دیدار کرد

Тани хештани пеш ӯ хор кард

تن خویشتن پیش او خوار کرد

Ба хок андар омад зи пушти саманд

به خاک اندر آمد ز پشت سمند

Ҳаме гуфт к-эии шаҳриёри баланд

همی گفت کای شهریار بلند

Марогар касе додӣ ин огаҳӣ

مرا گر کسی دادی این آگهی

Ки гетии з заҳҳокён шуд тиҳӣ

که گیتی ز ضحاکیان شد تهی

Нагаштӣ дили ман чунин шодмон

نگشتی دل من چنین شادمان

Ки дидам рухи шаҳриёри ин замон

که دیدم رخ شهریار این زمان

Ҷаҳонҷӯии дасташи гирифта ба даст

جهانجوی دستش گرفته به دست

Бипурсед ва фармуд то барнишаст

بپرسید و فرمود تا برنشست

Хиромон ҳаме ронад бо ӯ ба роҳ

خرامان همی راند با او به راه

Фурӯд омад ва бар нишондаш ба гоҳ

فرود آمد و بر نشاندش به گاه

Биоварад хўолигрш хон зар

بیاورد خوالیگرش خوان زر

Хӯришҳо зи дроҷ , вази Кебеки нар

خورش‌ها ز درّاج، وز کبک نر

Чу нон хӯрда шуд ҷом ме хостанд

چو نان خورده شد جام می خواستند

Яке базм дар хур биёростанд

یکی بزم در خور بیاراستند

зи бода чу сармастӣ омад падед

ز باده چو سرمستی آمد پدید

Басии хостаи пеш силкат кашид

بسی خواسته پیش سلکت کشید

зи асбони тозӣу дебои чин

ز اسبان تازی و دیبای چین

зи теғу з бргстўон гузин

ز تیغ و ز برگستوان گزین

Парастандаро гуфт кони шохи гул

پرستنده را گفت کآن شاخ گل

Биовар ки шодон кунад ҷоми мл

بیاور که شادان کند جام مل

Шитобон бишуд марди хусрави параст

شتابان بشد مرد خسرو پرست

Ҳаме ёфт дасти Фаридун ба даст

همی یافت دست فریدون به دست

Чу ширии қсб давр кард аз буриш

چو شیری قصب دور کرد از برش

Падед омад он чеҳра ӣ фаррухаш

پدید آمد آن چهرهٔ فرّخش

Замини гашти равшани зи рухсор ӯ

زمین گشت روشن ز رخسار او

Замон шодмон шуд зи дидор ӯ

زمان شادمان شد ز دیدار او

Ба оҳистагии доя бозаш намӯд

به آهستگی دایه بازش نمود

Сарафрози силкат навозиш намӯд

سرافراز سلکت نوازش نمود

Бабўсед он рӯй чун навбаҳор

ببوسید آن روی چون نوبهار

Гирифта ба меҳри дили андари канор

گرفته به مهر دل اندر کنار

Бихандед дар рӯй ӯ отбин

بخندید در روی او آتبین

Бадв гуфт к-эй номдор гузин

بدو گفت کای نامدار گزین

Дарахтии сети ин , бор ӯ равшанӣ

درختی‌ست این، بارِ او روشنی

з бен барканд бехи оҳрмнӣ

ز بُن برکند بیخ آهرمنی

Ҳалоки ситамкораи заҳҳок ва кӯш

هلاک ستمکاره ضحّاک و کوش

Ба даст вай ояд , ту бишинав бҳўш

به دست وی آید، تو بشنو به هوش

Чунон шаҳриёрӣ буд каз сипеҳр

چنان شهریاری بود کز سپهر

Мар ӯро парастиш кунад моҳу меҳр

مر او را پرستش کند ماه و مهر

Ҳамеи тарсам аз рӯзгори газанд

همی ترسم از روزگار گزند

Ки гардун дар оради марои зери банд

که گردون در آرد مرا زیر بند

Ту инро ба зинҳори яздони пок

تو این را به زنهار یزدان پاک

Бидору бпрўрш чун ҷони пок

بدار و بپرورْش چون جان پاک

Биомузаши он чизи коид ба кор

بیاموزش آن چیز کآید به کار

Ки бошад сутӯдаи барони шаҳриёр

که باشد ستوده برآن شهریار

Саворӣу ороиш ва доду дайн

سواری و آرایش و داد و دین

Чунон кун ки чун ӯ набинад замин

چنان کن که چون او نبیند زمین

Пас андарзи ҷамшеду суҳуфи падар

پس اندرز جمشید و صحف پدر

Ба силкати супурди он шаҳи тоҷўр

به سلکت سپرد آن شه تاجور

Вази он бодпоёни обии чаҳор

وز آن بادپایان آبی چهار

Бадв дод бо гавҳари шоҳвор

بدو داد با گوهر شاهوار

зи баҳр Фаридун бидон кови супурд

ز بهر فریدون بدان کاو سپرد

Ҳаме ҳар замони гавҳарии нави супурд

همی هر زمان گوهری نو سپرد

зи кори Фаридун чу пурдухти шоҳ

ز کار فریدون چو پردخت شاه

Сарафрози силкати бпимўди роҳ

سرافراز سلکت بپیمود راه

Ҷаҳонҷӯии як рӯз бо ӯ бирафт

جهانجوی یک روز با او برفت

Писарро ва ӯро ба бар дар гирифт

پسر را و او را به بر در گرفت

Ду дида ш бабўсед ва бадрӯд кард

دو دیده‌ش ببوسید و بدرود کرد

Взоби ду дидаи ду рух равад кард

وزآب دو دیده دو رخ رود کرد