зи фарзанд чун хастаи дили гашти боз

ز فرزند چون خسته دل گشت باز

Сӯй кӯҳ шуд силкати сарафроз

سوی کوه شد سلکت سرافراز

Гиромӣ ҳаме дошт ӯро се сол

گرامی همی داشت او را سه سال

Чу шуд ҳафт солаи броФрохти ёл

چو شد هفت ساله برافراخت یال

Мар ӯро ба дастури донои супурд

مر او را به دستور دانا سپرد

Ки дар дониш ӯ буд бо дастбурд

که در دانش او بود با دستبرد

Нбштн биёмухту хондани нахуст

نبشتن بیاموخت و خواندن نخست

Ҳаме ҳар замони донишии бози ҷуст

همی هر زمان دانشی باز جست

Ба кӯҳи андар ӯро яке тахти сохт

به کوه اندر او را یکی تخت ساخت

Басии марди донои сӯии кӯҳи тохт

بسی مرد دانا سوی کوه تاخت

Яке тахти пари моя ӣ зарнигор

یکی تخت پرمایهٔ زرنگار

Саросар бидон гавҳари шоҳвор

سراسر بدان گوهر شاهوار

Бидон тахт шуд марди дониши параст

بدان تخت شد مرد دانش‌پرست

Нигоридаи гардун аз он сон ки ҳаст

نگاریده گردون از آنسان که هست

Чунон кард пайдо аз он моҳу меҳр

چنان کرد پیدا از آن ماه و مهر

Ки гуфтӣ бзири омадаи сет аз сипеҳр

که گفتی به زیر آمده‌ست از سپهر

Падеди андар ӯ ҷой ҳар ахтарӣ

پدید اندر او جای هر اختری

з ҳар донишӣ дар кушодаи дарӣ

ز هر دانشی در گشاده دری

Фаридун фаррух даромад ба тахт

فریدون فرّخ درآمد به تخت

Ҳамеи донишаш орзӯ кард сахт

همی دانشش آرزو کرد سخت

Дар он тахт пайваста кардӣ нигоҳ

در آن تخت پیوسته کردی نگاه

Бидонаст аз рози хуршеду моҳ

بدانست از راز خورشید و ماه

зи кирдори миррӣх то муштарӣ

ز کردار مرّیخ تا مشتری

Шуд огоҳ аз ранҷ ва аз доварӣ

شد آگاه از رنج و از داوری

зи гардандаи гардуни ҷаҳон бар расед

ز گردنده گردون جهان بر رسید

Ки гуфтӣ ки гардуни худ ӯ офарид

که گفتی که گردون خود او آفرید

Ба дониши чунон гашт кандар замон

به دانش چنان گشت کاندر زمان

Нмондӣ бар ӯ ҳеҷ кории ниҳон

نماندی بر او هیچ کاری نهان

Шаби тираи гаван бо бузургон ба дашт

شب تیره‌گون با بزرگان به دشت

Бигуфтӣ ки аз шаб чаҳ мояи гузашт

بگفتی که از شب چه مایه گذشت

Ҷаҳондида бикшод роз аз наҳуфт

جهاندیده بگشاد راز از نهفت

Ки он тахт ва он тоқи розии сет , гуфт

که آن تخت و آن طاق رازی‌ست، گفت

Сухан роз шуд дар миёни гуруҳ

سخن راز شد در میان گروه

Ба кори Фаридун ва он гоҳу кӯҳ

به کار فریدون و آن گاه و کوه

Чунин гуфт ҳаркаси зи мардони мард

چنین گفت هرکس ز مردان مرد

Ки аз гов бар моя ӯ шер хӯрд

که از گاو برمایه او شیر خورد

Сухангар ту аз оми хоҳии шунӯд

سخن گر تو از عام خواهی شنود

Ндонӣ шунидан бидон сон ки буд

ندانی شنودن بدان سان که بود

Ҳаме « шер » дониши намояд ба роз

همی «شیر» دانش نماید به راز

Ҳамон « гоҳ »ро « гов » гӯйанд боз

همان «گاه» را «گاو» گویند باز

Фаридун аз он гоҳи дониши кушод

فریدون از آن گاه دانش گشاد

Ки ?бурмаин онро ба дониши ниҳод

که «برماین» آن را به دانش نهاد

Дигар ҳаркиро дониш омад ба даст

دگر هرکه را دانش آمد به دست

Бигӯед ки бар гоҳ хусрав нишаст

بگوید که بر گاه خسرو نشست

Ба дониши чунон бади Фаридуни гирд

به دانش چنان بُد فریدون گرد

Ки ӯ мардумонро чу говони шимурд

که او مردمان را چو گاوان شمرد

зи мардум ба дониш фузун дошт даст

ز مردم به دانش فزون داشت دست

Чунон шуд ки бар гов ва мардум нишаст

چنان شد که بر گاو و مردم نشست

Чунинаст гуфтори ин паҳлавӣ

چنین است گفتار این پهلوی

Ба дониш тавон ёфт гар бишинавӣ

به دانش توان یافت گر بشنوی