Кунун бозгардам ба гуфтор кӯш

کنون بازگردم به گفتار کوش

Ки ҳуш ояд аз пели дандон ба ҷӯш

که هوش آید از پیل‌دندان به جوش

Ҷаҳондида гуяд ки чун отбин

جهاندیده گوید که چون آتبین

Бирафт аз бсило ба Эрони замин

برفت از بسیلا به ایران زمین

На кӯш огаҳӣ дошт на он сипоҳ

نه کوش آگهی داشت نه آن سپاه

Ки ӯ доштӣ роҳи дарёи нигоҳ

که او داشتی راه دریا نگاه

Чунин буд ва ин соли даҳ бар гузашт

چنین بود و این سال ده بر گذشت

зи чини як тани андар бсило нагашт

ز چین یک تن اندر بسیلا نگشت

Бидонаст тиҳўр каз чини сипоҳ

بدانست طیهور کز چین سپاه

Ба дарё нишаста сет ва бигрифта роҳ

به دریا نشسته‌ست و بگرفته راه

Яке заврақ орост бо мард чанд

یکی زورق آراست با مرد چند

Ҳамон гуҳи шитобон ба дарёи Фгнд

همانگه شتابان به دریا فگند

Бадв гуфт то марзи дарёии чин

بدو گفت تا مرز دریای چین

Мари он бекаронаи сипаҳро бибин

مر آن بیکرانه سپه را ببین

Агар ҳам ба дарё каноранд наваз

اگر هم به دریا کنارند نوز

Бигӯед коинки баромади тамӯз

بگویید کاینک برآمد تموز

Шумогар зи баҳр ҳисор андаред

شما گر ز بهر حصار اندرید

Ҳамоно ба ранҷ дароз андаред

همانا به رنج دراز اندرید

Зиён нест моро зи кори шумо

زیان نیست ما را ز کار شما

Ҷуз аз рафтани рӯзгори шумо

جز از رفتن روزگار شما

Гар аз баҳр эрониёнаст кин

گر از بهر ایرانیان است کین

зи дарё гузар кард ва рафт отбин

ز دریا گذر کرد و رفت آتبین

Фириста ба дарёи баромад чу бод

فرسته به دریا برآمد چو باد

Ҳаме дошт гуфтори тиҳўри ёд

همی داشت گفتار طیهور یاد

Чу заврақ ба наздик хушкӣ расед

چو زورق به نزدیک خشکی رسید

Сипаҳдори чини он ялонро бидид

سپهدار چین آن یلان را بدید

Бифармуд то баркашиданд саф

بفرمود تا برکشیدند صف

Гирифтанд шамшеру найза ба каф

گرفتند شمشیر و نیزه به کف

з заврақ хурӯшед марди далер

ز زورق خروشید مرد دلیر

Ки шуд бар шумо кори душвору дайр

که شد بر شما کار دشوار و دیر

Ҳамеи шоҳ тиҳўр гуяд ҳисор

همی شاه طیهور گوید حصار

зи баҳр ки доред дарёи канор

ز بهر که دارید دریا کنار

Ҳамоно шуморо зи мо ранг нест

همانا شما را ز ما رنگ نیست

зи дарё гузар ҳаст ва бар санг нест

ز دریا گذر هست و بر سنگ نیست

Гар аз баҳри шоҳ отбинаст ҷанг

گر از بهر شاه آتبین است جنگ

Накард ӯ ба шаҳри бсилои диранг

نکرد او به شهر بسیلا درنگ

Фузунаст даҳ сол то ӯ бирафт

فزون است ده سال تا او برفت

зи роҳ ки қоф бигузашт тафт

ز راه کُه قاف بگذشت تفت

Касоне ки рафтанд бо ӯ чу бод

کسانی که رفتند با او چو باد

Ба мо бозгаштанд пирӯзу шод

به ما بازگشتند پیروز و شاد

зи дарё бурун рафт ва шуд бе газанд

ز دریا برون رفت و شد بی‌گزند

Шумо чанд бошед эдар ба банд

شما چند باشید ایدر به بند

Мари эрониёнро яке ёр буд

مر ایرانیان را یکی یار بود

Чу эшон бирафтанд , бемор буд

چو ایشان برفتند، بیمار بود

Ба заврақи дарун буд бо ранҷу дард

به زورق درون بود با رنج و درد

Ба солори заврақ чунин гуфт мард

به سالار زورق چنین گفت مرد

Ки пеши ту эдар нахоҳам нишаст

که پیش تو ایدر نخواهم نشست

Шавамгар змни боздорӣади даст

شوم گر ز من بازدارید دست

Чу рафтам , ба чораи сипаҳро зи роҳ

چو رفتم، به چاره سپه را ز راه

Барангезам аз баҳри тиҳўри шоҳ

برانگیزم از بهر طیهور شاه

Бихандед солор ва кард офарин

بخندید سالار و کرد آفرین

Бадв гуфт рӯгар туоне чунин

بدو گفت رو گر توانی چنین

Ба дарё дар афтод нолндаҳи мард

به دریا در افتاد نالنده مرد

Сӯии хушкӣу лашкар оҳанг кард

سوی خشکی و لشکر آهنگ کرد

Мар ӯро гирифтанд ва бар шуд хурӯш

مر او را گرفتند و بر شد خروش

Чаҳ мардӣ ? бадв гуфт солор кӯш

چه مردی؟ بدو گفت سالارِ کوش

Чунин дод посух ки Эронем

چنین داد پاسخ که ایرانیم

Ба муждаи зи шоҳ нав арзонем

به مژده ز شاه نو ارزانیم

Яке роз дорам зи Эрони сипоҳ

یکی راز دارم ز ایران سپاه

Ба гетӣ нагӯям ба каси ҷуз ба шоҳ

به گیتی نگویم به کس جز به شاه

Чу бишунид солор кӯш ин сухан

چو بشنید سالار کوش این سخن

Гузин кард даҳ мард аз ин анҷуман

گزین کرد ده مرد از این انجمن

Мари он кам хирадро ба эшон супурд

مر آن کم‌خرد را به ایشان سپرد

Шитобон бирафтанд ва ӯро бабрад

شتابان برفتند و او را ببرد

Чу шуд пеш кӯш он блоҷўии мард

چو شد پیش کوش آن بلاجوی مرد

Бар ӯ офарӣнии хуш оғоз кард

بر او آفرینی خوش آغاز کرد

Аз эшон бипурсед кин мард кист ?

از ایشان بپرسید کاین مرد کیست؟

Чунин нағзи гуфтораш аз баҳр чист ?

چنین نغز گفتارش از بهر چیست؟

Саворонаш гуфтанд к-эии шаҳриёр

سوارانش گفتند کای شهریار

Ба дарёи баромад ба дарёи канор

به دریا برآمد به دریا کنار

Марои пеш хусрав фиристед , гуфт

مرا پیش خسرو فرستید، گفت

Ки бо ӯ яке роз дорам наҳуфт

که با او یکی راز دارم نهفت

Бипурсед аз ӯ кӯш кин роз чист ?

بپرسید از او کوش کاین راز چیست؟

Бигӯ то бидонам ки ин кор чист ?

بگو تا بدانم که این کار چیست؟

Чунин гуфт к-эии шоҳи пирӯзгар

چنین گفت کای شاه پیروزگر

зи ёрони шоҳи отбинми шимур

ز یاران شاه آتبینم شمر

Бидон кови зи дарёӣ бе бен гузашт

بدان کاو ز دریای بی‌بن گذشت

Ба наздики қоф ва бар омад ба дашт

به نزدیک قاف و بر آمد به دشت

Яке духтарии барад бо хештан

یکی دختری برد با خویشتن

Ки хира шудаи сети андар ӯ марду зан

که خیره شده‌ست اندر او مرد و زن

зи пўшдаҳи рӯйони тиҳўри шоҳ

ز پوشیده‌رویان طیهور شاه

Яке духтарии хост монанди моҳ

یکی دختری خواست مانند ماه

Ҷаҳони офарин то ҷаҳони офарид

جهان آفرین تا جهان آفرید

Ба болоу дидор ӯ кас надид

به بالا و دیدار او کس ندید

Ҳамеи хостам ман бидон рӯзгор

همی خواستم من بدان روزگار

Ки огоҳии орм бар шаҳриёр

که آگاهی آرم برِ شهریار

Валикин ба дарё набудам гузар

ولیکن به دریا نبودم گذر

Ки оем бар шоҳи пирӯзгар

که آیم برِ شاه پیروزگر

Чу аз отбин огаҳӣ ёфт кӯш

چو از آتبین آگهی یافت کوش

з рӯйиш бишуд ранги вази мағзи ҳуш

ز رویش بشد رنگ وز مغز هوش

Барошуфт ва гуфт ин шигифтӣ бибин

برآشفت و گفت این شگفتی ببین

Ки пешам ҳаме ояд аз отбин

که پیشم همی آید از آتبین

Бакӯшам ҳаме бо сипаҳи солу моҳ

بکوشم همی با سپه سال و ماه

Яке мардро кард натавон табоҳ

یکی مرد را کرد نتوان تباه

Надонам ки моро чаҳ хоҳад расед ?

ندانم که ما را چه خواهد رسید؟

Ваз ӯ дардисар чанд хоҳам кашид ?

وز او دردسر چند خواهم کشید؟

Аз андӯҳи ковро расониди мард

از اندوه کاو را رسانید مرد

Бузади теғи вази тани сараш давр кард

بزد تیغ وز تن سرش دور کرد

Забонро чаҳ гуяд ҳамаи рӯзаи сар

زبان را چه گوید همه روزه سر

Ки зинҳор бо хеш ва бо ман махӯр

که زنهار با خویش و با من مخور

Биандеш гуфтору розаши биҷавӣ

بیندیش گفتار و رازش بجوی

Чу доне ки дорад зиёнат магӯӣ

چو دانی که دارد زیانت مگوی