Дили пели дандони з ғам ёфт дард

دل پیل‌دندان ز غم یافت درد

Ба заҳҳоки ҷодӯи сабк нома кард

به ضحّاک جادو سبک نامه کرد

Ки бигурехт он бднжоди отбин

که بگریخت آن بدنژاد آتبین

зи кӯҳи бсило , на аз роҳи чин

ز کوه بسیلا، نه از راه چین

Ба роҳӣ ки бар қоф дорад гузар

به راهی که بر قاف دارد گذر

Ба булғор ва сақлоб рафт ӯ ба дар

به بلغار و سقلاب رفت او به در

Яке духти тиҳўр бо худ бабрад

یکی دخت طیهور با خود ببرد

Ки хуршедро ранги тираи шимурд

که خورشید را رنگ تیره شمرد

Нишоед касеро ҷуз ӯ шоҳ ро

نشاید کسی را جز او شاه را

Биҷӯед накун бо бидон роҳ ро

بجوید نکن با بدان راه را

Ки дар ҳафт кишвар наёяд чунин

که در هفت کشور نیاید چنین

Дареғи он чунон рӯй бо отбин

دریغ آن چنان روی با آتبین

Фиристодагонро чу кард ӯ гасӣ

فرستادگان را چو کرد او گسی

Ба дарё фиристод дигар касе

به دریا فرستاد دیگر کسی

Сипаҳ боз хонд ӯ зи дарёи канор

سپه باز خواند او ز دریا کنار

Ҳаме буд то чун буд рӯзгор

همی بود تا چون بود روزگار

Чу нома ба заҳҳок ҷодӯ расед

چو نامه به ضحاک جادو رسید

Барошуфту лабро ба дандон гузид

برآشفت و لب را به دندان گزید

Ба булғору сақлобу дарбанди рӯм

به بلغار و سقلاب و دربند روم

Фиристод нома ба ҳар марзу бум

فرستاد نامه به هر مرز و بوم

Ки дар кӯҳу дарё диранг оваред

که در کوه و دریا درنگ آورید

Магари отбинро ба чанг оваред

مگر آتبین را به چنگ آورید

Сипоҳӣ ба дарёӣ илоҳам расед

سپاهی به دریای الهم رسید

Бидон марзи оби отбинро бидид

بدان مرز آب آتبین را بدید