Ҷаҳондида гуяд бидон рӯзгор
جهاندیده گوید بدان روزگار
Набӯдаи сети кас бар раҳи кирдигор
نبودهست کس بر ره کردگار
Ҷаҳонии ҳамаи ғмру нодону маст
جهانی همه غُمر و نادان و مست
Раҳо карда роҳ ва шудаи бути параст
رها کرده راه و شده بتپرست
Чу мардум ба роҳ андар омад ҳаме
چو مردم به راه اندر آمد همی
Мар ӯро замона сар омад ҳаме
مر او را زمانه سر آمد همی
Бузургони дайндорро пеш хонд
بزرگان دیندار را پیش خواند
Басии пандҳо пеш эшон баранд
بسی پندها پیش ایشان براند
Взони пас чунон бад ки ойини мо
وزآن پس چنان بد که آیین ما
Шумо нек донед ва ҳам дайни мо
شما نیک دانید و هم دین ما
Пас аз мо ҳамин роҳ дореду кеш
پس از ما همین راه دارید و کیش
Ҳамон сӯрати мо нигоридаи пеш
همان صورت ما نگاریده پیش
Набинӣ ки фарзанди одам чаҳ гуфт
نبینی که فرزند آدم چه گفت
Чаҳ беш омад аз рози мо дар наҳуфт
چه بیش آمد از راز ما در نهفت
Гар аз дониши хеши ронии сухан
گر از دانش خویش رانی سخن
Кушоданаш натавон ба ҳеҷ анҷуман
گشادنش نتوان به هیچ انجمن
Ба андоза ӣ дониш ҳар касе
به اندازهٔ دانش هر کسی
Ҳамеи гӯй то бад набинӣ басӣ
همی گوی تا بد نبینی بسی
Сар тозёнт набинӣ чаҳ гуфт
سر تازیانت نبینی چه گفت
Чу бикшод роз аз ниҳон ва наҳуфт
چو بگشاد راز از نهان و نهفت
На ҳар ҷои ҷои сухан гуфтан аст
نه هر جای جای سخن گفتن است
На кирдори мо баҳра ӣ ҳар тан аст
نه کردار ما بهرهٔ هر تن است
Суханро нигаҳдошт бояд ҳаме
سخن را نگه داشت باید همی
Ба ҳар ҷой гуфтан нишоед ҳаме
به هر جای گفتن نشاید همی
Чу ман роз гӯям бидон сон ки буд
چو من راز گویم بدان سان که بود
Ду гӯшт надонад шунидан , чаҳ суд
دو گوشت نداند شنودن، چه سود
Писандидаи фарзанди одам чаҳ гуфт
پسندیده فرزند آدم چه گفت
Чунин гуфт марду зан андар наҳуфт
چنین گفت مرد و زن اندر نهفت
Ки ойини мо пеш дореду роҳ
که آیین ما پیش دارید و راه
Ки то бар шумо дайн нагардад табоҳ
که تا بر شما دین نگردد تباه
Бирафтанд вази санг бут сохтанд
برفتند وز سنگ بت ساختند
Ду сӯрат чу мардум бипардохтанд
دو صورت چو مردم بپرداختند
Ки шисаст ин ва дигар одам аст
که شیث است این و دگر آدم است
Чунин достон дар хур мотам аст
چنین داستان در خور ماتم است
Парастиш намудандашон солиён
پرستش نمودندشان سالیان
Баромади яке кофарии зони миён
برآمد یکی کافری زآن میان
зи гетӣ чу он мардуми андари гузашт
ز گیتی چو آن مردم اندر گذشت
Дил ҳар кас аз роҳи эшон бгшт
دل هر کس از راه ایشان بگشت
Ҳамеи хонданди он батонро худоӣ
همی خواندند آن بتان را خدای
Ба гетӣ намонад ҳеҷ каси раҳнамоӣ
به گیتی نمانْد ایچ کس رهنمای
Барӣн буд заҳҳоки тозии нажод
براین بود ضحّاک تازینژاد
Ки гуфтем ва кардем дар номаи ёд
که گفتیم و کردیم در نامه یاد
зи тозӣ агар боз прессяш ном
ز تازی اگر باز پرسیش نام
Варои Қайс лҳбўб хонд мудом
ورا قیس لهبوب خواند مدام
Дигар ном ӯ порсии паҳлавӣ
دگر نام او پارسی پهلوی
Ҳаме биўросб ояд ар бгрўӣ
همی بیوراسب آید ار بگروی
Бародарашро номи ҳафрони ниҳод
برادرش را نام حفران نهاد
Чунин дорам аз марди гӯяндаи ёд
چنین دارم از مرد گوینده یاد