Чунин омад аз кӯш номаи падед

چنین آمد از کوش نامه پدید

Ки навашони дастурро баркашид

که نوشانِ دستور را برکشید

Яке духтар ӯ нигорин ба ном

یکی دختر او «نگارین» به نام

Ба чеҳра чу моҳ ва ба болои тамом

به چهره چو ماه و به بالا تمام

Ҳамаи рашки хуршеди дидори ӯй

همه رشک خورشید دیدار اوی

Хирад дар хури хуби рухсори ӯй

خرد در خور خوب رخسار اوی

Замин то бгстрди ҷони офарин

زمین تا بگسترد جان آفرین

Нон рӯй пайдо нашуд дар замин

چونان روی پیدا نشد در زمین

зи навашони мар ӯро бахӯбии бхўост

ز نوشان مر او را به خوبی بخواست

зи меҳраши яке оташ аз дили бкост

ز مهرش یکی آتش از دل بکاست

Чунон шефта шуд чу ӯро бидид

چنان شیفته شد چو او را بدید

Ки ҳамчун кабӯтари дилаши брприд

که همچون کبوتر دلش برپرید

Бпиўст бо ӯ шабу рӯзи меҳр

بپیوست با او شب و روز مهر

Ҳаме буд шодон бидон хўбчҳр

همی بود شادان بدان خوب‌چهر

Парастандаи икчнд аз ӯ ҳнён

پرستنده یکچند از او حنیان

Вазон низ касро наомад зиён

وزان نیز کس را نیامد زیان

Сари сол фарзандаш омад падед

سر سال فرزندش آمد پدید

Ки фарзанд аз ӯ зишттар кас надид

که فرزند از او زشت‌تر کس ندید

Ба дандону гӯш ӯ падарро бимонад

به دندان و گوش او پدر را بماند

Валикини кас ӯро ба мардум нахонд

ولیکن کس او را به مردُم نخواند

Мар ӯро падари номи канъони ниҳод

مر او را پدر نام کنعان نهاد

Ба дидор ӯ рӯзу шаб буд шод

به دیدار او روز و شب بود شاد

Падар буд намрудро ӯ дуруст

پدر بود نمرود را او درست

Ки ӯ хонд худро худоӣ аз нахуст

که او خواند خود را خدای از نخست

Чунон тухмаи андари ҷаҳон худ мабод

چنان تخمه اندر جهان خود مباد

Ки номи худоӣ ба худ барниҳод

که نام خدایی به خود برنهاد

Взони пас баромад бар ин сол чанд

وزآن پس برآمد بر این سال چند

Яке духтар омадаш сахти арҷманд

یکی دختر آمدش سخت ارجمند

зи модари накӯтар ба рӯй ва ба мӯӣ

ز مادر نکوتر به روی و به موی

Як достон шуд ба бозору кӯй

یکی داستان شد به بازار و کوی

Мар ӯро анўшин ҳаме хонд кӯш

مر او را انوشین همی خواند کوش

Ки нӯшин лабон буд ва хуштар зи нӯш

که نوشین لبان بود و خوشتر ز نوش

Чу тан баркашидӣ , нигорин бамурд

چو تن برکشیدی، نگارین بمرد

Дил кӯш гуфтӣ баанда супурд

دل کوش گفتی به انده سپرد

зи марги нигорин чу девона шуд

ز مرگ نگارین چو دیوانه شد

зи ҳуши дили хеш бегона шуд

ز هوش دل خویش بیگانه شد

Бгстрди хок ва бар ӯ бар нишаст

بگسترد خاک و بر او بر نشست

Миёнро ба мӯӣ нигорин бибаст

میان را به موی نگارین ببست

Хурушони ҳаме буду зории кунон

خروشان همی بود و زاری‌کنان

Ба дандони ду бозуии худро кунон

به دندان دو بازوی خود را کنان

Нахурд ва нёсуду касро нагуфт

نخورد و نیاسود و کس را نگفت

Шаби тира аз ғам замонӣ нахуфт

شب تیره از غم زمانی نخفت

зи пой андар омад тани зӯрманд

ز پای اندر آمد تن زورمند

Расида ба дарёии маргу газанд

رسیده به دریای مرگ و گزند

Пизишкон ба дармон кашиданд даст

پزشکان به درمان کشیدند دست

Ба дармон , зи марги бади ойин ки раст

به درمان، ز مرگِ بد آیین که رست؟

Мар ӯро ҳаме дод дастури панд

مر او را همی داد دستور پند

Ҳаме гуфт к-эии шаҳриёри баланд

همی گفت کای شهریار بلند

Чаҳ дории зи баҳри нигорин ту пеш

چه داری ز بهر نگارین تو پیش

Ба ҷой нигорин ҳазоранд беш

به جای نگارین هزارند بیش

Ҳамеи хештани ранҷаи дорӣ ба дард

همی خویشتن رنجه داری به درد

Шабу рӯз боандау боди сард

شب و روز با انده و باد سرد

Ба шодӣу кому хӯриши дасти ёз

به شادی و کام و خورش دست یاز

Ки рафта наёяд ба дасти ту боз

که رفته نیاید به دست تو باز

Шабистони ту пари зи хубони чин

شبستانِ تو پر ز خوبان چین

Биҷои нигорин яке баргузин

به جای نگارین یکی برگزین

Ту бо ҳар ки шодони шӯии як замон

تو با هر که شادان شوی یک زمان

Нигорин ҳамонасту дигари ҳамон

نگارین همان است و دیگر همان

Дил кӯш аз он пандҳо ром шуд

دلِ کوش از آن پندها رام شد

Бихӯраду бросўд ва бо ком шуд

بخورد و برآسود و با کام شد

Нгоринш ҳар гуҳ ки ёд омадӣ

نگارینش هرگه که یاد آمدی

Ҳамаи подшоҳяш бод омадӣ

همه پادشاهیش باد آمدی

зи меҳраши бхстӣ ва бигиристӣ

ز مهرش بخستی و بگریستی

Бидон сахтии андари ҳамеи зистӣ

بدان سختی اندر همی زیستی