Шикеби ҳаме буд то чанд гоҳ

شکیبا همی بود تا چند گاه

Чу эмин шуд аз боби худ духти шоҳ

چو ایمن شد از بابِ خود دخت شاه

Ба Кениёаш бар меҳрбони гашти сахт

به «کنیاش» بر مهربان گشت سخت

Ки бо кӯш будаш ҳамеша нишаст

که با کوش بودش همیشه نشست

Ҷавонии длороӣ чун навбаҳор

جوانی دلارای چون نوبهار

Нажодаш на аз чин ки аз Қандаҳор

نژادش نه از چین که از قندهار

Бхўондш наоне ва бо ӯ бсохт

بخواندش نهانی و با او بساخت

Фузун аз се сол ӯ ҳамеи меҳри бохт

فزون از سه سال او همی مهر باخت

Писари зод аз ӯ моҳчҳраҳи ниҳон

پسر زاد از او ماهچهره نهان

Наонаш ҳаме дошт андари ҷаҳон

نهانش همی داشت اندر جهان

Наоне бимонад ин сухани дайргоҳ

نهانی بماند این سخن دیرگاه

Ки аз кор духтар шуд огоҳи шоҳ

که از کار دختر شد آگاه شاه

Чу дарё Биҷӯшед ва шуд бози ром

چو دریا بجوشید و شد باز رام

Ҳамеи хост то бар расад ваии тамом

همی خواست تا بر رسد وی تمام

Сӯии духтар андар шуд оҳистаи шоҳ

سوی دختر اندر شد آهسته شاه

Бадви ҳеҷ пайдо накард он гуноҳ

بدو هیچ پیدا نکرد آن گناه

Бахӯбӣ бипурседу бнўохтш

بخوبی بپرسید و بنواختش

Ба наздикии хеши бншохтш

به نزدیکی خویش بنشاختش

Бадв гуфт к-эии моҳ бо фару зеб

بدو گفت کای ماه با فرّ و زیب

Басӣ будам аз меҳри ту ношикеб

بسی بودم از مهر تو ناشکیب

Кунун аз дилами даври гашти он ҳавас

کنون از دلم دور گشت آن هوس

Нгўимти ногуфтании зин сипас

نگویمت ناگفتنی زین سپس

Аз он оташ акнӯн дилами гашти сард

از آن آتش اکنون دلم گشت سرد

Взон гуфтаҳо мондаам ман ба дард

وزآن گفته ها مانده‌ام من به درد

Агар ту нахоҳӣ маро ҳаст , дод

اگر تو نخواهی مرا هست، داد

Ки чун ман ба зиштии з модар назод

که چون من به زشتی ز مادر نزاد

Пушаймони шдстми зи кирдори хеш

پشیمان شدستم ز کردار خویش

Взони носазовори гуфтори хеш

وزآن ناسزاوار گفتار خویش

Раво худ надорам ки ман шодком

روا خود ندارم که من شادکام

Ту бошӣ ба ранҷи дили андари мудом

تو باشی به رنج دل اندر مدام

Валикин чунон омад эй моҳчҳр

ولیکن چنان آمد ای ماهچهر

Ки яздон чунин ронад кори сипеҳр

که یزدان چنین راند کار سپهر

Ки занро ба шӯйаст орому ҷоҳ

که زن را به شوی است آرام و جاه

Чу бешӯй бошад , кунад зани гуноҳ

چو بی‌شوی باشد، کند زن گناه

Чу бешӯй бошад зани порсо

چو بی‌شوی باشد زن پارسا

Агар зер дастаст агар подшо

اگر زیر دست است اگر پادشا

Ҳрони зан ки шӯяш наёд ба чанг

هرآن زن که شویش نیاید به چنگ

Ҳамаи тухма олӯда дорад ба нанг

همه تخمه آلوده دارد به ننگ

Чу бешӯй бӯдан туро нест рӯй

چو بی‌شوی بودن تو را نیست روی

Аз ин анҷумани номадории биҷавӣ

از این انجمن نامداری بجوی

Ҷавонӣ гузин кун дил аз ту ба меҳр

جوانی گزین کن دل از تو به مهر

Яке сарви болоу хуршеди чеҳр

یکی سرو بالا و خورشید چهر

Марои бозгу то бсозмти кор

مرا بازگو تا بسازمت کار

Даҳуми мари туро ман бидон номдор

دهم مر تو را من بدان نامدار

Чу бишунид гуфтор ӯ моҳчҳр

چو بشنید گفتار او ماهچهر

Чунин дод посухи мар ӯро ба меҳр

چنین داد پاسخ مر او را به مهر

Ки шоҳо , маро орзӯ нест шӯй

که شاها، مرا آرزو نیست شوی

Ту аз ман чунин кори чандини мҷўӣ

تو از من چنین کار چندین مجوی

Ки аз ман наёбади дил шӯй дод

که از من نیابد دل شوی داد

Набошад зи ман марди бегонаи шод

نباشد ز من مرد بیگانه شاد

Вагар зон ки фармонат инасту рой

وگر زآن که فرمانت این است و رای

Ки бошад маро бар серуми кадхудоӣ

که باشد مرا بر سرم کدخدای

Ман аз рои шоҳ ҷаҳон нагузарам

من از رای شاه جهان نگذرم

Вагар оташ ояд ҳаме бар серум

وگر آتش آید همی بر سرم

зи Кениёаш ба шоҳро меҳрбон

ز «کنیاش» بِهْ شاه را مهربان

Набинам ба чин дар яке марзбон

نبینم به چین در یکی مرزبان

Туро дӯстдории сети хусрави параст

تو را دوستداری‌ست خسروپرست

Ки дорад шабу рӯз бо ту нишаст

که دارد شب و روز با تو نشست

Ба шоҳи ҷаҳони каси чуну шод нест

به شاه جهان کس چنو شاد نیست

Аз ӯ беҳтари имрӯз домод нест

از او بهتر امروز داماد نیست

Чу аз духтари ин достон ёфт шоҳ

چو از دختر این داستان یافت شاه

Гўо буд гуфтор ӯ бар гуноҳ

گوا بود گفتار او بر گناه

Назд низ бо ӯ ба гуфтори дам

نزد نیز با او به گفتار دَم

Бурун омад аз пеши духтари дижам

برون آمد از پیش دختر دژم

Фиристоду Кениёашро пеш хонд

فرستاد و کنیاش را پیش خواند

Барошуфт вази хӯн ӯ ҷӯй ронад

برآشفت وز خون او جوی راند

Сараш ҳамчунон чун сргўсФнд

سرش همچنان چون سر گوسفند

Буриданд дар пеши тахти баланд

بریدند در پیش تخت بلند

Дроўихт аз гардани моҳчҳр

درآویخت از گردن ماهچهر

Ҳамеи бӯс , гуфт ин лабонро ба меҳр

همی بوس، گفت این لبان را به مهر

Басии сахт савгандҳо кард ёд

بسی سخت سوگندها کرد یاد

Бидон кирдигорӣ ки гардуни ниҳод

بدان کردگاری که گردون نهاد

Агар сар бурун ояд аз гарданат

اگر سر برون آید از گردنت

Ҷузи он гуҳ ки ёбанд мурдаи танат

جز آنگه که یابند مرده تنت

Хуру хоб ӯ бо сари мурда буд

خور و خواب او با سر مُرده بود

Сазо будаш он бад ки худ карда буд

سزا بودش آن بد که خود کرده بود

Набинӣ ки мӯбад чаҳ гуяд дуруст

نبینی که موبد چه گوید درست

Ки худ кардаро мард дармон наҷуст

که خود کرده را مرد، درمان نجُست