Бпжмрди канъон ки онро бидид

بپژمرد کنعان که آن را بدید

Ки аз тоб ӯ моҳчҳраҳ кашид

که از تاب او ماهچهره کشید

Билразед бар ҷой чун бед шуд

بلرزید بر جای چون بید شد

з кӯш бидонадяш навмед шуд

ز کوش بداندیش نومید شد

Шаби тираи гаван бо савории ҳазор

شب تیره‌گون با سواری هزار

Гурезон бишуд то дар шаҳриёр

گریزان بشد تا درِ شهریار

Чу наздики байт алмуқаддас расед

چو نزدیک بیت المقدس رسید

Хабар зу ба заҳҳок ҷодӯ расед

خبر زو به ضحّاک جادو رسید

Фиристод пешашпазира сипоҳ

فرستاد پیشش پذیره سپاه

Ба дидор ӯ шодмони гашти шоҳ

به دیدار او شادمان گشت شاه

Гиромӣ ҳаме дошту бнўохтш

گرامی همی داشت و بنواختش

Яке мояи вари ҷои бншохтш

یکی مایه‌ور جای بنشاختش

Чу як сол ва шаш маи баромад бар ин

چو یک سال و شش مه برآمد بر این

Яке нома омад зи дорои чин

یکی نامه آمد ز دارای چین

Ки фарзанди ман биўФоиӣ гузид

که فرزند من بیوفایی گزید

Шаби тира аз мо раҳ андар кашид

شب تیره از ما ره اندر کشید

Дилам дар ҷдоииш хурсанд нест

دلم در جداییش خرسند نیست

Ҷуз ӯ мари марои ҳеҷ фарзанд нест

جز او مر مرا هیچ فرزند نیست

Гар ӯро шаҳаншоҳи дил хуш кунад

گر او را شهنشاه دل خوش کند

Вагарнаи дили ман пар оташ кунад

وگرنه دل من پُر آتش کند

Фиристод ва он тнддлро бихонад

فرستاد و آن تنددل را بخواند

Взоин дар фаровон суханҳо баранд

وزاین در فراوان سخن‌ها براند

Бидон то дили танг ӯ хуш кунад

بدان تا دلِ تنگ او خوش کند

Сӯии пели дандони сараш каш кунад

سوی پیل‌دندان سرش کش کند

Бадв гуфт канъон ки эй шаҳриёр

بدو گفت کنعان که ای شهریار

Забонро ба гуфтори ранҷаи мадор

زبان را به گفتار رنجه مدار

Ки ҳаргиз набинам дигар марзи чин

که هرگز نبینم دگر مرز چین

Билразам чу байнам ба хоби он замин

بلرزم چو بینم به خواب آن زمین

Вагар боз хоҳад фиристод шоҳ

وگر باز خواهد فرستاد شاه

Ҳамин ҷо кунам хештанро табоҳ

همین جا کنم خویشتن را تباه

Ки гирди паии асби шоҳи замин

که گرد پی اسب شاه زمین

Марои беҳтар аз подшоҳии чин

مرا بهتر از پادشاهی چین

Чу дижхим бошад падар бо писар

چو دژخیم باشد پدر با پسر

Чигуна тавон барад бо ӯ басар

چگونه توان برد با او به سر

Маро дар ҷаҳони хоҳарӣ буду бас

مرا در جهان خواهری بود و بس

Бикушт ӯу касро на фарёдрас

بکشت او و کس را نه فریادرس

Дижами гашти заҳҳок ва хира бимонад

دژم گشت ضحّاک و خیره بماند

Мар ӯро ҷуз аз диўзодаҳ нахонд

مر او را جز از دیوزاده نخواند

Дурустаст гуфтор ва ин ҳаст ёд

درست است گفتار و این هست یاد

Ки ӯро нахонанд ҷузи диўзод

که او را نخوانند جز دیوزاد

Бифармуд пас посухи номаи боз

بفرمود پس پاسخ نامه باز

Ки канъон наомад ба бандами фароз

که کنعان نیامد به بندم فراز

Фаровонаш гуфтам ба хӯбӣу ҷанг

فراوانش گفتم به خوبی و جنگ

Наомад ҳаме то дилаши гашти танг

نیامد همی تا دلش گشت تنگ

Ки бар мо громинтарин кас вай аст

که بر ما گرامین‌ترین کس وی است

Ҷавонии хирадманди фаррух пай аст

جوانی خردمند فرّخ‌پِی است

Чу посухи сӯии пел дандон расед

چو پاسخ سوی پیل‌دندان رسید

Дилашро шикебе омад падед

دلش را شکیبایی آمد پدید

Сӯии ҷом ва бгмоз ёзид даст

سوی جام و بگماز یازید دست

Ситамкоратар гашту ҳушёри маст

ستمکاره‌تر گشت و هشیار مست

Бгшт аз раҳ доду роҳи хирад

بگشت از ره داد و راه خرد

Нашуд сайр аз ойину кирдори бад

نشد سیر از آیین و کردار بد