Чу огоҳ шуд котбин шуд дуруст

چو آگاه شد کآتبین شد درست

Ба тиҳўр пардохт ва бар чораи ҷуст

به طیهور پرداخت و بر چاره جست

Яке нома фармуд бо меҳр ва дод

یکی نامه فرمود با مهر و داد

Нахуст аз ҳамаи ном худ кард ёд

نخست از همه نام خود کرد یاد

зи дорои ховари шаҳи шергир

ز دارای خاورشَهِ شیرگیر

Ба шоҳи бсилои ҳшўмнди пер

به شاه بسیلا هشومند پیر

Бидон эй сарафрози шоҳи далер

بدان ای سرافراز شاه دلیر

Ки ман гаштам аз разму пари хоаши сайр

که من گشتم از رزم و پرخاش سیر

Маро бо ту пархош аз он буду ҷанг

مرا با تو پرخاش از آن بود و جنگ

Ки буд отбинро бар ту диранг

که بود آتبین را برِ تو درنگ

Ҳамеи хостами кони сутург аз миён

همی خواستم کآن سترگ از میان

Шавад давр ва бар ту наёяд зиён

شود دور و بر تو نیاید زیان

На моро бимонад дигар дардисар

نه ما را بماند دگر دردسر

Чнончўн намӯда сети бор дигар

چنانچون نمود‌ه‌ست بار دگر

Аз ӯ боз вайрон нагардад ҷаҳон

از او باز ویران نگردد جهان

з дарё наёяд бурун аз ниҳон

ز دریا نیاید برون از نهان

Чу кард ӯ бсилоу дарёи яла

چو کرد او بسیلا و دریا یله

Чаро кӣна ҷӯям , чаҳ дорам гила ?

چرا کینه جویم، چه دارم گله؟

Марои ту ба ҷой падар бош , ва ман

مرا تو به جای پدر باش، و من

Чу фарзанд дорам тани хештан

چو فرزند دارم تن خویشتن

Чунон бош бо ман ки шоҳони пеш

چنان باش با من که شاهان پیش

Ба ҳам сохтаи ҳамчуи пайванди хеш

به هم ساخته همچو پیوند خویش

Ниёгони ту никдл бӯда анд

نیاگان تو نیکدل بوده‌اند

Касеро ба тани ранҷ нанамуда анд

کسی را به تن رنج ننموده‌اند

На низ аз ниёгонати ҷустанди кин

نه نیز از نیاگانت جستند کین

Бузургони Эрону шоҳони чин

بزرگان ایران و شاهان چین

Марои ин дурустаст ва донам дуруст

مرا این درست است و دانم درست

Ки пархошу кин бо бсило наҷуст

که پرخاش و کین با بسیلا نجست

Ба мардӣу некии ту аз хештан

به مردی و نیکی تو از خویشتن

Бигардоне он бекарони анҷуман

بگردانی آن بیکران انجمن

Валикини ту доне кигар он сипоҳ

ولیکن تو دانی که گر آن سپاه

Фиристам ки доранд дарёи нигоҳ

فرستم که دارند دریا نگاه

Биринҷади бсило , чу ранҷид пеш

برنجد بسیلا، چو رنجید پیش

Ҳамон ба ки пайванд бошему хеш

همان به که پیوند باشیم و خویش

Агар лашкар рӯй гетӣ ба ҷанг

اگر لشکر روی گیتی به جنگ

Ба дарбанд ояд наёбади диранг

به دربند آید نیابد درنگ

Ба навай зи сари боз паймон кунем

به نوّی ز سر باز پیمان کنیم

Ба савганди дилҳо гаравгон кунем

به سوگند دل‌ها گروگان کنیم

Ки мо бад нахоҳем бо икдгр

که ما بد نخواهیم با یکدگر

Буд ҷони яке гарчи бошад ду сар

بود جان یکی گرچه باشد دو سر

Чу ҷон андар ояд ба савганду банд

چو جان اندر آید به سوگند و بند

Ба дил ҳар ду эмин шавем аз газанд

به دل هر دو ایمن شویم از گزند

Фиристам басии созу кирдори чин

فرستم بسی ساز و کردار چین

Кунам тозаи дарё чу бозори чин

کنم تازه دریا چو بازار چین

Чунон каз ҳамаи созмо ҳарчӣ ҳаст

چنان کز همه ساز ما هرچه هست

Ба шаҳри бсило ба ояд ба даст

به شهر بسیلا به آید به دست

Ту доне ки ман чун шунидам зи чин

تو دانی که من چون شنیدم ز چین

Ки овора шуд зони замини отбин

که آواره شد زآن زمین آتبین

Сипаҳ боз хондам ҳаме бе диранг

سپه باز خواندم همی بی‌درنگ

Азиро ки бо ту маро нест ҷанг

ازیرا که با تو مرا نیست جنگ

Вагар ту маро бебаҳона кунӣ

وگر تو مرا بی‌بهانه کنی

Ба як духтарам шодмона кунӣ

به یک دخترم شادمانه کنی

Ба фармони хеши андари ореи маро

به فرمان خویش اندر آری مرا

Ба Фрнзди кеҳтари шумории маро

به فرزند کهتر شماری مرا

Фиристам ду чандон ки хоҳии зи ганҷ

فرستم دو چندان که خواهی ز گنج

Вагар ҷон бихоҳӣ , надорам ба ранҷ

وگر جان بخواهی، ندارم به رنج

Ҳама чин кунам зери фармони ту

همه چین کنم زیر فرمان تو

Наёрам буруни сари зи паймони ту

نیارم برون سر ز پیمان تو

Фрстмти маншури Мочӣн ба пеш

فرستمت منشور ماچین به پیش

Ки он ҷо фиристӣ кас аз дасти хеш

که آن جا فرستی کس از دست خویش

Бимирам , чу гӯйӣ ки пешами бимир

بمیرم، چو گویی که پیشم بمیر

Бад-ӣни орзӯгар шӯии дастгир

بدین آرزو گر شوی دستگیر

Чу дар нома бинмуд ин кеҳтарӣ

چو در نامه بنمود این کهتری

Ниҳод аз буриши меҳри ангуштарӣ

نهاد از برش مهر انگشتری

Бихонад аз бузургон ӯ саркашӣ

بخواند از بزرگان او سرکشی

Сухани сози мардӣу ҷодўўшӣ

سخن‌ساز مردی و جادووَشی

Бадв гуфт баркаш ба дарёи ту роҳ

بدو گفت برکش به دریا تو راه

Бабри нома ӣ ман ба тиҳўри шоҳ

ببر نامهٔ من به طیهور شاه

Сухан ҳарчӣ гуяд ҳамаи ёди дор

سخن هرچه گوید همه یاد دار

Азони сон ки бояд ту посухи гузор

ازآن سان که باید تو پاسخ گزار

Фиристодаи дарё ба як ма бурид

فرستاده دریا به یک مه برید

зи дарбанд чун божбонш бидид

ز دربند چون باژبانش بدید

Фурӯд омад аз давру заврақи бдошт

فرود آمد از دور و زورق بداشت

Яке марди прсндаҳро бргмошт

یکی مرد پرسنده را برگماشت

з млоҳ пурсед кин мард кист

ز ملّاح پرسید کاین مرد کیست

Нишастани бад-ӣни марз аз баҳр чист

نشستن بدین مرز از بهر چیست

Фириста чунин посух оварад боз

فرسته چنین پاسخ آورد باز

Ки пархош камтар кун эй сарфароз

که پرخاش کمتر کن ای سرفراز

Фиристода ӣ шоҳ чинем , гуфт

فرستادهٔ شاه چینیم، گفت

Ба дарё биёем бо ранҷи ҷуфт

به دریا بیاییم با رنج جفت

Саворӣ фиристод солори бор

سواری فرستاد سالارِ بار

Ба тиҳўр ва огоҳ кардаш зи кор

به طیهور و آگاه کردش ز کار

Барошуфт тиҳўр ва гуфт он чаҳ чиз

برآشفت طیهور و گفت آن چه چیز

Мар ӯро чаҳ кораст бо ман бниз

مر او را چه کار است با من بنیز

Фиристодаро пеши ман роҳ нест

فرستاده را پیش من راه نیست

Бтар зу марои ҳеҷ бадхоҳ нест

بتر زو مرا هیچ بدخواه نیست

Бадв гуфт дастури к-эии шаҳриёр

بدو گفت دستور کای شهریار

Ҳамеи хори дории ту душман , мадор

همی خوار داری تو دشمن، مدار

Фиристода ӣ душманатро бихон

فرستادهٔ دشمنت را بخوان

Сухани гӯй бо ӯ ва бинишон ба хон

سخن گوی با او و بنشان به خوان

Кигар ғарқа хоҳад шудани душманат

که گر غرقه خواهد شدن دشمنت

Ду дасти андари овезад аз доманат

دو دست اندر آویزد از دامنت

Бимон то шавад обаши андари ҷаҳон

بمان تا شود آبش اندر جهان

Пас он гуҳи зи дасташи ту доман Раҳон

پس آنگه ز دستش تو دامن رهان

Фиристода ӣ шоҳро пеши хеш

فرستادهٔ شاه را پیش خویش

Бибин то чаҳ дорад аз он тираи кеш

ببین تا چه دارد از آن تیره کیش

зи дастур чун панд бишунид шоҳ

ز دستور چون پند بشنید شاه

Пазира фиристод лухтии сипоҳ

پذیره فرستاد لختی سپاه

Фиристода чун андар омад ба шаҳр

فرستاده چون اندر آمد به شهر

Таниши ранҷи дарё басӣ ёфт баҳр

تنش رنج دریا بسی یافت بهر

Се рӯзаши гиромӣ ҳаме доштанд

سه روزش گرامی همی داشتند

Чаҳорумаши зи итхти бгзоштнд

چهارمش زی تخت بگذاشتند

Заминро бабўсед ва нома бидод

زمین را ببوسید و نامه بداد

Ба меҳраш нигаҳ кард ва пас баргушод

به مُهرش نگه کرد و پس برگشاد

Якояки зи сар то ба поён бихонад

یکایک ز سر تا به پایان بخواند

Аз он кор , тиҳўр хира бимонад

از آن کار، طیهور خیره بماند

Фиристодаро гуфт рӯ бозгард

فرستاده را گفت رو بازگرد

Бросои як ҳафта аз ранҷу дард

برآسای یک هفته از رنج و درد