Взони пас яке тарҷумонро бихонад

وزآن پس یکی ترجمان را بخواند

Наоне сухан чанд бо ӯ баранд

نهانی سخن چند با او براند

Бадв гуфт имшаби ту бо равад ва май

بدو گفت امشب تو با رود و می

Ба назд фиристодаи рӯи тези пай

به نزد فرستاده رو تیز پی

Бибину сухани гӯй бо ӯ басӣ

ببین و سخن گوی با او بسی

зи шоҳу зи солор , вази ҳаркасӣ

ز شاه و ز سالار، وز هرکسی

Взон пас бипурсаш ки чунаст ин

وزآن پس بپرسش که چون است این

Ки ҷӯяд ҳамеи оштии шоҳи чин ?

که جوید همی آشتی شاه چین؟

Взони пас ки бӯда сети бадхоҳи мо

وزآن پس که بوده‌ست بدخواه ما

Ҳаме оштӣ ҷӯяд аз шоҳи мо

همی آشتی جوید از شاه ما

Чаҳ умед дорад бадви шоҳи чин ?

چه امّید دارد بدو شاه چین؟

зи кораш чаҳ бороид ӯ бар замин ?

ز کارش چه بارآید او بر زمین؟

Чу посухи гузоради ҳамаи ёди дор

چو پاسخ گزارد همه یاد دار

Машав тезу мстизу дили шоддор

مشو تیز و مستیز و دل شاد دار

Бишуд дар замон бо май он никхўоаҳ

بشد در زمان با می آن نیکخواه

Сухан гуфт аз он сон ки фармуд шоҳ

سخن گفت از آن سان که فرمود شاه

Фиристода дарёфт гуфтори ӯй

فرستاده دریافت گفتار اوی

Чунон пурсиши сахту бозори ӯй

چنان پرسش سخت و بازار اوی

Чунин дод посух ки бишинав зи ман

چنین داد پاسخ که بشنو ز من

Чу огаҳ шудӣ рози дори ин сухан

چو آگه شدی راز دار این سخن

Кунун каз миёни даври гашти отбин

کنون کز میان دور گشت آتبین

з тиҳўр дорад ҳамеи шоҳи чин

ز طیهور دارد همی شاه چین

Кигар ӯ сипаҳи сӯй ховар кашад

که گر او سپه سوی خاور کشد

Ба чин , шоҳи тиҳўрро баркашад

به چین، شاه طیهور را برکشد

Сар бахт кӯш андари орад ба хоб

سر بخت کوش اندر آرد به خواب

Саросар кунад чину Мочӣни хароб

سراسر کند چین و ماچین خراب

Чу чини сӯхту баргашту бардошти чиз

چو چین سوخت و برگشت و برداشت چیز

Ба тиҳўр кин кард ҳайрон ба тез

به طیهور کین کرد حیران به تیز

Вагар сӯй дарё фиристад сипоҳ

وگر سوی دریا فرستد سپاه

Ки доранд тиҳўру раҳро нигоҳ

که دارند طیهور و ره را نگاه

Фузун боядаш лашкарии сад ҳазор

فزون بایدش لشکری صد هزار

Ки ҳар моҳ ганҷяш ноед бакор

که هر ماه گنجیش ناید بکار

Вагар меҳтарии ҳамчуи шоҳи отбин

وگر مهتری همچو شاه آتبین

Аз ӯ сар кашад ояд эдар ба чин

از او سر کشد آید ایدر به چین

Намояди ҳамон дарди сар ков намӯд

نماید همان درد سر کاو نمود

Дар ин оштӣ чанд гӯнаи сети суд

در این آشتی چند گونه‌ست سود

Агар шоҳи мо ин бидидӣ ба хоб

اگر شاه ما این بدیدی به خواب

Раседӣ сари ваии сӯии офтоб

رسیدی سرِ وی سوی آفتاب

Чу бишунид аз ӯ ин сухани тарҷумон

چو بشنید از او این سخن ترجمان

Сӯии шоҳ тиҳўр шуд дар замон

سوی شاه طیهور شد در زمان

Мари ин достонро бадв бозгуфт

مر این داستان را بدو بازگفت

Рухи шоҳ монанди гул бар шкФт

رخ شاه مانند گل بر شکفت

Бихӯрад он суханҳои ҷодӯ фишон

بخورد آن سخن‌های جادوفشان

Фиребаши бпзрФт чун биҳшон

فریبش بپذرفت چون بیهُشان

Фиристодаро рӯз дигар бихонад

فرستاده را روز دیگر بخواند

Фаровонаши бнўохту пешаши нишонд

فراوانش بنواخت و پیشش نشاند

Бадв гуфт дорои чинро зи ман

بدو گفت دارای چین را ز من

Дурудии даҳ аз пеши он анҷуман

درودی ده از پیش آن انجمن

Бигӯяш ки пайвандро нест рӯй

بگویش که پیوند را نیست روی

Дигар ҳарчӣ хоҳии ту аз ман биҷавӣ

دگر هرچه خواهی تو از من بجوی

Ки то отбини духтаронамро бабрад

که تا آتبین دخترم را ببرد

Дили ман ҳама роҳанда супурд

دل من همه راه انده سپرد

Яке сахт савганд кардем ёд

یکی سخت سوگند کردیم یاد

Ба дорои гетӣ ки гетии ниҳод

به دارای گیتی که گیتی نهاد

Ки аз духтарам дигар зин сипас

که از دخترانم دگر زین سپس

Аз эдар наёяд буруни ҳеҷ кас

از ایدر نیاید برون هیچ کس

Валикини зи хуишон фаровон касанд

ولیکن ز خویشان فراوان کَسَند

Ки шоиста ӣ шоҳи лашкари кашанд

که شایستهٔ شاه لشکرکشند

Фиристам ман ӯро ки хоҳадаш пеш

فرستم من او را که خواهدش پیش

Ба пайванд ӯ ҳар ду гирдем хеш

به پیوند او هر دو گردیم خویش

Дигар ҳарчӣ хоҳӣ биҷой оварам

دگر هرچه خواهی به جای آورم

Ҳамаи ганҷҳо зер пой оварам

همه گنج‌ها زیر پای آورم

зи чизе каз ин марзи хезади нахуст

ز چیزی کز این مرز خیزد نخست

Фиристам басӣ то набоядат ҷуст

فرستم بسی تا نبایدت جست

Миён баста дорам ба фармони ту

میان بسته دارم به فرمان تو

Дигар нашканам ҳеҷ паймони ту

دگر نشکنم هیچ پیمان تو

Бад-ӣни гӯна посух бидодаш , бниз

بدین گونه پاسخ بدادش، بنیز

Фиристодаро дод ҳаргунаи чиз

فرستاده را داد هرگونه چیز

Чу аз хостаи шодмони гашт , гуфт

چو از خواسته شادمان گشت، گفت

Ки бодии ту бо ком ва бо номи ҷуфт

که بادی تو با کام و با نام جفت

Наоне маро гуфт дорои чин

نهانی مرا گفت دارای چین

Кигар шоҳи баргардад аз хашму кин

که گر شاه برگردد از خشم و کین

Гар ояд сӯии оштӣ аз газанд

گر آید سوی آشتی از گزند

Ба савганду пайванд ӯро бабанд

به سوگند و پیوند او را ببند

Ки аз мо набошад бидонадяш беш

که از ما نباشد بداندیش بیش

Ба мо хоҳад ӯ ҳарчӣ хоҳад ба хеш

به ما خواهد او هرچه خواهد به خویش

Надорад раҳи корвонӣ ба банд

ندارد ره کاروانی به بند

На бозоргонро расонади газанд

نه بازارگان را رساند گزند

На бардорад аз чизашони ҳеҷ чиз

نه بردارد از چیزشان هیچ چیز

На бадхоҳад ва на писандади бниз

نه بد خواهد و نه پسندد بنیز

Ба дастур гуфт он шаҳи шодбхт

به دستور گفت آن شه شادبخت

Ки аз мо битарсад ҳаме кӯш , сахт

که از ما بترسد همی کوش، سخت

Ки шуд зуди савгандро хостор

که شد زود سوگند را خواستار

Чунин никроӣ омаду бурдбор

چنین نیک‌رای آمد و بردبار

Ҳамон гуҳи фиристодаро дод даст

همانگه فرستاده را داد دست

Фиристодаро ӯ ба паймон бибаст

فرستاده را او به پیمان ببست

Фиристод бо ӯ савории бҳўш

فرستاد با او سواری بهوش

Ки бастанд ӯ низ паймон з кӯш

که بستاند او نیز پیمان ز کوش