зи дарё чу бар шуд фиристодаи мард

ز دریا چو بر شد فرستاده مرد

Ҳамон гуҳи зи пеши вай оҳанг кард

همان گه ز پیش وی آهنگ کرد

Биёмад ҳама кӯшро бозгуфт

بیامد همه کوش را بازگفت

Дил кӯш монанди гули бршкФт

دل کوش مانند گل برشکفت

Мар ӯро наоне басӣ чиз дод

مر او را نهانی بسی چیز داد

Дар некбахтӣ бар ӯ баргушод

در نیکبختی بر او برگشاد

Чу рӯз омад он марди ранҷур ро

چو روز آمد آن مرد رنجور را

Фиристода ӣ шоҳи тиҳўр ро

فرستادهٔ شاه طیهور را

Биоварад ва бар курсии зари нишонд

بیاورد و بر کرسی زر نشاند

Бахӯбии фаровон суханҳо баранд

به خوبی فراوان سخن‌ها براند

Фиристода аз ҳавли рухсор ӯ

فرستاده از هول رخسار او

Взони ҳайбати зишту дидор ӯ

وزآن هیبت زشت و دیدار او

На кард офарин ва на барадаши намоз

نه کرد آفرین و نه بردش نماز

Чу шӯридае пеш ӯ шуд фароз

چو شوریده‌ای پیش او شد فراز

Фаровонаши бнўохти дорои чин

فراوانْش بنواخت دارای چین

Чу эмин шуд аз шоҳ , кард офарин

چو ایمن شد از شاه، کرد آفرین

Пас он нома дар пеши тахташи ниҳод

پس آن نامه در پیش تختش نهاد

Чу навашони сари номаро баргушод

چو نوشان سرِ نامه را برگشاد

Саросари ҳамаи мардумӣ буду меҳр

سراسر همه مردمی بود و مهر

Дилаши гашти шодон , барафрӯхт чеҳр

دلش گشت شادان، برافروخت چهر

Мар ӯро гиромӣ ҳаме доштанд

مر او را گرامی همی داشتند

Замоняш бебазм нагузоштанд

زمانیش بی‌بزم نگذاشتند

Сеюм рӯз фармуд то рафт пеш

سوم روز فرمود تا رفت پیش

Сухан гуфт бо ӯ зи андоза беш

سخن گفت با او ز اندازه بیش

Взони пас бадв гуфт фармони шоҳ

وزآن پس بدو گفت فرمان شاه

Биҷои ор ва он гоҳ бурдор роҳ

به جای آر و آن گاه بردار راه

Магари шоҳро , гуфт , бошад гарон

مگر شاه را، گفت، باشد گران

Маро гар диҳад дасти пеши сарон

مرا گر دهد دست، پیش سران

Бидон сон ки савганд тиҳўр хӯрд

بدان سان که سوگند طیهور خورد

Хӯрд шоҳ ва аз ман набошадаш дард

خورَد شاه و از من نباشدش درد

Фиристодаро дод шаҳ , дасти рост

فرستاده را داد شه، دست راست

Бибасташ ба савганд аз он сон ки хост

ببستش به سوگند از آن سان که خواست