Вази он ҷойгаҳи шодмони гашти боз

وز آن جایگه شادمان گشت باز

Ба наздики тиҳўри грднФроз

به نزدیک طیهور گردنفراز

Чу дастури тиҳўр посух бихонад

چو دستور طیهور پاسخ بخواند

Взони мрдмиҳош хира бимонад

وزآن مردمی‌هاش خیره بماند

Фиристода аз ҳарчӣ гуфт ва шунид

فرستاده از هرچه گفت و شنید

Ҳамаи пеш тиҳўр кардаш падед

همه پیش طیهور کردش پدید

Дили шоҳи тиҳўр аз он шод шуд

دل شاه طیهور از آن شاد شد

Шуд эмин , зи дастонаш озод шуд

شد ایمن، ز دستانش آزاد شد

Ба дастур фармуд то дар хӯриш

به دستور فرمود تا در خورش

Яке ҳадя созад , фиристад буриш

یکی هدیه سازد، فرستد برش

Ки як раҳ ки яздони бади диўзод

که یک ره که یزدان بد دیوزاد

зи мо боз дорад аз ин ба мабод

ز ما باز دارد از این به مباد

Биоварад ганҷури Тахтии зи ганҷ

بیاورد گنجور تختی ز گنج

Ки касро наомад ба дасти он ба ранҷ

که کس را نیامد به دست آن به رنج

зи зумурради яке тахт монанд хуед

ز زُمْرُد یکی تخت مانند خوید

Ки андари ҷаҳони ҳеҷ шоҳӣ надид

که اندر جهان هیچ شاهی ندید

Даҳ асби гиронмояи обии нажод

ده اسب گرانمایه آبی‌نژاد

Ки ҳар як ба таги бргзштии збод

که هر یک به تگ برگذشتی ز باد

Басии мояи вари гавҳари шоҳвор

بسی مایه‌ور گوهر شاهوار

Гузин кард ва бо ин ҳама кард ёр

گزین کرد و با این همه کرد یار

Взони мива каз кӯҳ бархестӣ

وزآن میوه کز کوه برخاستی

Ки бар базми он мива оростӣ

که بر بزم آن میوه آراستی

Фиристода ӣ хешро дод ва гуфт

فرستادهٔ خویش را داد و گفت

Ки бо бод хоҳам ки бошӣ ту ҷуфт

که با باد خواهم که باشی تو جفت

Ба дарё гузар кард ранҷури мард

به دریا گذر کرد رنجور مرد

Баромад ба хушкӣ , дирангӣ накард

برآمد به خشکی، درنگی نکرد

Ҳамеи тохт то шаҳр хмдон расед

همی تاخت تا شهر خمدان رسید

Аз ӯ огаҳии сӯй навашон расед

از او آگهی سوی نوشان رسید

Бирафт , огаҳии барад наздик кӯш

برفت، آگهی برد نزدیک کوش

зи шодӣ дил кӯш бар шуд Биҷӯш

ز شادی دل کوش بر شد به جوش

Ба навашон бифармуд то бо сипоҳ

به نوشان بفرمود تا با سپاه

Пазира шудаш пеши як рӯзаи роҳ

پذیره شدش پیش یک روزه راه

Мар ӯро бахӯбӣ фурӯд оваред

مر او را به خوبی فرود آورید

Ба пешаш майу ҷом ва равад оваред

به پیشش می و جام و رود آورید

Бросўди як ҳафта аз ранҷи роҳ

برآسود یک هفته از رنج راه

Ба ҳаштум бифармуд хонданаши шоҳ

به هشتم بفرمود خواندنش شاه

Фаровонаши бнўохт ва бинишонад пеш

فراوانش بنواخت و بنشاند پیش

Басӣ меҳрбонӣ намӯдаш зи хеш

بسی مهربانی نمودش ز خویش

Чу ин тахту ороиш ва ганҷ дид

چو این تخت و آرایش و گنج دید

Набоист , гуфт , ин ҳама ранҷ дид

نبایست، گفت، این همه رنج دید

Ки ӯ ҳаст моро биҷои падар

که او هست ما را به جای پدر

Кашӣдан чаро бояд ин дардисар

کشیدن چرا باید این دردسر

Ҳаме дошт муҳимонаши як моҳ беш

همی داشت مهمانش یک ماه بیش

Сар моҳ фармуд хонданаши пеш

سرِ ماه فرمود خواندنش پیش

Яке тахт пирӯза оварад шоҳ

یکی تخت پیروزه آورد شاه

Бар ӯ зар монанди гардуну моҳ

بر او زرّ مانندِ گردون و ماه

Ки монанди он ҳеҷ шоҳӣ надид

که مانند آن هیچ شاهی ندید

На дорои гетии чунин офарид

نه دارای گیتی چنین آفرید

зи зарбафти чини ҷома ӣ нопсўд

ز زربفت چین جامهٔ ناپسود

Ҷаҳондида гуяд ки он бахт буд

جهاندیده گوید که آن بخت بود

зи қоқми ҳазор ва ҳазор аз Фнк

ز قاقم هزار و هزار از فنک

Шимурданд дар пеш ӯ як ба як

شمردند در پیش او یک به یک

зи санҷоби кашу смўри сипоҳ

ز سنجاب کش و سمور سپاه

Биоварад дастури наздики шоҳ

بیاورد دستور نزدیک شاه

Ҳам аз нофа ӣ машки таббати ҳазор

هم از نافهٔ مشک تبّت هزار

Зира буд ва сад теғи зҳробдор

زره بود و صد تیغ زهرآبدار

зи бргстўони таббатӣ буд чанд

ز برگستوان تبّتی بود چند

Ки бошад ба назд бузургони писанд

که باشد به نزد بزرگان پسند

Ба як пораи ҳаштод ман авди хом

به یک پاره هشتاد من عود خام

Фиристод назд шаҳи никном

فرستاد نزد شه نیکنام

Фиристода ӣ хеш бо корвон

فرستادهٔ خویش با کاروان

Ба раҳ кард ва карданд киштии равон

به ره کرد و کردند کشتی روان

Ба як ма ба шаҳр бсило расед

به یک مه به شهر بسیلا رسید

Ҳамаи борҳои пеш хусрав кашид

همه بارها پیش خسرو کشید

Фиристода ӣ кӯш нома бидод

فرستادهٔ کوش نامه بداد

Сари номаи дастур чун баргушод

سر نامه دستور چون برگشاد

набиштаи чунин буд каз шаҳриёр

نبشته چنین بود کز شهریار

Бар мо расед он ҳамаи ёдгор

برِ ما رسید آن همه یادگار

Хаҷал кард моро азони мардумӣ

خجل کرد ما را از آن مردمی

Агарчӣ наёяд ба ганҷаши камӣ

اگرچه نیاید به گنجش کمی

На мардум агар зин надорам сипос

نه مَردم اگر زین ندارم سپاس

Аз он никдли шоҳи гетии шинос

از آن نیکدل شاه گیتی‌شناس

Надорем подоши кирдори шоҳ

نداریم پاداشِ کردار شاه

Магари он ки бошам ба дили никхўоаҳ

مگر آن که باشم به دل نیکخواه

Кунун порае мӯӣ бо буии хуш

کنون پاره‌ای موی با بوی خوش

Чу он ҷо расад , шоҳи хўршидФш

چو آن جا رسد، شاه خورشیدفش

Сазадгар пазирад , надорад гарон

سزد گر پذیرد، ندارد گران

Нагирад дилаши як раҳ аз мо карон

نگیرد دلش یک ره از ما کران

Ки он ҷои чунин буии камтар буд

که آن جا چنین بوی کمتر بود

Буд рӯзгорӣ ки дар хур буд

بود روزگاری که در خور بود

Агар зиндаи монами бад-ӣни рӯзгор

اگر زنده مانم بدین روزگار

Биҷой оварам пӯзиши шаҳриёр

به جای آورم پوزش شهریار

Аз ин пас ҳамаи чину Мочӣни тўрост

از این پس همه چین و ماچین توراست

Бихоҳ ончӣ бояд ки комат равост

بخواه آنچه باید که کامَت رواست

Фиристодаро гуфт тиҳўри шоҳ

فرستاده را گفت طیهور شاه

Ки ранҷур гашта сети ганҷури шоҳ

که رنجور گشته‌ست گنجورِ شاه

Магари ончӣ дар ганҷ ӯ буд пок

مگر آنچه در گنج او بود پاک

Бар мо фиристод беранҷу бок

برِ ما فرستاد بی رنج و باک

Чунин дод посух ки дорои чин

چنین داد پاسخ که دارای چین

Ба фари ту ҳаргуна дорад ҷузи ин

به فرّ تو هرگونه دارد جز این

Маро гуфт каз шоҳ пӯзиш бихоҳ

مرا گفت کز شاه پوزش بخواه

Ки ин моя бурдан бидон ҷойгоҳ

که این مایه بردن بدان جایگاه

Ҳаме шарм дорам валикини нахуст

همی شرم دارم ولیکن نخست

Бадв бзФзўнӣ нахоҳем ҷуст

بدو بر فزونی نخواهیم جست

Фиристодаро чиз дод ӯ басӣ

فرستاده را چیز داد او بسی

Чу бо нома кардаш бахӯбии гасӣ

چو با نامه کردش به خوبی گسی

Чу бар кӯш он нома навашон бихонад

چو بر کوش آن نامه نوشان بخواند

зи бозоргонон фаровон бихонад

ز بازارگانان فراوان بخواند

Ба мояи якеро фузунтар ки дид

به مایه یکی را فزونتر که دید

Бифармуд то корвон баркашид

بفرمود تا کاروان برکشید

Аз он пас ба дарёи чунон гашти роҳ

از آن پس به دریا چنان گشت راه

Ки нагусаст аз ӯ корвони солу моҳ

که نگسست از او کاروان سال و ماه

Бсилои зи Мочӣни бинбоштнд

بسیلا ز ماچین بینباشتند

Ки рӯзу шаби ин роҳро доштанд

که روز و شب این راه را داشتند

Ба дарбандаши ойини чунин буд боз

به دربندش آیین چنین بود باز

Ки чун корвонӣ раседӣ фароз

که چون کاروانی رسیدی فراز

Аз он божбонон фиғон омадӣ

از آن باژبانان فغان آمدی

Тании даҳ сӯй корвон омадӣ

تنی ده سوی کاروان آمدی

Бҷстндӣ аз корвони србср

بجُستندی از کاروان سربسر

Ҳамеи бстдндии силеҳу камар

همی بستدندی سلیح و کمر

Пас он корвони роҳи бардоштӣ

پس آن کاروان راه برداشتی

Бсхтии ҳамаи кӯҳи бгзоштӣ

به سختی همه کوه بگذاشتی

Фурӯд омадӣ бар сари банди боз

فرود آمدی بر سرِ بند باز

Наҳодӣ барони кӯҳ бар бозсоз

نهادی برآن کوه بر بازساز

Ҷавонии сӯй кӯҳ бишитофтӣ

جوانی سوی کوه بشتافتی

Ббрдӣ агар чорпо ёфтӣ

ببردی اگر چارپا یافتی

Ҷавонони бозору мардони кӯй

جوانان بازار و مردان کوی

Ба дарбанд кардандӣ аз шаҳр рӯй

به دربند کردندی از شهر روی

Ббрдндии он корвони сӯии шаҳр

ببردندی آن کاروان سوی شهر

Ҳамаи корвонони чунин буд баҳр

همه کاروانان چنین بود بهر