Битарсед тиҳўр ва навмед шуд

بترسید طیهور و نومید شد

Шаб ва рӯз ларзанда чун бед шуд

شب و روز لرزنده چون بید شد

Сголш ҳаме кард бо меҳтарон

سگالش همی کرد با مهتران

Ки ӯро диҳад ганҷ ва ҳам духтарон

که او را دهد گنج و هم دختران

Чу навмед шуд мардум аз рӯзгор

چو نومید شد مردم از روزگار

Ббхшоидш бе гумони кирдигор

ببخشایدش بی‌گمان کردگار

Ҳаме то бабандӣ миёнро камар

همی تا ببندی میان را کمر

Замонаи бигардад ба рангӣ дигар

زمانه بگردد به رنگی دگر

Ҳаме то буруни ореи ангуштарӣ

همی تا برون آری انگشتری

Ҷаҳонро дгрсон шавад доварӣ

جهان را دگرسان شود داوری

Чу тиҳўри навмеди гашт аз ҷаҳон

چو طیهور نومید گشت از جهان

Чунин гуфт бо саракашону маон

چنین گفت با سرکشان و مهان

Ки ман ганҷҳо ҳарчӣ дорам ба банд

که من گنج‌ها هرچه دارم به بند

Сипорам бад-ӣни душмани пари газанд

سپارم بدین دشمن پر گزند

Ҳамаи духтаронро фиристам бадавӣ

همه دختران را فرستم بدوی

Магар рӯй бартобад ин кӣнаи ҷӯй

مگر روی برتابد این کینه‌جوی

Барӣн буд ва аз ғами ҳама шаб нахуфт

براین بود و از غم همه شب نخفت

Чу хуршед бинмуд рӯй аз наҳуфт

چو خورشید بنمود روی از نهفت

зи дарёи яке киштӣ омад бурун

ز دریا یکی کشتی آمد برون

Се марди диловар ба киштии дарун

سه مرد دلاور به کشتی درون

зи киштӣ сӯй кӯш бишитофтанд

ز کشتی سوی کوش بشتافتند

Мар ӯро чу беанҷуман ёфтанд

مر او را چو بی‌انجمن یافتند

Аз эшон яке гуфт бояд ки шоҳ

از ایشان یکی گفت باید که شاه

зи душмани тан хеш дорад нигоҳ

ز دشمن تن خویش دارد نگاه

Ки заҳҳоки шаҳро Фаридун бибаст

که ضحّاک شه را فریدون ببست

Биёмад ба тахт маӣ барнишаст

بیامد به تخت مهی برنشست

Фузун аз ҳазорон табораш бикушт

فزون از هزاران تبارش بکشت

Бар ӯ бахт якборагӣ шуд дурушт

بر او بخت یکبارگی شد درشت

Дил кӯш гуфтӣ зи тани брприд

دل کوش گفتی ز تن برپرید

Билразед ва бар кас накард ӯ падед

بلرزید و بر کس نکرد او پدید

Чу шаби гашт бо вижагон барнишаст

چو شب گشت با ویژگان برنشست

Гурезон ба дарёии чини дрншст

گریزان به دریای چین درنشست

Бимонаданд рахту сипоҳу буна

بماندند رخت و سپاه و بنه

На аз майсараи ёд ва наз маймана

نه از میسره یاد و نز میمنه

Тании панҷ шаш зони асирони кӯҳ

تنی پنج شش زآن اسیران کوه

Ки аз банд буданд гашта сутӯҳ

که از بند بودند گشته ستوه

Сӯии шоҳи тиҳўри рафтанди тез

سوی شاه طیهور رفتند تیز

Ки шуд пели дандон ба роҳи гурез

که شد پیل‌دندان به راه گریز

Ту эдар чарое нишаста дижам

تو ایدر چرایی نشسته دژم

Ки яздони сроўрд бар ту ситам

که یزدان سرآورد بر تو ستم