Чунинаст кор ҷаҳон кард кард

چنین است کار جهان کرد کرد

Гуҳии тандурустӣ буд гоҳи дард

گهی تندرستی بود گاه درد

Гуҳии шодмонӣ ва гоҳе ғамон

گهی شادمانی و گاهی غمان

Миёни ғаму шодяши як замон

میان غم و شادیش یک زمان

Ғаму шодмоняш чун даргузашт

غم و شادمانیش چون درگذشت

Чу бодӣ буд кови сабки бргзшт

چو بادی بود کاو سبک برگذشت

Чу дар корҳо жарфи брбнгрӣ

چو در کارها ژرف بربنگری

Дарозаст бо ту марои доварӣ

دراز است با تو مرا داوری

Яке боғбонасту чандини дарахт

یکی باغبان است و چندین درخت

Чаро гашти сусти ин ва он гашти сахт

چرا گشت سست این و آن گشت سخت

Яке чун бикушт , аз бунаи худ ба даст

یکی چون بکِشت، از بنه خود به دست

Яке раст ва то солиёни гашти маст

یکی رُست و تا سالیان گشت مست

Чаро миваи оради яке ҳамчуи машк

چرا میوه آرد یکی همچو مشک

Баробари яке шоха ҳо гашта хушк

برابر یکی شاخه‌ها گشته خشک

Барӣни ҳамгинонро ҳамеи хоку об

براین همگنان را همی خاک و آب

Яке байнаму бод ва низ офтоб

یکی بینم و باد و نیز آفتاب

Дарахтӣ ки ёбад ба коми ин чаҳор

درختی که یابد به کام این چهار

Тиҳии пас чаро монад аз беху бор

تهی پس چرا ماند از بیخ و بار

Ба перӣ яке ҳаст монанди тир

به پیری یکی هست مانند تیر

Чу ояд яке кўж монанди пер

چو آید یکی کوژ مانند پیر

Аз ин боғбон ҳарчӣ хусрави бхўост

از این باغبان هرچه خسرو بخواست

Бидид ончӣ пеш омадаш кажу рост

بدید آنچه پیش آمدش کژّ و راست

Ҳам аз расатони сохт пари мояи тахт

هم از راستان ساخت پرمایه تخت

Ба дебо биёрост ва шуд некбахт

به دیبا بیاراست و شد نیکبخت

зи кажони баланд оташӣ барфурӯхт

ز کژّان بلند آتشی برفروخت

Якояки ҳамаи пеш тахташ бсухт

یکایک همه پیش تختش بسوخت

Ҳамоно чунин омад ӯ раҳнамоӣ

همانا چنین آمد او رهنمای

Кзони сон ҳаме кард хоҳад худоӣ

کزآن سان همی کرد خواهد خدای

Нигар то нтобӣ сар аз ростӣ

نگر تا نتابی سر از راستی

Агар ҳеҷ носӯхтани хостӣ

اگر هیچ ناسوختن خواستی

Ки оташ насузад тани расатон

که آتش نسوزد تن راستان

Чунин достон омад аз бостон

چنین داستان آمد از باستان

зи тани ростии хоҳ ва низ аз равон

ز تن راستی خواه و نیز از روان

Баҳона макун гашти чархи равон

بهانه مکن گشتِ چرخ روان

Набинӣ ки дорои рўшнрўон

نبینی که دارای روشن‌روان

Ҳаме боз ҷӯяд зи мардуми ниҳон

همی باز جوید ز مردم نهان

Муҳамади шаҳаншоҳи яздони параст

محمّد شهنشاه یزدان‌پرست

Ҳаме рост хоҳад аз дайни параст

همی راستی خواهد از دین‌پرست

Ҳамеи оят Фостқм хонд ӯ

همی آیت فاستقم خواند او

зи динии куҷо муттаҳам донад ӯ

ز دینی کجا متهم داند او

Чу боди самандаш бадв бугзарад

چو باد سمندش بدو بگذرد

Ҳамеи ончии гардун бадв нанигарад

همی آنچه گردون بدو ننگرد

Дар ин роҳ ойин биҷӯед ҳаме

در این راه آیین بجوید همی

Ки гетии з бддин бишӯяд ҳаме

که گیتی ز بددین بشوید همی

Ман эдар расонида будам сухан

من ایدر رسانیده بودم سخن

Ки бушковати шохи дарахти куҳан

که بشکفت شاخ درخت کهن

Биёрост дастур бар пешгоҳ

بیاراست دستور بر پیشگاه

Бар ӯ меҳрбони гашти фархундаи шоҳ

بر او مهربان گشت فرخنده شاه

Бадв дод девону ҷои падар

بدو داد دیوان و جای پدر

Чаҳ зебост ҷои падар бар писар

چه زیباست جای پدر بر پسر

Надид ва набинад дигар чархи пер

ندید و نبیند دگر چرخ پیر

Шаҳӣ чун Муҳамад , чу Аҳмади вазир

شهی چون محمّد، چو احمد وزیر

Маликшоҳу хоҷаи магар зинда шуд

ملکشاه و خواجه مگر زنده شد

Лаби фалсафии зини пар аз ханда шуд

لب فلسفی زین پر از خنده شد

Аз ӯ дод шуд дар чу дарёии ранг

از او داد شد دُر چو دریای رنگ

Взоин рой зояд чу нофаи зи ранг

وزاین رای زاید چو نافه ز رنگ

Ба хашм афганд санг монанди об

به خشم افگند سنگ مانند آب

Ба ҳукми он бипушади рухи офтоб

به حکم آن بپوشد رخ آفتاب

Ба теғ ӯ براردи зи дарёи дамор

به تیغ او برآرد ز دریا دمار

Ба калак ин кунад қоъи боғи баҳор

به کلک این کند قاع باغ بهار

Сари тахт аз ону рухи бахт аз ин

سر تخت از آن و رخ بخت از این

Фурӯзандаи бодо ҳамеша чунин

فروزنده بادا همیشه چنین

Аз ӯ ҷони бадхоҳ , ранҷури бод

از او جان بدخواه، رنجور باد

Вази ин чашми бад , солу маи даври бод

وز این چشم بد، سال و مه دور باد

Аё шаҳриёрӣ ки ҳангоми кин

ایا شهریاری که هنگام کین

зи сам самандат билразад замин

ز سمّ سمندت بلرزد زمین

Ба шамшери хашм ва ба рои радон

به شمشیر خشم و به رای ردان

Ҷаҳони бстдии ту з даст бидон

جهان بستدی تو ز دست بدان

Ба шамшери бахшиши туе сарфароз

به شمشیر بخشش تویی سرفراز

Маро низ бустони зи дасти ниёз

مرا نیز بستان ز دست نیاز

зи дастури пешин ба ман бад расед

ز دستور پیشین به من بد رسید

Чу бад кард , дидам ки чун бад кашид

چو بد کرد، دیدم که چون بد کشید

Надод ончӣ фармудӣ эй шаҳриёр

نداد آنچه فرمودی ای شهریار

Ба ман банда , дастури носозгор

به من بنده، دستور ناسازگار

Ки ҳар ков кунад номи мардии баланд

که هر کاو کند نام مردی بلند

Наёяд зи бадгавҳарони ҷузи газанд

نیاید ز بدگوهران جز گزند

зи бахшиш кро нест як пораи ҷӯ

ز بخشش کرا نیست یک پاره جو

Наёбад аз ӯ ҳеҷ каси орзӯ

نیابد از او هیچ کس آرزو

Кунун кор девон бидон бозгашт

کنون کار دیوان بدان بازگشت

Ки гетии зномши пуровози гашт

که گیتی ز نامش پرآواز گشت

Ту ҷои падари дорӣу рой ӯ

تو جای پدر داری و رای او

Ба фарзанд хоҷа сазад ҷой ӯ

به فرزند خواجه سزد جای او

Аз ин ба ҳамоно надидӣ ту рой

از این به همانا ندیدی تو رای

Ки додӣ бадви ин гиронмояи ҷой

که دادی بدو این گرانمایه جای

Ки ҳам покдинаст ва ҳам меҳрбон

که هم پاکدین است و هم مهربان

Дилаш бо гумони рост ва бо дили забон

دلش با گمان راست و با دل زبان

Бмонод дар пеши тахти баланд

بماناد در پیش تخت بلند

Ба ту шод ва ту шоду давр аз газанд

به تو شاد و تو شاد و دور از گزند