Ба дарёи сӯии марзи Мочӣни шитофт

به دریا سوی مرز ماچین شتافت

Кро аз ҷазира бидон марз ёфт

کرا از جزیره بدان مرز یافت

зи ҳаргуна Эй додашон баргу соз

ز هرگونه‌ای دادشان برگ و ساز

Ба сӯй ҷазира фиристод боз

به سوی جزیره فرستاد باز

Се соли андари он марзи Мочӣну чин

سه سال اندر آن مرز ماچین و چین

Бару бори бардошти пок аз замин

بر و بار برداشت پاک از زمین

зи тухми бҳки ҳаркиро ёфт низ

ز تخم «بهک» هرکه را یافت نیز

Ҳама меҳтарӣ доду ҳаргунаи чиз

همه مهتری داد و هرگونه چیز

Фиристод чандон зи пурмояи ганҷ

فرستاد چندان ز پرمایه گنج

Ки буд аз гароняши дарё ба ранҷ

که بود از گرانیش دریا به رنج

Ҷазира шуд ободтар зон ки буд

جزیره شد آبادتر زآن که بود

Ба об ва ба боғ ва ба кишту дуруд

به آب و به باغ و به کشت و درود

Бузургони Мочӣн чу диданд дод

بزرگان ماچین چو دیدند داد

Ба тиҳўр хурсанд гаштанду шод

به طیهور خرسند گشتند و شاد

Чунон даст карданд бо ӯ яке

چنان دست کردند با او یکی

Ки бо кӯш аз эшон намонад андакӣ

که با کوش از ایشان نماند اندکی

Накарданд фармон ӯ зон сипас

نکردند فرمانِ او زآن سپس

Сипоҳи он ки бар дар бимонаданду бас

سپاه آن که بر در بماندند و بس

зи лашкари ҳаме ҳар киро хонд пеш

ز لشکر همی هرکه را خواند پیش

Ситамкораи хондандашу зишти кеш

ستمکاره خواندندش و زشت‌کیش

Ба хмдони ҳаме буд бо ӯ сипоҳ

به خمدان همی بود با او سپاه

Ки ҳамвора буданд бар боргоҳ

که همواره بودند بر بارگاه

зи дасти сипоҳаши ҳамеи рӯзу шаб

ز دست سپاهش همی روز و شب

Ба дандони бхоииди даст ва ду лаб

به دندان بخایید دست و دو لب