Дигар достони плотс ба рӯм

دگر داستان پلاطُس به روم

Ки хӯни Масеҳ аз буна дошт шавам

که خون مسیح از بنه داشت شوم

зи кирдор ӯ бозгуем нишон

ز کردار او بازگویم نشان

Яке қайсарӣ буд бар саракашон

یکی قیصری بود بر سرکشان

Бидон гуҳ ки ошуфта шуд бар замин

بدان‌گه که آشفته شد بر زمین

Гуруҳи яҳуд аз Масеҳ гузин

گروه یهود از مسیح گزین

Яке носазо гуфт аз ӯ ҳар касе

یکی ناسزا گفت از او هر کسی

зи дидори эшон ниҳон шуд басӣ

ز دیدار ایشان نهان شد بسی

Яҳудои мар ӯро бадишон намӯд

یهودا مر او را بدیشان نمود

Ки ёри Масеҳи гиронмоя буд

که یار مسیح گرانمایه بود

Чу дар кор исо бирафт ончӣ рафт

چو در کار عیسی برفت آنچه رفت

Сӯии осмони баради яздонаши тафт

سوی آسمان بُرد یزدانش تفت

Бимонаданд аз он поки тан бар замин

بماندند از آن پاک‌تن بر زمین

Даҳ ва ду тан аз корзорони кин

ده و دو تن از کارزاران کین

Ки хуонеи ҳўории ҳамеи номашон

که خوانی حواری همی نامشان

зи шмъўни баромади ҳамаи комашон

ز شمعون برآمد همه کامشان

Ба кини масеҳо ниёз омадаш

به کین مسیحا نیاز آمدش

з ҳар сӯи сипоҳӣ фароз омадаш

ز هر سو سپاهی فراز آمدش

Даҳ ва ду ҳазор аз ҷуҳудон бикушт

ده و دو هزار از جهودان بکشت

Бирафт аз ҷаҳон низ ва бинмуд пушт

برفت از جهان نیز و بنمود پشت

Бимонаданд даҳ тани зи ёрон ӯ

بماندند ده تن ز یاران او

Гузинон ва [ а ] зи рози дорон ӯ

گزینان و [ا]ز رازداران او

Аз эшон ду тани сӯй рӯм омаданд

از ایشان دو تن سوی روم آمدند

Наоне бидон марз ва бум омаданд

نهانی بدان مرز و بوم آمدند

Яке он гузида ки аднии ши ном

یکی آن گزیده که ادنی‌ش نام

Ҷавонии ҳшўмнду мардии тамом

جوانی هشومند و مردی تمام

Вагар ном дигар биҷӯе зи ман

وگر نامِ دیگر بجویی ز من

Маттии марду кули он сари анҷуман

متی مرد و کل آن سر انجمن

Сголши чунин буд бо икдгр

سگالش چنین بود با یکدگر

Ки аз мо набояд ки дорад хабар

که از ما نباید که دارد خبر

Ниҳони гашти маттӣ ва аднӣ бирафт

نهان گشت متّی و ادنی برفت

Ба назд плотс хиромед тафт

به نزد پلاطس خرامید تفت

Бадви хештанро пизишкӣ намӯд

بدو خویشتن را پزشکی نمود

Ҳаме дар пизишкии сухани брФзўд

همی در پزشکی سخن برفزود

Плотс бифармуд то пешкор

پلاطس بفرمود تا پیشکار

Яке анҷуман кард ҳангоми бор

یکی انجمن کرد هنگام بار

Бузургони он шаҳр карданд гирд

بزرگان آن شهر کردند گرد

Ҳамоно фузун омад аз шаст мард

همانا فزون آمد از شصت مرد

Чу аднии зи кори пизишкии сухан

چو ادنی ز کار پزشکی سخن

Баровард , хира бимонад анҷуман

برآورد، خیره بماند انجمن

Парогандаи гаштанд ва дармонданд

پراگنده گشتند و درماندند

Ҳаме ҳар касе ҷодӯаши хонданд

همی هر کسی جادوش خواندند

Чунон гашти аднӣ ба наздики шоҳ

چنان گشت ادنی به نزدیک شاه

Ки ҳзмон фузудаш яке пойгоҳ

که هزمان فزودش یکی پایگاه

Бузургон аз аднӣ ба дард омаданд

بزرگان از ادنی به‌ درد آمدند

Якояк бар шоҳ гирд омаданд

یکایک بر شاه گرد آمدند

Ки аднии сухан хира ронад ҳаме

که ادنی سخن خیره رانَد همی

Пизишкӣ ба дониш надонад ҳаме

پزشکی به دانش نداند همی

На доруи шиносад на дармон , на дард

نه دارو شناسد نه درمان، نه درد

Ту эй шоҳ , гирди фиребаши магарад

تو ای شاه، گرد فریبش مگرد

Бадв гуфт аднӣ ки шоҳи бузург

بدو گفت ادنی که شاه بزرگ

Суханҳои бе донишони сутург

سخن‌های بی‌دانشان سترگ

Нагирад , кунад бандаро озмӯн

نگیرد، کند بنده را آزمون

Ба дардӣ ки бошад зи боду зи хӯн

به دردی که باشد ز باد و ز خون

Бифармоӣ то ҳарчӣ карасту кӯр

بفرمای تا هرچه کرّ است و کور

Агар пой сустасту андоми шӯр

اگر پای سست است و اندام شور

Агар ҳаст даҳ солаи бемори риш

اگر هست ده ساله بیمار ریش

Аз ин шаҳри вази кишвари оранди пеш

از این شهر وز کشور آرند پیش

Агар ман ба як моҳ некӯ кунам

اگر من به یک ماه نیکو کنم

Тани хештанро беоҳӯ кунам

تن خویشتن را بی‌آهو کنم

Вагарна ки ёбад зи қайсари гурез

وگرنه که یابد ز قیصر گریز

Бикборгии хӯн аднӣ бирез

بیکبارگی خون ادنی بریز

Баромади мунодӣгарии гирди шаҳр

برآمد مناد‌‌ی‌گری گرد شهر

Ки ҳар кас ки ӯ дорад аз ранҷи баҳр

که هر کس که او دارد از رنج بهر

Саросар ба даргоҳ шоҳ оваред

سراسر به درگاه شاه آورید

Бад-ӣни мояи вар боргоҳ оваред

بدین مایه‌ور بارگاه آورید

Ки аднӣ ҳама кард хоҳад дуруст

که ادنی همه کرد خواهد درست

Ба дармони ҳамеи дарди хоҳеми шаст

به درمان همی درد خواهیم شست

Нахоҳад зи каси музди ин покроӣ

نخواهد ز کس مزد این پاکرای

Ҳаме чашм дорад ба музди худоӣ

همی چشم دارد به مزد خدای

Ба як ҳафта омад ба даргоҳи шоҳ

به یک هفته آمد به درگاه شاه

зи бемор бемар , фузун аз сипоҳ

ز بیمارِ بی مر، فزون از سپاه

Сари моҳ аз он лашкари дардманд

سرِ ماه از آن لشکر دردمند

Бпрдхт ва бркс наомад газанд

بپردخت و برکس نیامد گزند

Аз аднии ҳама рӯм шуд шодком

از ادنی همه روم شد شادکام

Ба пеш плотс барафрӯхт ном

به پیش پلاطس برافروخت نام

Бидонаст коднӣ кашида сети ранҷ

بدانست ک‍»ادنی» کشیده‌ست رنج

Басӣ хлътш доду динору ганҷ

بسی خلعتش داد و دینار و گنج

Пизишк плотс шуд ва ҳамнишаст

پزشک پلاطس شد و همنشست

Ҳамеи сохт дайндор бо бути параст

همی‌ساخت دیندار با بت‌پرست

Туро созгории расонад ба ком

تو را سازگاری رساند به کام

Хунак ҳар киро созгораст ном

خنک هر که را سازگار است نام

Ки як чанд бигузашт аз ин рӯзгор

که یک‌چند بگذشت از این روزگار

Ҷавонии гиромӣ бар шаҳриёр

جوانی گرامی برِ شهریار

Ки ҳамзод ӯ буду пайванд ӯ

که همزاد او بود و پیوند او

Бар ӯ меҳраши афзӯни зи фарзанд ӯ

بر او مهرش افزون ز فرزند او

Ба сиктаи яке рӯз ногуҳ бамурд

به سکته یکی روز ناگه بمرد

Плотс ба хорӣу ғами дасти барад

پلاطس به خواری و غم دست برد

Ҳамаи ҷома ӣ қайсарӣ кард чок

همه جامهٔ قیصری کرد چاک

Прагаанд бар тоҷ ва бар тахти хок

پراگند بر تاج و بر تخت خاک

Чу бишунид маттӣ ба даргоҳ шуд

چو بشنید متّی به درگاه شد

Чу бегонаи андар бар шоҳ шуд

چو بیگانه اندر بر شاه شد

Ба аднӣ чунин гуфт к-эии нобакор

به ادنی چنین گفت کای نابکار

Ғамон аз ту бинад ҳамеи шаҳриёр

غمان از تو بیند همی شهریار

Аз ин сони ҷавонӣ ту додӣ ба бод

از این سان جوانی تو دادی به‌ باد

Вагарна набӯдаш ба дили марг , ёд

وگرنه نبودش به دل مرگ، یاد

Чу дониш ндонӣу дармону дард

چو دانش ندانی و درمان و درد

Ба гирд дар подшоҳони магарад

به گردِ درِ پادشاهان مگرد

Бадв гуфт аднӣ ки ёФаҳ магӯӣ

بدو گفت ادنی که یافه مگوی

Бад-ӣни роҳи бедод хира мапуӣ

بدین راهِ بیداد خیره مپوی

Ки ҷовиди кас зиндагонӣ наҷуст

که جاوید کس زندگانی نجست

Ҳар он кас ки зояд бимиради дуруст

هر آن کس که زاید بمیرد درست

Бадв гуфт маттӣ ки эй бадгумон

بدو گفت متّی که ای بدگمان

Ба перии ниҳодаи сети яздон , замон

به پیری نهاده‌ست یزدان، زمان

зи хобу хӯриш мард гардад табоҳ

ز خواب و خورش مرد گردد تباه

Ба дониш тавон дошт мардуми нигоҳ

به دانش توان داشت مردم نگاه

Туро чун набӯдаи сети дониши тамом

تو را چون نبوده‌ست دانش تمام

Таба кардӣ ӯро ва шуд кор , хом

تبه کردی او را و شد کار، خام

Чу дониши нёмўзӣ аз донишӣ

چو دانش نیاموزی از دانشی

Ҳамеи лоҷарами хираи мардуми кашӣ

همی لاجرم خیره مردم کشی

Марои ин Масеҳ паямбар намӯд

مرا این مسیح پیمبر نمود

Ту гуфтӣ ки ӯ худ паямбар набӯд

تو گفتی که او خود پیمبر نبود

Чу хстўи шӯй ту бидон раҳнамоӣ

چو خستو شوی تو بدان رهنمای

Кунам зиндаи инро ба номи худоӣ

کنم زنده این را به نام خدای

Ҳам акнӯн аз ин хоки брдормш

هم اکنون از این خاک بردارمش

Ба як ҳафтаи наздики шоҳи ормаш

به یک هفته نزدیک شاه آرمش

Бадв гуфт аднӣ ки ҳамдостон

بدو گفت ادنی که همداستان

Шудам бо ту як раҳи бад-ӣни достон

شدم با تو یک ره بدین داستان

Агар ту ҳамеи мурда зинда кунӣ

اگر تو همی مرده زنده کنی

Сазои гашти моро ки банда кунӣ

سزا گشت ما را که بنده کنی

Нахустин касе кандар ояд ба дайн

نخستین کسی کاندر آید به دین

Манам ва он гуҳӣ шаҳриёр гузин

منم و آن گهی شهریار گزین

Дигар поки дастур ва ин сарварон

دگر پاک دستور و این سروران

Ба ту бгрўим аз карон то карон

به تو بگرویم از کران تا کران

Кнорнг гуфтанду қайсари бниз

کنارنگ گفتند و قیصر بنیز

Ки акнӯн баҳона намонда сети чиз

که اکنون بهانه نمانده‌ست چیز

Гар ин зинда гардад ҳамаи бгрўим

گر این زنده گردد همه بگرویم

Ба роҳӣ ки пўиӣ бар он раҳ рӯем

به راهی که پویی بر آن ره رویم

Бибастанд паймон ва маттӣ бирафт

ببستند پیمان و متّی برفت

Мари он мурдаро аз миён барграфт

مر آن مرده را از میان برگرفت

Сӯии кохи он тан мурда бишуст

سوی کاخ آن تنّ مرده بشست

Ба дармон ба як ҳафта кардаш дуруст

به درمان به یک هفته کردش درست

Ба ҳаштуми сӯй қайсар омад давон

به هشتم سوی قیصر آمد دوان

Ҷавон бо вай ва рӯй бо арғавон

جوان با وی و روی با ارغوان

Бадви бгрўиднд ва бар дайн ӯ

بدو بگرویدند و بر دین او

Гирифтанд аз ӯ роҳу ойин ӯ

گرفتند از او راه و آیین او

Ҳамаи рӯми дайн масеҳо гирифт

همه روم دین مسیحا گرفت

Зану марди роҳ скўбо гирифт

زن و مرد راه سکوبا گرفت

Чу хоҳад ки кории ббошди худоӣ

چو خواهد که کاری بباشد خدای

Ба андактарин моя ояд биҷой

به اندک‌ترین مایه آید بجای

Ҳамеи дайни фарзанд Марям фузуд

همی دین فرزند مریم فزود

Бидон то нигунсор гардад ҷуҳуд

بدان تا نگونسار گردد جهود

Шуд ин достон , достонӣ дигар

شد این داستان، داستانی دگر

Фиристод зии хусрави додгар

فرستاد زی خسرو دادگر